bijzonder avontuur samen met mijn meisje

Cuba Travel Blog

 › entry 5 of 5 › view all entries

Reisverslag Cuba 18 t/m 30 januari 2014

18/1

Jeetje, we wekker gaat om 04.10 om door Jack naar het vliegveld gebracht te worden. Arme Jack…., lief dat hij ons wil brengen. Ik heb de tickets ed nog niet, die liggen op Schiphol voor ons klaar. Om een uur of zes hebben we eindelijk alles wat we nodig hebben en kunnen gelukkig nog op tijd inchecken, we vertrekken om 7.30 naar Cuba J  Na ruim 11 uur vliegen en 6 uur tijdsverschil (vroeger) zijn we in Cuba. Voel als we landen de emoties en voel me toch wel een ‘stoer wijf’ dat ik dit met mijn meisje onderneem. Center Parcs kan altijd nog ;-) de vlucht ging prima, Quinne doet het super. We slapen onderweg alle twee een beetje. Quinne is zich voor het eerst bewust dat ze in de lucht is en dingen van bovenaf kan zien, leuk. We worden op het vliegveld in Varadero opgehaald en moeten dan nog twee uur met de auto rijden naar ons hotel in Havana (Parkview, dat klinkt een stuk mooier dan het is; je kan zien dat het ooit een mooi hotel was, maar nu is het redelijk vervallen en niet altijd even veilig. De stopcontacten hangen los (doet me denken aan een hostel in Australië), de douche is koud en na het douchen is de badkamer een overdekt zwembad).

Eenmaal in het hotel moet Quinne enorm huilen en het lijkt er op dat ze oorpijn heeft. Zo plotseling als het begon, zo plotseling stopte het ook en gaan we nog even Havana in. Ik heb nog geen Cubaans geld. De weg vinden naar de bank is al een uitdaging; ik krijg in het hotel wel een soort kaart mee, maar er staan nergens straatnamen. Iemand ziet mij zoeken en biedt aan mee te lopen naar de bank. Ze blijft ook bij de bank wachten (wat mij al niet zo prettig gevoel geeft).
Een bezoekje aan de bank is al een ervaring op zich: je kan aan de buitenkant niet zien dat er een bank is. Je moet buiten in een rij wachten, totdat je naar binnen mag. Ik word geholpen door een medewerker die er uit ziet alsof ze net een avondje heeft gestapt (qua kleding) en die eerst haar nagels en make-up af moet maken voordat ze me überhaupt aankijkt. Maar goed, uiteindelijk stap ik met geld op zak naar buiten.

De local die mij naar de bank bracht, moet er natuurlijk iets voor terug hebben. Ik snap best dat het niet best hebben hier, maar de manier waarop ze het aanpakt voelt als chantage (voor haar baby). Ik bied haar aan mee te gaan naar het hotel zodat ik haar kan geven wat ze vraagt, maar dat wil ze niet (mag er niet komen?). Uiteindelijk volg ik mijn gevoel en zeg nee tegen haar. Dat voelt als een spannend moment, want ze gaat dreigend voor me staan en pakt de buggy met Quinne vast. Als ik nogmaals nee zeg, geeft ze me een stomp en loopt weg. Deze local bracht me ook naar een plek waar ik fruit kan kopen en ja hoor, het is gelukt; opgelicht! Ik weet op dat moment nog niet dat er in Cuba twee soorten geld zijn (CUC en peso, 25 peso is 1 CUC). Voor een trosje bananen betaal ik 10 CUC ipv peso). Die local loopt voor mij uit als ze politie ziet…al ‘verdacht’…seperado!

We gaan op tijd slapen, het was een lange vermoeiende dag.

 

19/1

Quinne heeft onrustig geslapen vannacht, ik nog onrustiger. Om een uurtje of 5 wordt ze wakker, Quinne heeft blijkbaar honger. Met een fles pap slaapt ze weer lekker verder tot ongeveer 7.15 uur. Het ontbijt in het hotel is aardig. We ontbijten samen met een stel die ook door Cuba gaar reizen. Na een voorlichting over Cuba door een gids, gaan we met een hop on hop off bus door Havana. Havana is een stinkende stad (doordat de oude auto’s geen roetfilter hebben), overal zitten ijzeren hekken voor, soms is nauwelijks te zien dat iets een huis is.

Na het slapen van Quinne gaan we nog even lopend Havana in; er zijn Cubaanse kinderen in een speeltuin aan het spelen en Quinne doet lekker mee. We gaan uit eten en als we terug lopen naar het hotel wordt er op straat/soort boulevard gedanst en Quinne danst lekker samen met een Cubaans meisje. Hier wordt je toch vrolijk van J

 

20/1

Om 07.00 gaat de wekker, om om 8.00 uur met de bus opgehaald te worden en naar Vinalez gebracht te worden. Nouja, hier in Cuba gaan bussen niet op tijd, dus we moeten een aardige tijd wachten. In de bus tref ik een pools stel die 4 ½ maand met hun zoon van 2 door Zuid-Amerika aan het reizen is….wat een goed idee! Tegen 12 uur zijn we er en worden door een erg vriendelijke vrouw van de casa particulares (Villa Vitral) opgewacht. Dat ziet er erg verzorgd uit hier, fijn! De energie in het plaatsje is ook fijn. Na het slapen van Quinne lopen we een beetje door het stadje heen. Ik neem Daniella (nichtje van eigenaresse, die naast de casa woont bij haar zus (oma dus, moeder werkt in een andere plaats en oma zorgt dus voor haar) mee naar de speeltuin. Ze vinden het leuk samen en hoewel ze elkaars taal niet spreken, begrijpen ze elkaar prima. Na het heerlijke eten in de casa, speelt Quinne met Daniella en nog een meisje lekker buiten op straat in voor ons een ‘bouwval’….kijk mijn sociale wezentje nou genieten van het buiten spelen.

In de kamer ontmoet ik een witte salamander….

 

21/1

Na weer een onrustige nacht (en vroeg wakker zijn van Quinne en weer verder slapen) en een heerlijk ontbijt, nemen we de hop on hop off bus door Vinalez. Wat een mooie omgeving!

Na de ‘siesta’ (het slapen van Quinne tussen de middag maakt het eigenlijk wel relaxed, kan ik eindelijk eens boeken lezen J. We hebben een dagprogramma in twee delen) nemen we de bus nog een keer terug naar de muurschildering in de bergen. Dat blijkt de laatste bus te zijn, dus dat wordt terug lopen. Maar dat is in deze mooie omgeving en het fijne weer geen straf.

We worden naar binnen geroepen door een vrouw die ons voorbij ziet lopen. Ze vraagt of we even binnen komen; hun hele huis niet kleiner dan mijn woonkamer en alles wordt gescheiden door een paar houten ‘hekken’ (kan er door heen kijken, dus nul privacy). Ik blijk aardig een gesprek in Spaans te kunnen volgen/voeren. Ze blijkt graag kleding van Quinne te willen en vraagt of ik het morgen kom brengen. Dat gaat mij helaas niet lukken en helaas krijg ik dat niet uitgelegd in mijn ‘beste Spaans’.

Na het eten nemen we afscheid van Daniella.

 

22/1

Vandaag gaat de wekker om 05.45, om 06.00 uur al aan het ontbijt. Half uur later gaan we richting de bus, die om 6.45 gaan. Dat blijkt toch 7.30 te zijn (de tijd die ik in NL door had gekregen). Echter, stress; we staan niet op de lijst voor de bus en komen er dus niet in. Er blijken twee buslijnen te zijn, de andere vertrekt wat later (en ook daar staan we niet op lijst). Maar ik heb de koffer gewoon onderin gelegd, ben gaan zitten en dacht ‘een knappe vent die ons er nu nog uitkrijgt. En als het me goed uitkomt, ben ik goed in staat om te doen dat ik het allemaal niet begrijp. Ze willen ook dat ik opnieuw betaal (maar dat heb ik in NL allemaal al gedaan). En een vrouw alleen die met een jong kind reist ‘helpt’ ook wel. Uiteindelijk vertrekt de bus om 8.00 uur. We rijden voor mijn gevoel een onlogische route naar Cienfuegos, via Havana. In Havana is het weer spannend; want ze vinden dat ik daar de bus uit moet. En weer doe ik alsof ik het niet begrijp… Ik blijf vol overtuiging zeggen dat we gereserveerd hebben en waar we heen moeten. Uiteindelijk mogen we mee. Ik zie dat er mensen in Havana met een kaartje niet mee mochten en er bekruipt mij een gevoel dat we misschien toch wel in die andere bus hadden moeten zitten. We gaan rijden en de 2e helft van de busrit kan ik relaxen. Naast mij kom een Poolse man zitten die denkt dat hij in 1 week alles van van Cuba kan zien….

Als we in Cienfeguos aankomen, wordt mijn vermoeden bevestigd; we worden niet bij een hotel afgezet (als de bedoeling was, waar we opgehaald zouden worden), maar bij een busstation. Ik zet nu ook door en neem het aanbod van een taxi niet aan. Ik heb van het reisbureau een soort straatkaartje gekregen en al vragend vind ik de juiste weg naar de casa. Ik bel met trots aan. Het is een gave casa met heerlijk eten. We hebben nog even een rondje door Cienfuegos gelopen (Quinne kan al aardig goed lopen). In het park ziet ze kinderen spelen en wil wel mee doen en staat even te kijken ‘hoe dit aan te pakken’.

 

23/1

Om 8.15 staan we op en gaan aan een lekker ontbijt. We hebben eindelijk redelijk goed geslapen, einde jetlag? We gaan met een soort excursie vanuit de casa. Met taxi naar een soort natuurpark waar we van alles leren over vogels (oa kolibrie) en bomen. Quinne geniet van het wandelen in de natuur, en ze vind het ook prima als anderen haar tillen. En we maken een roeitochtje naar flamingo’s. Wat een prachtige, stille omgeving, ik word er een beetje emo van. Quinne wordt ook erg relaxed van het bootje varen (of bootje ‘rijen’ zoals zij dat noemt). Ze heeft een krab vastgehouden. Daarna rijden we door naar een strand (die is voor de toeristen aldus de chauffeur; voor de Cubanen is het nu te koud). Quinne begint met pootje baden en daarna wil ze de zee in. Ik heb geen badpak oid bij me, dus maar in haar blootje. Ze vindt het heerlijk J

Eenmaal terug in de casa blijkt de prijs van de excursie verwarrend; er komt de entree nog bij (10,- CUC duurder dan gedacht).

Ik krijg regelmatig verbaasde reacties als ik vertel dat ik alleen met mijn dochter rond reis…’geen man?’. Nee en het lukt ons prima zo J Ik vind mezelf wel een stoer wijf zo, 2 vrouwen…girlpower! Ik vind het ook mooi dat ik Quinne dit mee kan geven ook al zal ze zich er nog niet zo veel van herinneren; het reizen, dat er landen zijn waar ze het minder goed hebben dan zij enz.

Quinne heeft het vaak over ‘papa Tera’ en over Sam. Ik moet dan ook vaak Sam voor haar tekenen (mama Sam teken?). Ze vindt het reizen met de bus leuk en begint ook al een beetje Spaans te praten.

Over Cuba; het is er winter, maar voor mij voelt het echt als zomer (25-30 graden), het is een stuk armer dan ik bedacht had (achter elk ‘hek’ wonen mensen, wat ik soms echt niet als huis beschouw en we hier de kippen nog niet in zouden doen). Mensen verkopen vaak ook iets aan de deur. Ik zie mensen met een groot blok boter zonder verpakking over straat lopen, of met geplukte kippen. En ergens kom ik langs een soort bakker waar mensen met een soort bonnenboekje brood halen (zoals de joden in WO2). De vervoersmiddelen zijn voor ons terug in de tijd; paard en wagen (arme beesten; hele dag hard werken en hopelijk krijgen ze soms resten eten), oude auto’s/fietsen/brommers ed die bij ons al lang gesloopt waren, er zijn veel zwerfdieren op straat, kinderen gaan nog in schooluniform naar school, er is vrijwel geen internet en mobiels (er staan telefooncellen op straat), de wegen zijn slecht, het afvalwater komt gewoon op straat (soort open riool). Ook het communisme is nog duidelijk merkbaar; mensen mogen van alles niet (locals), ze krijgen geen paspoort/mogen het eiland niet af. Het is er arm (en voor ons goedkoop). In deze stad trof ik zowaar een supermarkt die, hoewel beperkt aanbod, wel goed gevuld is.

Blof is met een reis voor Umoja al in veel landen geweest en ik realiseer met dat ik ook al aardig dat lijstje afgewerkt heb ;-)

 

24/1
We staan deze dag redelijk op tijd en gaan het plaatsje Cienfuegos nog even in; ik zoek naar het pont naar het vissersdorpje (lonely planet) maar die is niet vindbaar. We bezoeken een kerk (Quinne een beetje het gedrag in een kerk ‘bijbrengen’) en een theater uit 1989.

Ik vertrek op tijd naar de bus, maar hier in Cuba is het altijd maar de vraag of en wanneer de bus vertrekt. Je moet een half uur van te voren aanwezig zijn en we hebben ruim 1 ½ uur staan wachten. Na ongeveer 1 ½ uur rijden zijn we in Trinidad. We worden met een fietstaxi naar de casa gebracht. De eigenaresse woont er zelf niet. Ze hebben een dochter van 4, Adriana en dat is dus leuk voor Quinne. We maken nog even een wandeling (omdat ook hier niet echt straatnamen zijn en de kaart niet klopt, verdwalen we bijna). De casa is prachtig en vanaf de grond door de eigenaren opgebouwd. Het eten is super!

 

25/1

De vader van de eigenaar spreekt geen Engels en met handen en voeten (tekening maken) heeft hij me uitgelegd hoe we bij het Koloniale centrum komen. De wegen zijn van keien en iemand zegt over Quinne ‘wat zal ze vanavond moe zijn’ en ik zei ‘wat denk je van mij om haar in de buggy naar boven te duwen’. Mooie stad en fijn om door heen te lopen. Het is een erg warme dag vandaag.

Onderweg komen we een paar keer een bandje tegen die Cubaanse muziek maakt en Quinne vind het geweldig en gaat er voor staan dansen.

Terwijl Quinne haar middagdut deed, heb ik eindelijk mijn boek uit kunnen lezen. Tja, daar had ik drie vakanties voor nodig ;-). Daarna lopen we nog even naar het plein in de buurt waar Quinne met een Cubaans meisje kan spelen. We komen langs een cultureel centrum waar live muziek gemaakt wordt en mensen spontaan mee gaan dansen, ultieme Zumba, heerlijk! Ik wacht tot een moment dat we mee kunnen gaan dansen, maar ineens ontstaat er een gevecht, voor de uitgang. Ik ‘dans’ een beetje met Quinne om het gevecht te ontwijken. Uiteindelijk komen we weg en Quinne is duidelijk onder de indruk; ze loopt snel door en een uur later begint ze er weer over ‘stoel gooien, mag niet, stoel sitten!’

 

26/1

Vandaag begint mijn dag met behoorlijke pijn in de darmen, handig, nu we een flinke busrit voor de boeg hebben. We moeten al vrij vroeg op, 7.10 om op tijd bij de bus te zijn. Ik ga natuurlijk weer lopen (iedereen roept ‘taxi?!’). De tekening blijkt vandaag niet helemaal te kloppen, maar er is altijd wel iemand berijd even mee te lopen.

Op tijd bij de bus en dat is maar goed ook, want het systeem is voor mij nog niet te snappen; ticket omwisselen voor een soort oud kassabonnetje, die ik ook weer om moet wisselen om uiteindelijk in de bus te mogen. Maar goed, deze bus vertrekt zowaar op tijd! Rond 14.45 zijn we in Varadero. We zouden opgehaald worden, maar er blijkt nog een uitgang van het busstation te zijn. Ik heb net een bus geregeld, tref ik toch de persoon die ons met de taxi naar de casa brengt. Het is een grappige taxi; soort cocosnoot met een brommermotortje er in. Quinne vindt het erg leuk. Dit is een vrij grote casa (5 kamers) en prima voor elkaar hier.

We lopen Varadero ‘even’ in (Quinne kan al 2 uur achter elkaar lopen). We zijn ook nog even wezen pootje baden op het strand, Quinne vind dat erg leuk. We doen nog even de laatste keer boodschappen (huh, moet de tas in de supermarkt afgeven).

De gids in Havana had het al gezegd ‘Varadero is niet Cuba’ en dat klopt; zo voelt het totaal niet. Allemaal toerisme en vind ik wel jammer, maarja.

Ik ben ’s nachts weer stukjes aan het verwerken; eigen toko, ouders, werk…. Mogelijk slaap ik ook wel onrustiger doordat Quinne bij mij in bed slaapt.

 

27/1

Na het ontbijt nemen we de hop on hop off bus door Varadero. Wat waardeloos! Alleen maar allinclusieve hotels. Ik spreek wat Amerikanen en Canadezen en voor hun is Varadero wat voor ons de Canarische eilanden is, jaarlijkse vakantie allinclusieve. En ze denken dat dat Cuba is….het lijkt er niet eens op! Na het slapen gaan we nog een keer met die bus naar het Dolfinarium, maar de laatste show van de dag is al geweest….. Quinne kan er lekker spelen in de speeltuin en we zien nog wel wat dolfijnen. Quinne beseft het nog niet zo, wat dolfijnen zijn en wat ze kunnen.

De casa is vrij lawaaiig; nog laat en vroeg al weer.

Op de terugweg een gave trommel gekocht. Ik heb in mijn beste Spaans gevraagd waar de bank is en de bus naar Mantanzas.

Ik ben de witte rijst en wit brood inmiddels wel zat, maar Quinne vind het (gelukkig) nog prima.

 

28/1

Wat een dag! Lesje in geduld en vertrouwen! Rond 9.15 vertrekken we richting het busstation voor de bus naar Mantanzas. Aangezien ik gisteren mijn Cubaanse geld op heb gemaakt, moet ik eerst naar de bank om geld te wisselen. Ik heb bij de bus eerst gevraagd wat het ticket kost (wat later toch goedkoper blijkt te zijn) en toen naar de bank. Een enorme rij en het duurt allemaal erg lang. Iedereen staat zo 5 minuten aan de balie. En als ik eindelijk aan de beurt ben, gaan er zomaar vier mensen voor (huh, zij kunnen toch zien wie er voor hun was, een buitenlandse vrouw met kind herken je toch wel?). Maar goed, ik moet mijn paspoort geven en aangeven in welk hotel ik zit (niet dus!) en dan mag ik toch geld wisselen. Terug naar het busstation blijkt het lang wachten op het vertrek van de bus. Aangezien de bus aan half uur te laat vertrekt, is er in Mantanzas weinig tijd om naar het centrum (waarvoor ik wilde gaan) te gaan, dus loop een beetje rond. Het voelt in ieder geval weer als Cuba! Volgens de ‘regels’ ben ik een half uur van te voren bij de bus (heb vooral een aantal keren gevraagd hoe laat de bus gaat), blijkt die toch al vertrokken te zijn! En de volgende gaat pas vanavond laat….dus ben even in het station gaan zitten van ‘uh, nu weet ik het even niet meer’. Maar dan is er altijd iemand die je dan komt helpen en een jonge man bied mij aan een vriend met een auto (dat is uitzonderlijk hier!) te bellen. Die is bereid ons voor 20 CUC naar Varadero terug. Dat doe ik dus maar….de auto mag niet voor het station stoppen (locals mogen niet gezien worden met toeristen). Het is echt een hele kleine auto (liedje ‘kleine rode auto…’) en ik pas er eigenlijk nauwelijks in. Het is een oude auto zonder gordels, snelheidsmeter en dacht ‘goh, ik kan ook vanaf de bank de weg zien….”. Ik vertrouwde er maar op dat ook dit goed zou komen. Als er gebeld werd (deze had zowaar ook een mobiel), dan moest de auto aan de kant gezet worden om de ander te verstaan.

Het is mega heet vandaag en Quinne en ik gaan naar het strand. Ze wil natuurlijk het hele stuk zelf lopen en haar badpak in de hand houden. Hoe hoger de golven, hoe mooier Quinne het vind. Ik heb spierpijn van het balanceren in de zee en Quinne vasthouden. Het is haar (en mijn!) eerste keer zwemmen in de zee en ze vind het GEWELDIG! Daarna onder de douche en die raakt bijna verstopt door de kilo’s zand die we onbedoeld mee hebben genomen.

 

29/1

Vandaag de koffer inpakken…we gaan naar huis. We hebben nog tijd om een blokje om te gaan (geen rondje, want hier in Cuba is Amerikaans systeem met bloks). De taxi is zowaar op tijd (en wij nog niet terug van het wandelingetje).
We blijken vertrektax te moeten betalen (en ik heb dus gisteren door de lift mijn laatste geld opgemaakt…). Gelukkig kom ik het stel waarmee we in Havana ontbeten hebben tegen en die hebben nog CUC over die ze wel met mij willen ruilen voor euro’s.

Met vertraging vertrekt het vliegtuig eindelijk en we vliegen eerst naar Mexico. Daar moeten we een tijdje wachten voordat we verder terug vliegen. Gek genoeg duurt de terugvlucht maar 8,5 uur (heen 11,5 en nu zijn we juist eerst nog een uur verder gevlogen). Je kan goed voelen dat we de wind in de rug hebben…af en toe turbulentie. Quinne en ik hebben de  mazzel drie stoelen te hebben en kunnen beide redelijk slapen.

Jack zou ons op het vliegveld ophalen, maar er is een enorme file op de weg en hij adviseert ons met de trein te gaan. Dat is nog wel een uitdaging met koffer, buggy/kind en trommel. Maar goed, ook dat lukt wel weer J

Na ongeveer 24 uur reizen zijn we thuis en kruipen alle twee voor een middagslaap het bed in.

En dan nu nagenieten van een geweldig, bijzonder, fijn avontuur met zijn tweeën…… en de katten en hond weer ‘ophalen’, gelukkig het gezin weer compleet.

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!