Killing Fields, Rode Kmher en Friends

Phnom Penh Travel Blog

 › entry 30 of 37 › view all entries

Vandaag gaan we Phnom Penn bekijken. We hebben in de gids al wat plekken gezien die we willen bezoeken. Uiteraard komt dit in Cambodia neer op -of- Rode Khmer gerelateerd materiaal -of- Angkor Watt sculpturen, beelden en geschiedenis.

Maar, first things first: het hotel is een beetje 'louche', maar dit gevoel wordt vooral veroorzaakt door een paar nederlandse jongeren die je eerder zou verwachten in een dorpsdisco op Urk dan aan het backpacken door zuid oost azie. Noem me elitair, maar ze bevestigen alles wat ik 'fout' zou noemen. Kettingen, petjes, tattoos, maar het allerergste: ze hebben alle vier een cambodiaans 'vriendinnetje' die gezien hun kleding en gedrag waarschijnlijk wel gewend zijn om onder het licht van roze tl-balken te werken. Verder aardige jongens hoor, maar je schaamt je om nederlander te zijn op dat moment.

Na het slechte en koude weer op Phu Quoc van de afgelopen tijd ben ik verheugt als het eerste pareltje zweet zich weer op mijn rug vormt wanneer we door een brandende zon op zoek gaan naar ontbijt. We vinden op weg naar het nationaal museum een restaurant wat zich aanprijst als een training voor cambodiaanse weeskinderen. (kinderen in de ruimste zin van het woord: 18-30 jaar).

Phnom Penn is een erg smerige stad, overal ligt afval op straat en er is s'avonds weinig straatverlichting, overdag valt dit gelukkig wel mee, alhoewel je dan wel gek wordt van het verkeer aangezien je niet op de met autos en scooters bepakte stoep kan lopen. Ik vertel dit omdat de 'friends' plek een uitzondering is. Het is er schoon en groots opgezet en al tijdens het ontbijt valt ons op dat de kwaliteit hier erg hoog is. (Zeker voor de prijs). De jongeren hebben allemaal een shirt met 'student' of 'teacher' en werken als paarden. We besluiten om hier vanavond terug te komen voor het avondeten. Alles voor het goede doel! (En de lege maag!)

Nadat onze magen gevuld zijn gaan we verder richting het nationaal museum, wat gelukkig maar een paar blokken lopen bij ons vandaan ligt Het museum ziet er uit als een paleis maar voordat we naar binnen kunnen moeten we ons eerst door een menigte aan tuk-tuk bestuurders heen werken. We willen vanmiddag nog naar de 'killing fields' dus we bedingen bij 1 van hen een goede prijs om ons na het bezoek aan het museum daar heen te brengen (En terug).

Het museum blijkt heel erg mee te vallen, er is redelijk wat te zien en er is veel (engelse) uitleg over de geschiedenis van het land. De focus van het musuem ligt uiteraard op Angkor en alle vondsten die daar gedaan zijn, maar dat doet niet af aan de soms erg mooie beelden en beeltenissen die hier te vinden zijn.

Na het museum lopen we nog even richting het Paleis, want ookal willen we daar niet naar binnen (weer 2 dollar!) we willen wel even een foto nemen. Helaas hebben ze daar rekening mee gehouden, want boven de toch al hoge muren pronken lange stukken staalplaat, die elke poging om een foto van het gebouw te nemen zonder te betalen verhinderen.

We zoeken hierna onze tuk-tuk driver maar op en deze brengt ons naar het 14 kilometer buiten de stad gelegen 'killing field'. Helaas gaat rijden in een tuk-tuk niet zo snel dus het duurt wel even voordat we er zijn. Ondertussen wordt je belaagd door uitlaatgassen. We rijden af en toe door hele smerige en arme wijken heen. Cambodia is echt een arm land (het armste uit de regio zelfs).

Bij de killingfield aangekomen valt onze blik ten eerste op een gigantische tempel, die bij nader onderzoek helemaal vol blijkt te liggen met de schedels en overblijfselen van de slachtoffers die hier geborgen zijn. De killingfield zelf is verder niet zo bijzonder: je ziet her en der wat kuilen waar ze de schedels en botten vandaan hebben gehaald met wat uitleg op houten bordjes. Interresanter is het museumpje wat erbij gebouwd is wat iets meer verteld over de geschiedenis van de rode kmher en deze killing field in het bijzonder. Het is echt verschrikkelijk wat er allemaal gebeurt is in de naam van de rode revolutie.

Onze tuk-tuk driver brengt ons weer terug naar de stad voor onze volgende en laatste bezichtiging: de befaamde S-21 gevangenis. Dit voormalig schoolgebouw is tijdens het bewind van de rode Khmer gebruikt om veel beoogde tegenstanders van het regime te martelen en te vermoorden. Ze hebben letterlijk de speelapparaten van de school omgebouwd tot martelwerktuigen. Het terrein is opgedeeld in een aantal gebouwen, die weer opgedeeld zijn in lokalen waar de rode Khmer improvisorische gevangenis cellen in hebben gebouwd. Een aantal zalen zijn nu gebruikt om fotoreportages te laten zien en uitleg te geven aan wat er zich hier heeft afgespeeld. Na afloop vinden we het wel welletjes. We hebben voor deze reis wel genoeg martelingen en gevangenissen gezien.

Het begint ondertussen al weer donker te worden en we gaan na ons opgefrist te hebben op ons hotel (dat niet, zoals Jarik ons probeerde te overtuigen, erg dicht bij de gevangenis zit. Phnom Penh is groot! Maar gelopen hebben we...) weer richting het 'friends' restaurant. Het is er erg druk en we zijn niet de enige westerlingen die de kwaliteit van dit restaurant ontdekt hebben. We staan voor in de rij van wachtende maar achter ons vormt zich al gauw een menigte. Veel westerlingen besluiten teleurgesteld een andere plek te zoeken om hun avondmaal te nuttigen. We zijn al snel aan de beurt en we worden niet teleurgesteld. Ik heb hier de lekkerste pasta gehad die ik ooit in azie heb gegeten, met veel verse groenten en echte parmesaanse kaas. Een genot na zoveel weken rijst. Ook Jarik en Elske waren vol lof over het eten wat ze hebben gekregen.

Zoals altijd zijn we na het avondeten moe en gaan richting het hotel. We moeten morgen vroeg op om een weeshuis te bezoeken voor Jarik's verslag.

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Phnom Penh
photo by: terminalfunk