The wall of death!

Aguas Calientes Travel Blog

 › entry 23 of 30 › view all entries
Heel het kamp is vanmorgen al vrij vroeg wakker. Nieuwsgierig naar wat er allemaal gaande is, kom ik de tent uit. De meesten van ons hebben niet er veel geslapen en de verhalen van nachtelijke avonturen en toiletbezoekjes barsten los. Enkele dapperen proberen de (koude) douches maar ik hou het zoals de meeste anderen bij tanden poetsen en haren kammen. Daarna wordt het stilaan tijd voor ontbijt en trekken we richting reftertent. Buiten staat al een lange ontbijttafel gedekt. Er is ook nescafé, wat meteen een spontaan fuut-fuut-fuut concert uitlokt. We hebben al wat afgefuut deze reis! De broodjes smaken heerlijk na de karige maaltijden van gisteren. Een reisgenootje trakteert ons zelf op echte hagelslag. Dat is smullen!

Na het eten pakken we onze rugzakken.
We moeten nog een klein eindje lopen, op de sporen (!!!) naar het stationnetje van Ollantaytambo waar we de trein naar Aguas Calientes zullen nemen. Het is al lekker warm en één en al bedrijvigheid bij het station. Er staan al een heleboel dametjes met petjes, hoedjes, rugtassen en poppetjes die hun waren willen slijten als straks de trein toekomt. Deze trein is vanmorgen vroeg al vertrokken vanuit Cusco en zal ons naar Aguas Calientes brengen, de laatste halte voor Machu Picchu.

Uiteindelijk komt de trein met veel lawaai en getoeter aangereden en nemen we onze plaats in.
We zitten met z'n allen in dezelfde coupé, dus gezelligheid troef. De reis loopt door een adembenemend landschap met steile hellingen, riviertjes en beboste heuvels. Na elke bocht is het weer anders en we maken er een sport van om nog een stukje van de trein te fotograferen telkens die de bocht ingaat. De tijd vliegt echt voorbij en voor we er erg in hebben, wordt het landschap tropischer en groener en komen we aan in Aguas Calientes.

Vanaf het station is het nog een eindje lopen, langs een wel erg steil straatje, tot bij het hotel. Toch gaat dit veel vlotter dan voorheen. We zitten hier dan ook beduidend lager dan een paar dagen terug. Bij het hotel krijgen we goed nieuws: de kamers zijn al vrij en we kunnen meteen inchecken. Het is zalig om terug een lekker warme douche te nemen na het kattenwasje van in het tentenkamp.


Ik heb met een aantal afgesproken om straks mee te gaan lunchen en het stadje in te trekken, maar intussentijd wil ik niet op de kamer blijven zitten. Bij de receptie tref ik een ander groepje dat het pad naar de Putucusi wil gaan bekijken. Dat is een berg van waarop je een mooi uitzicht hebt op Machu Picchu (maar niet die berg die je op alle foto's ziet - dat is de Huayna Picchu). Ze gaan al even verkennen om straks die berg eventueel op te lopen.

Ik loop mee tot aan het begin van het pad en het lijkt allemaal best mee te vallen. Er zijn stenen trapjes en het gaat op het eerste zicht niet te steil omhoog. Waar komen dan toch al die sterke verhalen vandaan? Ik besluit mijn plannen om te gooien en straks mee de beklimming te wagen. Eerst lopen we nog even terug naar het hotel om de anderen in te lichten, stevige stapschoenen aan te trekken en nog snel te gaan lunchen.
We nemen een stevige clubsandwich want we zullen die energie straks wel nodig hebben voor de klim!

Met z'n vijven gaan we op pad: drie Nederlanders, onze Poolse Duitser en ik als enige Belg en enige vrouw van het clubje. De sfeer is uitgelaten en we voelen ons als aan het begin van een groot avontuur. We volgen het paadje met de trapjes dat we daarstraks al even uitgeprobeerd hadden. Hier en daar ontbreekt er wel een trede maar het valt best mee. Geleidelijk komen we nog wat hoger tot plots... Na nog eens een bocht staan we plots voor een erg steil stuk van  een meter of dertig hoog. Langsheen de helling is er een houten ladder gebouwd. Het ziet er dus naar uit dat we hier omhoog moeten. Ik doop deze beklimming al lachend "the wall of death", maar uiteindelijk is dit niet zo'n grap.
Er volgen nog meer van deze wanden met ladders. Uiteindelijk sta je daar dan toch, een paar honderd meter boven de grond en geen houwvast behalve dan die houten sporten en hier en daar een staalkabel langs de wand. Er zijn hier al verschillende mensen verongelukt en onze reisleider raadde deze tocht dan ook ten stelligste af. Deze beklimming doen we louter en alleen op eigen risico. Je kan maar beter niet naar beneden kijken want de afgrond naar de vallei beneden is erg diep.

Uiteindelijk komt dan toch de top in zicht. We moeten nog een aantal meter omhoog over rotsen en stenen. Niet echt makkelijk. Maar dan eindelijk: de top! We hebben het gehaald! Boven zitten ongeveer een vijftiental avonturiers, onder de vlag van het Invcarijk, te genieten van het uitzicht. En wat voor een uitzicht! Daar, aan de overzijde ligt Machu Picchu! Dit is een erg  aparte gezichtshoek die ik nooit eerder in boeken gezien heb.
We worden er zowaar stil van!

We blijven een poosje en genieten van  dit wonderlijke uitzicht. Van hieruit zie je mooi de landbouwterrassen en ook de kronkelweg naar Machu Picchu. Een reisgenootje heeft een verrekijker bij zich, zodat we ook echt naar details kunnen speuren. We kunnen ons maar moeilijk van het uitzicht losmaken, maar uiteindelijk moeten we toch naar beneden toe, willen we nog vóór het donker terug zijn.

Je zou denken dat afdalen makkelijker gaat, maar niet is minder waar. We moeten goed opletten waar we onze voeten zetten op deze rotsen en losse stenen. Het ergste moet nog komen: de steile ladders weer naar beneden! Achterwaards vind ik het nog veel enger dan daarstraks. Gelukkig zijn de heren zo galant me in het midden te laten klimmen om te helpen indien nodig.
Hier en daar ontbreekt een sport en moet ik mijn voet bijna een meter lager plaatsen. Geen sinecure maar de heren hebben me geweldig geholpen, waarvoor heel veel dank! Voorzichtig en met veel geduld bereiken we terug het paadje waar we deze middag vertrokken zijn. We hebben het gehaald! We high fiven en voelen ons triomfantelijk.

Dit moeten we toch even vieren! We hebben een drank wel verdiend. We installeren ons nog even op een terrasje en maken van de gelegenheid gebruik om nu al toegangstickets voor Machu Picchu morgen te kopen. Onderweg terug naar het hotel komen we een aantal groepsgenoten tegen. Het nieuws van onze tocht verspreidt zich als een lopend vuurtje. We worden zowaar als echt helden onthaald, haha!

Na weer een lekker warme douche is het tijd geworden om te gaan eten .
We houden vandaag al het afscheidsdiner, want morgen komen we pas heel laat terug in Cusco en overmorgen vertrekken een aantal al heel vroeg richting jungle. Dit is eigenlijk de laatste avond waarop we allemaal samen eten. Harro heeft gereserveerd bij "El Indio Féliz" en het zit er ook allemaal heel vrolijk uit. Het eten is voortreffelijk alleen ook errrugg spicy! Ik vroeg me af waarom die paprikablokjes apart bij mijn pastasaus geserveerd werden? Omdat het geen paprika'tjes maar pepertjes waren! Dat heb ik wel geproefd!

Na het eten verdwijnt reisgenote Angelique discreet en verschijnt daar opeens Antoinette Peruette met haar muts en panfluit! Onze steractrice heeft een fantastische speech voorbereid voor onze echt fantastische reisleider. Harro was in één woord geweldig! We hadden ons echt geen betere reisleider kunnen wensen! EN hij lijkt ook echt geraakt door onze appreciatie.


Het regent wanneer we terug naar hostel La Cabaña lopen. Als dat maar goed gaat morgen. Ik zou het echt jammer vinden mocht het hoogtepunt van onze reis in het water vallen. Maar morgen is weer een nieuwe dag , dus ik hoop het beste!


Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Aguas Calientes Restaurants, Cafes & Food review
Good food and a lovely atmosphere
Our tour group celebrated our last evening together at El Indio Feliz, This is a lively, cosy and a bit more upscale restaurant at the lower end of… read entire review
Aguas Calientes Hostels review
clean and comfortable
This rustic little hotel is located near the top end of a steep car free street, filled with restaurants and shops, near the hot springs of Aguas Cali… read entire review
Aguas Calientes
photo by: Vikram