Titicaca

Lake Titicaca Travel Blog

 › entry 17 of 30 › view all entries
Naar goede gewoonte moeten we ook vandaag weer vroeg uit de veren want om zeven uur verzamelen we al om naar de drijvende rieteilanden op het Titicacameer te gaan. Jammer genoeg is het gisteren nog lang niet uitgeregend, want ook vandaag regent het pijpenstelen. Tijdens het ontbijt doen er een paar positievere berichten de ronde, want er zouden "blauwe gaten" in de lucht gesignaleerd zijn, maar éénmaal buiten om de fietstaxi naar de haven te nemen is het jammer genoeg alweer aan het regenen. Dat kan de pret gelukkig niet drukken. De riksja's banen zich als echte wegpiraten, luid bellend, tussen het drukke verkeer. Het is een hobbelige rit met veel kuilen en bulten en al die auto's maar toeteren!. Na een klein kwartiertje komen we gelukkig toch heelhuids bij de haven.


Gisteren wilde onze reisleider het programma omgooien zodat we eerst het eiland Taquile zouden bezoeken en in de namiddag pas de rieteilanden, wanneer het daar minder druk is. Maar het weer beslist daar anders over. Het zou in de namiddag weer gaan regenen en dat maakt het riet extra drassig. Daarom is het toch meer aangewezen om het normale programma aan te houden.

Het is erg druk in de haven en we moeten over verschillende andere boten klauteren om eindelijk in onze boot terecht te komen. Wel fijn, zo'n privéboot voor onze groep alleen. Na een klein halfuurtje varen passeren we de eerste rietbanken op het water en even later komen de Uroseilanden in zicht. De kleurrijk uitgedoste Urosvrouwen staan al van ver naar ons te zwaaien. Erg toeristisch allemaal, maar daarom niet minder leuk!

De lucht is nog steeds dreigend grijs, wat niet zo fotogeniek is, maar het is gelukkig wel opgehouden et regenen.
Onze lokale gids had ons op de boot al een paar woorden Aymara geleerd en we worden hartelijk ontvangen. Al vanaf de eerste stap voel je dat echt alles op dit eilandje van riet gemaakt is. Je veert als het ware mee. Eerst krijgen we een lange introductie over het Urosvolk, hun kleurrijke klederdracht en hoe ze deze eilanden bouwen. Het riet wordt zelfs gegeten en smaakt zo'n beetje naar selderij. De eilandjes rotten langzaam weg en elke maand moet er dan ook een nieuwe laag vers riet bovenop. De huizen tillen ze gewoon op.

Dan gaan de dames voor ons zingen in het Aymara en het Quechua en zelfs in het Nederlands! Wij trakteren hen op onze beurt op "Kortjakje".  Na deze demonstratie mogen we met de bewoners mee naar hun huisjes gaan kijken. Samen met een paar anderen gaan we mee met Rita , die ons eerst de accommodatie voor de toeristen toont en vervolgens ook haar eigen rieten hutje.
Hier woont ze samen met haar man en twee kinderen. Bijna alles is van riet maar toch is er ook TV, aangedreven door een zonnepaneel en ze toont ook trots haar mobiele telefoon. Tja, de vooruitgang, die is nergens meer te stoppen.

Van Rita mag ik de traditionele Uroskleding aantrekken, wat hilarische foto's oplevert. Na dit blitsbezoek gaan we met een traditionele rieten boot (type Contiki) naar een ander rieteiland, waar de gewone boot ons weer opwacht om verder naar Taquile te varen.

De tocht duurt ongeveer twee en een half uur en het is intussen weer beginnen regen, maar aan boord is de sfeer uitbundig. Een reisgnote heeft haar mp3-speler op het boordsysteem aangesloten en er wordt luidkeels meegebruld met een aantal Hollandse klassiekers. Voor een aantal is dit toch iets teveel van het goede en ze gaan nadat het met regenen gestopt is lekker buiten op het dak zitten.


Het is nog grijs maar gelukkig wel droog wanneer we Taquile bereiken. We gaan eerst een wandeling maken van ongeveer drie kwartier die toch wel pittig omhoog loopt. Onderweg zien we een aantal eilandbewoners en hun bekende mutsen. Op dit eiland moeten alle mannen trouwens zelf hun muts breien. De singles hebben nog een groot stuk effen wit, maar de rest van de muts heeft net zoals bij de getrouwde mannen een rode kleur en ingewikkelde traditionele patronen. Hou mooier een man kan breien, hoe meer kans hij heeft om een vrouw te versieren.

Onderweg genieten we van prachtige uitzichten over het meer en zien we hoe men op traditionele wijze het land bewerkt. In de verte doemen ook de besneeuwde bergtoppen van Bolivië op. Na een pittige klim bereiken we dan toch het dorpsplein met een pittoresk kerktorentje maar verder allemaal spuuglelijke betonnen gebouwen.
Het enige charmante aan het plein zijn de breiende mannen en het uitzicht op het Titicacameer. In één van de lelijke gebouwen worden de breiwerkjes ven de eiland cooperatieve verkocht. Allemaal prachtig handwerk en daardoor ook vrij prijzig. Maar je koopt er natuurlijk wel iets unieks.

Dan is het tijd voor de lunch in een plaatselijk restaurant. Nou ja restaurant... gewoon een dakterras et iets wat voor keuken moet doorgaan eronder. Alle restaurants op dit eiland serveren een vast menu: eerst lekkere quinoasoep, dan forel uit het meer en nog een lekkere kruidenthee. Natuurlijk mag ook de populaire mierzoete incacola niet ontbreken.

Tijdens het eten trekt de lucht helemaal open en komt er een stralend zonnetje tevoorschijn. Zo krijgen we toch nog mooi weer en zelfs de saffierblauwe kleur van het meer te zien.
Na het eten moeten we nog zo'n vijfhonderd en trappen af naar de haven. Knikkende knieën maar het uitzicht is wel fenomenaal! Onderweg zien we eilanders die allerlei spullen op hun rug van de haven naar boven sjouwen. Je moet het maar doen!

Het is nog lekker zonnig wanneer de boot weer vertrekt dus installeren we ons gezellig op het dak. Maar al gauw duiken in de verte weer regenwolken op en zien we het verderop ook regenen. Als bij wonder komen we toch droog in Puno aan. Daar staat de bus al te wachten om ons weer naar het hotel te brengen, maar met een aantal besluiten we te gaan lopen. Onderweg komen we langs de markt en de woonwijken en zien we ook nog wat van het locale straatleven.
Het begint wel weer te regenen en ik ben dan ook blij dat ik in het hotel een lekker warme kop cocathee kan nemen alvorens in bad te duiken.

Vóór we weer verzamelen om te gaan eten, koop ik twee mutsen bij het opdringerige dametje van het souvenirkraam in het hotel. Vanavond eten we pizza zonder tomatensaus(!?!) maar al bij al smaakt het toch.



Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Lake Titicaca
photo by: Wannabadventurer