Heilige vallei

Moray Travel Blog

 › entry 21 of 30 › view all entries
Omstreeks acht uur verzamelen we in de lobby met onze rugzak. De koffers blijven de komende drie dagen achter in het hotel. Alleen... de bus laat wel heel lang op zich wachten. Na ruim een half uur besluiten we alvast naar het plein te lopen. Het is nu eenmaal aangenamer wachten op een historisch plein op de trappen van de kathedraal in plaats van in de lobby. De opdringerige straatverkopers moeten we er wel bijnemen.

Ruim een uur te laat komt de bus dan toch aanrijden. Tot nog toe zijn we echt verwend geweest qua stiptheid van ons vervoer. Alleen vandaag hebben we pech. Kunnen we eindelijk op weg, blijkt er toch nog iets niet helemaal in orde te zijn met onze bus. Gelukkig lost een korte stop en bandencontrole alles op.


Onze trekking van vandaag start bij de site van Moray. Hier deden de Inca's allerlei landbouwexperimenten. De als concentrische cirkels opgevatte terrassen zien er erg indrukwekkend uit en zijn prima gerestaureerd;  tot de incatrapjes toe. Toch valt het niet mee om via deze treden naar het midden van de cirkel te komen. Ook al waren de Inca's vrij kleine mensen, je moet toch reuzenstappen nemen om er te komen. De klim weer naar boven is ook een hele opgave.

Nu kan onze trekking pas echt beginnen. We wandelen nog even langs verharde wegen maar dan gaat het echt helemaal off-road naar beneden, de helling af. Met een beetje hulp hier en daar komt iedereen goed terecht. Onze gids legt meteen een hels tempo op en we stappen stevig door. Iemand merkt op dat de gids vast de verloren tijd van deze ochtend wil inhalen.
Na een heleboel klauter- en klimwerk maken we eindelijk even een korte stop. Helemaal prima! Al was het maar om de mooie omgeving in me op te nemen en te fotograferen, want door al dat kunst- en vliegwerk was daarvoor amper tijd.

Na deze korte rust- en snackpauze gaan we weer op pad: doormaisvelden en over woest terrein; over rotsen en door plassen. Soms geeft de gids de indruk de weg niet echt te kennen en we vermoeden dat hij een shortcut aan het zoeken is om de tocht in te korten en zo toch weer dat uur van vanmorgen goed te maken. Niet alle groepsleden vinden dit even leuk. Vooral niet wanneer we weer, om een obstakel te omzeilen, heel steil een heuvel op en af moeten. In het mulle zand vind je zelfs met stevige stappers weinig grip. Maar gelukkig zijn de heren in de groep wel zo galant om de dames veilig en wel naar beneden te helpen!

Na al dat naar afdalen, moeten we uiteindelijk weer een keer naar boven.
Er is ondertussen flink wat wind komen opzetten wat de klim er niet makkelijker op maakt. Met een beetje geduld en weerom de galante hulp van de heren komen we allemaal veilig en wel boven. Nog een kort eindje en we worden voor onze inspanningen beloond met een fantastisch uitzicht op de zoutbekkens van Salinas. De inwoners van het dorpje kunnen één of meer van deze zoutbekkens huren om zelf zout te gaan winnen. Het geheel schittert in de zon en van ver lijkt het wel een besneeuwde berg. Ik vind het wel wat van Pammukale in Turkije hebben. We gaan opnieuw bergaf om de zoutwinning van dichterbij te bekijken en tevens te proeven hou zout het water in de bekkens nu precies is.

Ondertussen heeft iedereen ook flink trek gekregen. Gelukkig hoeven we niet al te lang meer te wandelen tot onze lunchpauze.
In deze omgeving is natuurlijk niet zo gauw een restaurant te vinden. Daarom eten we in een geïmproviseerd eethuis bij mensen thuis. Er staan twee enorme picknicktafels in de tuin en de kindjes zorgen voor de bediening. We eten hier een vast menu en de pompoensoep (of quinoa?) die op tafel gezet wordt is best lekker. Gelukkig maar, want de drab die daarna voor aardappelpuree moet doorgaan is niet echt te eten. Velen laten hun bord dan ook onaangeroerd. De mandarijntjes voor dessert gaan er dan wel weer in.

Na het eten komt de bus ons ophalen om het eindje tot Ollantaytambo te overbruggen. In dit stadje bezoeken we opnieuw een Incaruine, maar deze is veel beter bewaard gebeleven en bekender dan die we in Nasca gezien hebben.


Ollantaytambo is tegen een steile bergwand gebouwd en vergt opnieuw een hele klim. Een aantal reisgenoten die zich niet zo lekker voelen (misschien de lunch?) blijven dan ook beneden op een terrasje wachten. Ondertussen gaan we met de dapperen de site op. Het is bestindrukwekkend te zien hoe die Inca's de stenen op elkaar kregen. Sommige zijn echte kolossen. Ook het systeem van de graanopslagplaats in de bergwand is ingenieus. De gids weet heel wat boeiende verhalen te vertrellen, maar na anderhalf uur is hij nog niet uitgepraat en wordt het mij toch een beetje van het goede teveel. Zo meteen wordt het donker en ik heb nog steeds niets van het stadje met zijn kleurig uitgedoste bewoners gezien. En de gids draaft maar door n draaft maar door... Wanneer hij dan uiteindelijk toch klaar is, is er nog heel snel even tijd om een foto te nemen van de bewoners en hun plaatselijke plunje en vliegensvlug wat drankjes en koekjes in de slaan voor de treinrit morgen.
Voor een foto van het standbeeld van de Incakeizer is het al net iets te donker. Die komt niet meer mooi uit.

Het is nu nog een klein eindje rijden tot het tentenkamp waar we de nacht zullen doorbrengen. Eigenlijk hadden we dit stukje best kunnen lopen. Hoe kan nu zo'n bus over zo'n smalle aardeweg? En inderdaad... een eindje verderop moeten we de bus uit want die kan niet over een gammel bruggetje met het volle gewicht van ons allemaal. Alleen Harro die blijft gezellig in de bus zitten. Tot gespeelde verontwaardiging van de groep. We kunnen weer verder maar even later gaat het weer mis en komt de bus vast te zitten. Ze kan geen kant meer op! We moeten nu echt wel te voet verder. Ik vraag me af wat er nu met de bus moet gebeuren?

Het is al donker geworden wanneer we bij ons tentenkamp aankomen.
We moeten nu allemaal een tentgenoot kiezen voor één nacht en ik team up met een reisgenootje dat net als ik een goede nachtrust op prijs stelt. Onze tent lijkt nog erg goed mee te vallen en is helemaal niet zo primitief als ik me had voorgesteld. Het is een heel luxe tent op een betonnen fundering en binnenin zijn ook twee geïmproviseerde bedden uit steen. Bij kaarslicht is het beddengoed niet echt te inspecteren maar ik zie toch een aantal vlekken en besluit dan ook om mijn lakenzak en kussenloop te gebruiken. Al was het maar om er zeker van te zijn dat er geen insecten tussen de lakens zitten. Ondertussen hebben ook de anderen een tentgenootje gevonden, de accommodatie geïnspecteerd en de sanitaire voorzieningen gecontroleerd en verzamelt iedereen stilaan bij de reftertent.
Niet zo makkelijk want het is nu echt aardedonker. We ijken even toe hoe de Panchamamamaaltijd bereid wordt: de aardappelen en het vlees worden in een zandoven onder de grond gestopt en moeten nu een hele poos garen. Ik bedenk bij mezelf dat ik gelukkig toch een voorraad koekjes het ingeslagen.


Er wordt flink wat afgelachen in de tent en na lang wachten wordt ook het eten binnengebracht; vers uit de grond. Het is vrij donker in de tent, dus je ziet niet zo goed wat je precies opschept. Ik neem een klein stukje kip en een paar verschillende soorten aardappel. Peru heeft meer dan honderd aardappelvarieteiten. Keuze te over dus! Die op mijn bord hebben ietwat vreemde vormen en sommige spaken ook echt speciaal. Helemaal niet zoals de aardappelen die we thuis gewend zijn.



Na het eten blijven we nog wat gezellig kletsen, maar dan steekt de slaap toch de kop op. Tijd om terug te keren naar onze tent. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het valt niet mee onze tent te vinden in het donker en we zijn natuurlijk vergeten naar ons tentnummer (hadden de tenten een nummer???) te kijken. Gelukkig herken ik het sanitaire blok en vinden we toch nog onze tent. Eenmaal in mijn lakenzak, kan ik moeilijk in slaap komen. Er zijn allerlei geluiden rondom de tent en om de zoveel tijd buldert er een trein voorbij. We zitten dan ook vlak naast de spoorweg. Na een tijdje komen er ook steeds meer mensen van het eten terug en opeens klinkt er een gil. Eén van onze helden had een spin in zijn tent gevonden. Dat heeft hij nog vaak moeten aanhoren!

Uiteindelijk moet ik toch een paar uurtjes geslapen hebben, maar erg lekker lag ik niet.
Al omstreeks vijf uur 's morgens gaan ook de treinen weer rijden, dus een wake-up call is echt niet nodig.

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Moray
photo by: RJ82