Weeshuis Phnom Penh

Phnom Penh Travel Blog

 › entry 31 of 37 › view all entries

Vanmorgen vroeg opgestaan (volgens mij begin ik zowat elke dag met deze zin...) en wat 'formelere' kleding aangetrokken (lees: lange broek, schoenen, erg warm). We gaan vandaag het weeshuis bezoeken zodat Jarik dit kan opnemen in een verslag wat voor de Universiteit geschreven moet worden. Hij heeft in nederland al een afspraak gemaakt met de mensen van dit weeshuis.

De man van het weeshuis stuurt ons eerst via de telefoon naar een bepaald ziekenhuis. Maar dit blijkt nog wat lastiger te zijn dan we dachten. Allereerste verstaat Jarik het niet helemaal goed, maar even nagezocht op internet denkt hij toch te weten welk ziekenhuis het is. Vol goede moed stappen we in een tuk-tuk op weg naar het Bangkok International ziekenhuis.

Het blijkt een vrij luxe ziekenhuis te zijn wat door de tuk-tuk bestuurder al het 'foreigner hospital' genoemd werd. Elske fronst haar wenkbrouwen en vind het eigenlijk niet kunnen dat zo'n luxe er is voor een beperkte elite terwijl er voor het volk waarschijnlijk niet zulke goede zorg is. Persoonlijk deel ik haar mening niet, het is kwalijk dat er geen goede gezondheidszorg is, maar als een buitenlandse investeerder een ziekenhuis wil bouwen dan moet dat kunnen. Maargoed, een lange discussie even achterwege gelaten: we gaan het ziekenhuis binnen en vragen of we even mogen bellen. Nadat er even moeilijk wordt gekeken krijgen we toch de telefoon in handen en bellen we de man. Deze vraagt ons buiten te wachten.

We wachten buiten maar er verschijnt geen auto, brommer of tuk-tuk. Even later komt een vrouw het ziekenhuis uitlopen om ons te vertellen dat ze zijn gebeld door de man van het weeshuis en dat ze er op dat moment achter kwamen dat dit het kompleet verkeerde ziekenhuis is! Dit viel natuurlijk te verwachten. We moeten helemaal naar de andere kant van de stad, naar het 'Russian-Cambodian friendship hospital'. zucht...

Bij dit tweede, grotere en lelijkere ziekenhuis begeven we ons weer naar de receptie, maar hier zijn ze minder behulpzaam. We mogen geen telefoon lenen om te bellen. En buiten stond ook al niemand op ons te wachten. Dit kon nog wel eens wat lastiger worden dan gedacht. Eenmaal buiten gaan we op zoek naar een manier om te kunnen bellen. De enige telefooncel in de buurt blijkt het al jaren niet te doen. Ik blijf voor het ziekenhuis wachten voor het geval er iemand komt opdagen om ons op te pikken, en jarik en elske gaan het buurtje in op zoek naar een telefoon. Ze vinden gelukkig al snel een aardige voorbijganger die zijn telefoon beschikbaar stelt (voor de lage prijs van een halve dollar) en 5 minuten later stopt er een grote auto voor het ziekenhuis. We kunnen eindelijk naar het weeshuis. De man die ons komt ophalen is de eigenaar, een man van 37 die eigenlijk in Siem Reap werkt (Angkor Watt) maar ernaast dit weeshuis runt.

Aangekomen bij het weeshuis, wat omringt is door grote muren en een stevig uitziende stalen poort, worden we onthaalt door maar een paar kinderen en een vrouw die daar werkt. Het blijkt dat alle kinderen op dat moment op school zijn. We krijgen een uitgebreide rondleiding en ik moet zeggen dat ik wel denk dat ze de zaakjes goed voor elkaar hebben. De meubels en spullen zijn uiteraard niet de nieuwste of modernste, maar ik had me een chaotischere toestand voorgesteld. De kinderen blijken alleen bij grote uitzondering echt 'wees', het zijn vooral kinderen uit hele arme gezinnen, waar ze bij dit weeshuis een betere kans hebben op een toekomst.

Het weeshuis telt strenge regels en een strak regime, wat ook wel moet, denk ik. S'ochtends krijgen ze engelse les bij de nabijgelegen school die ook onderdeel is van dit weeshuis. De engelse les wordt gegeven door westerse vrijwilligers. S'middags krijgen ze les in de publieke cambodiaanse school. Ze worden zo begeleid tot ze van de universiteit af zijn (waarbij je 'universiteit' waarschijnlijk moet zien als 'hoogst mogenlijke opleiding') waarna ze worden geholpen met het vinden van een baan en een plek om te wonen.

Na onze rondleiding is er een verassing, we horen ineens mensen Nederlands praten buiten de poort. Het blijkt een cambodiaans gezin te zijn, die al tientallen jaren geleden gevlucht is naar Nederland waarvan de dochter een tijdje als vrijwilligster gewerkt heeft bij dit weeshuis. Ze zijn even op bezoek en hebben schriften en pennen en koekjes meegenomen. Wij waren ook niet met lege handen gekomen, we hebben een grote zak snoepjes meegebracht. In ieder geval hebben we nog even met deze mensen gepraat. Dit is ook het moment wanneer de kinderen terug komen van hun ochtendlessen en al snel krioelt het er van de jongetjes en meisjes. De jongste is tussen de 5 en de 7 en de oudste 21. Deze kinderen poseren nog even voor een groepsfoto met ons en gaan daarna weer door met spelen/eten/leren/klieren/wat-kinderen-ook-doen. De eigenaar van het weeshuis heeft nu een andere afspraak en hij bedankt ons voor het bezoek.

Na dit bezoek hebben we nog wel wat klussen te doen. We willen morgen naar Siem Reap en de busticket moeten nog gehaald worden dus we laten de tuk-tuk bestuurder ons naar de 'bus station' brengen. Hij heeft het niet helemaal begrepen want hij brengt ons naar de dichtsbijzijnde boekingskantoor. Niet helemaal wat we willen want er zijn wel 10 bedrijven die bussen heen en weer laten gaan en we willen de goedkoopste. Deze organisatie is helaas dan ook een dure, in ieder geval duurder dan wat ons op het hotel is geboden. We gaan nog even wat eten bij een lokale noedel/rijst verkoper en daarna gaan we weer terug naar ons hotel. Daar regelen we dan alsnog de tickets. Morgen gaan we voor 5 dollar per persoon 6 uur in de bus zitten. Yay...

Die middag wordt Elske een beetje ziek. We weten niet precies wat ze heeft gegeten, maar ze heeft deze middag in ieder geval overgegeven en op bed gelegen. Om haar even wat rust te gunnen gaan Jarik en ik maar even onze overgebleven 'dongs' wisselen naar dollars en we gaan dus op zoek naar een Bank. De banken zitten in de buurt maar daar aangekomen blijkt dat ze hier om 4 uur al sluiten! En aangezien het nu half vijf is moeten we wachten tot Siem Reap. Bij terugkomst op het hotel blijkt het gelukkig al wat beter met Elske te gaan. (en ze huppelt ten tijden van dit schrijven al weer vrolijk door Angkor Wat, dus geen zorgen!)

Die avond hebben we nog heerlijk gegeten bij onze 'Friends'. We wilden (Jarik en Ik) nog even langs bij wat foute tenten voor het verslag van Jarik (alles in de naam van de wetenschap, niet?) maar we zijn zo moe. En het is al weer half negen, toch duidelijk al weer bijna tijd om te gaan slapen. Morgen ochtend gaan we vroeg met de bus.

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Phnom Penh
photo by: terminalfunk