Dreams DO come true

antartica Travel Blog

 › entry 2 of 5 › view all entries

4/1/2010: Soms komen dromen echt uit!

Ik zat op mijn werk als er een prachtige mail binnen komt rollen: Aldwin mailt dat er nog plek is op de boot en dat ik dus (gratis!) mee mag naar Antartica. Wow, mijn droom gaat uitkomen. Een gilletje van blijdschap ontglipt mij en collega’s kijken mij vragend aan. Die dag wordt het qua concentratie op het werk natuurlijk niets meer.

De komende dagen was ik druk met vliegtickets uitzoeken (die ik uiteindelijk via Oceanwide Expeditions laat regelen), formulieren invullen, op het werk vrij regelen en afspraken verzetten.  

9/2/2010: We gaan :-D

Het heeft nog een aantal dagen geduurd voordat het echt tot mij doordrong dat ik mee gaan en mijn droom ga verwezenlijken. Heeft mij een paar slapeloze nachten (van geluk!) gekost, maar dat heb ik er allemaal voor over. Als ik ’s morgens wakker wordt, rollen de tranen alweer over mijn wangen; vandaag begint mijn mooiste avontuur en ga ik op weg naar het laten uitkomen van mijn droom. Bizar gevoel ook; iets wat ik al jaaaaaaarrrreeen heeeeel graag wil, gaat nu ineens werkelijkheid worden.

Aldwin en ik treffen elkaar op Schiphol, fijn dat het gelukt is om dezelfde vluchten te hebben en samen aan dit avontuur te kunnen beginnen.

10/2/2010: We zijn er

Na een reis van 27 uur zijn Aldwin en aangekomen in Ushuaia, de op een na zuidelijkste plaats van Zuid-Amerika. Was een hele onderneming. Eerst 2,5 uur naar Madrid, vervolgens 13,5 uur naar Santiago de Chili, 3 uur naar Punta Arenas en daarna nog een vlucht naar Ushuaia van 1 uur. In totaal 4 vluchten, 20 uur effectieve vliegtijd en 7 uur wachttijd (o.a. een kapot toestel moest worden vervangen). Kennisgemaakt met onze Engelse gastheer en Franse gastvrouw van de Bed en Breakfast. We hebben de komende dagen onze eigen Cabana in de tuin, met gastfornuis en koelkast, dus we zijn selfsupporting. 

11/2 t/m 14/2: Ushuaia

Eigenlijk meteen vanaf de eerste dag lekker geslapen en geen last van jetlag. We zijn op zoek gegaan naar transport om ons naar het N.P. Tierra del Fuego te brengen. We hebben bedacht dat 1 wandeling tekort was en besloten om 2 tracks te lopen: Pampa Alta Trail (medium, 1 uur, 4,9 km) en de Costera Trail (medium, 3 uur, 6,5 km)(deze laatste track loopt lang het Beaggle Canal). Leek ons een mooie opwarmer. In het begin wat regen, maar na kwartier kwam de zon en konden 1 voor 1 de lagen weer uit. Er bleek flink wat klimwerk aan te pas te komen en de eerste track kostte meer tijd dan gepland, zeker 1,5 uur. Track 2 was ook niet makkelijk: veel modder en natte boomwortels. Maar fantastische uitzichten op het Beaggle Canal (waar we laten doorheen bleken te gaan varen). We waren toch wel blij toen we op het eind waren. Mooie timing: taxibusje kwam toevallig net aangereden.

De 2e dag hebben we gewandeld naar de Martial Glacier; beetje toeristische plek, maar goed. Op dat moment ervaar ik het nog als redelijk mooie glacier (maarja, na NZ ben ik blijkbaar verwend en als je op Antartica bent geweest kan geen enkel land het qua ijs nog overtreffen). We hebben de kabelbaan overgeslagen en te voet omhoog (en omlaag) gewandeld. Wel mooi plaatje want de omliggende toppen waren bedekt met een verse laag sneeuw. Terug in Ushuaia tijd doorgebracht aan de haven met uitzicht o.a. een mega-cruise-schip (ongeveer 1500 passagiers, je pikt de cruise-gangers er zo uit) en genieten van de heerlijke zon (we zijn zelfs verbrand!).  

Een van de dagen hadden we een regendag, dus dan wordt het museum bezoek en filmpjes kijken (die had ik gedownloaded meegenomen). We hebben Museo Maritimo bezocht (met o.a. voormalige gevangenis, wat er nog uitziet alsof de gevangenen er gisteren nog waren). Lopen gaat niet zo makkelijk want we hebben allebei enorm veel spierpijn in de benen.

De laatste dag in Ushuaia maken we nog een wandelingetje in het N.P. Vandaag geen lange wandeling, want vandaag gaat het beginnen, vandaag begint mijn droom echt... en eind van de middag stappen we op de boot om mijn droom waar te laten worden. Het begint nu echt te kriebelen...wat ga ik zien, doen, ervaren, voelen, ruiken, horen enz. enz. Betekent dat ik vanaf ongeveer nu digitaal 'uit de lucht ben' (zowel geen mail als sms ontvangen, maar dat zie ik als ik terug in NL ben.  Hiha, gaaaaaafffffff...... Antartica, here I come
 
14/2/2010 ��" 24/2/2010: Antarticaaaaaaaaaaa

Het schip

Ons huis voor de komende dagen is een voormalig onderzoeksschip / ijsbreker omgebouwd voor vervoer van passagiers: de Professor Multanovsky (lengte: 71,6 meter; breedte: 12,8 meter; diepgang: 4,5 meter). We zijn met een hele grote groep Australiërs en enkele Nieuw-Zeelanders (lid van een bepaald netwerk "21 th. Century Adventures" inclusief een soort goeroe Peter Bland (onder de staff ‘Bob’ genoemd) van ongeveer 35  mensen, 2 Engelsen (moeder van 80 met dochter), 1 Australische, 1 Amerikaan, 2 Duitsers, 2 Polen, 2 andere Nederlanders, Aldwin en ik, 20 Russische bemanningsleden en de staff: Delfine (expeditieleider), Gemma (hotelmanager), Anjeli (bioloog), Louise (kajak-master), Beverly en Tracy (koks).

Link: http://www.oceanwide-expeditions.com/vessel/show/m-v-Professor-Multanovskiy

Drake passage: het betere gooi & smijtwerk

Tegen een uurtje of 5 vertrokken. Het eerste deel ging nog wel, door het Beaggle kanaal, maar begon het betere gooi & smijtwerk: The Drake Passage. Sommige mensen waren zo ziek, dat er mensen bij waren die ik na 3 dagen op de boot zag en die ik nog niet eerder had gezien. Aldwin en ik hadden relatief niet zoveel last van de zeeziekte; ik heb ‘slechts’ 1 dag gespuugd (maarja, bij mij gaat het met gewichtsverlies dan ook wel snel). Maar de pillen hebben al bijwerking dat je er erg slaperig van wordt en de eerste dagen was het worstelen door de dagen; opstaan/aankleden, bijkomen, eten, bijkomen en zo ging het door. Het douchen en aankleden was al een uitdaging op zich; aanvoelen wanneer de golf het minst erg is en dan snel in bad gaat zitten. Zittend douchen en dan weer de golven aanvoelen wanneer het veilig was om op te staan. Dan vrijwel op je kont de kamer inkruipen en zittend op de grond proberen af te drogen en aan te kleden. De spullen (incl. wijzelf) vlogen die dagen alle kanten op en was t regelmatig zoeken naar spullen (mn. in het aangrenzende ziekenhuisje). Ik zie Aldwin nog zo zitten op de grond; boos, gefrustreerd en moedeloos dat alles weeeeer uit de kastjes gedonderd was. Tijdens de overtocht was het een hele toer om ongeschonden de WC te bereiken. Ik had blauwe plekken, maar wist vaak niet hoe ik aan was gekomen. 

De Australische groep had van hun goeroe te horen gekregen dat ze pillen niet nodig hadden en dat een hypnose-sessie de zee-ziekte zou voorkomen. De volgende dag stonden velen van deze groep smekend aan de deur van het ziekenhuisje: ‘Doc, please give me something!’.  De grote leider had zijn ‘handlanger’ op pad gestuurd voor pillen.

Antartica

Je moet er wat voor over hebben: in totaal 8 ½ dag reizen (incl. Zeeziekte) om uiteindelijk 5 dagen op Antartica te mogen zijn. We deden minimaal landingen per dag en/of zodiac cruise. Omdat de Australische groep eigen activiteiten hadden (kajakken en ijsklimmen), waren we met de landingen dus met een kleine groep; ipv met 45 man aan de kust te worden afgezet, was het vaak maar 15. Hierdoor voelde het echt als iets speciaals en kon je met weinig moeite echt het unieke gevoel van alleen op dit continent zijn, ervaren. Van de vijf dagen hebben we er twee heeeel mooi weer gehad, een dag een beetje ijsregen en twee bewolkte dagen. Bij de landingen vaak een wandeling gemaakt of een top beklommen met fantastische uitzichten op de omgeving. En elke keer was een deel van het continent weer anders en uniek in zijn eigen soort. Na verloop van tijd ga je de nuances in het continent zien; ijs is ineens niet meer ‘slechts ijs’, maar zie je de verschillende vormen en kleuren. De ijsbergen zijn ware kunstwerken. De pinguïns zijn niet meer pinguïns, maar ga je de verschillen zien. En als je rustig op een plekje gaat zitten komen we soms vanzelf naar je toe (we mochten ze niet zelf benaderen, moesten 5 meter afstand houden) en kan je mooi het gedrag van de dieren observeren. En later merkte ik op de foto’s pas echt goed de verschillen in soorten seals.  We hebben dus heel veel ijs en sneeuw gezien, met bergen van drieduizend meter hoog en enorme ijsschotsen/muren. Maar ook rotsen en steen. Antarctica is dus niet alleen maar ijs (zoals de Noordpool). Erg indrukwekkend die bergen, zeker als je weet dat je slechts 20% ziet en dat de rest onder water zit. Ik heb met regelmaat een traan van geluk, ontroering, blijdschap dat ik er gewoon echt mocht zijn en staan, weggepinkt.  

Jarig

Als ik wakker wordt, besluit ik er een ‘goede dag’ van te maken. We zitten immers nog steeds in de Drake Passage. Maar ik ben jarig en jaaaa, we zitten in Antartica (gebied) en zoals ik heel graag wilde, vier ik dus in Antartica mijn verjaardag. Nouja, vieren….Aldwin was t in eerste instantie vergeten en tot het avond-eten was het een rare verjaardag: een boot vol mensen en op Aldwin na niemand die mij feliciteerde. Tot na het eten…het licht gaat uit en er komt een versierde taart binnen. De staff en passagiers zingen voor mij. Aj, als dat geen bijzondere verjaardag is.    

TV

De Australische ploeg werd vergezeld door een Australische cameraman Dominique en interviewer Caroline van een commercieel Tv-station (zeg maar ‘de Australische Flootje Dessing’). Al hoop ik dat Floortje niet zo’n pieper is; deze miep klaagde vaak over de kou en andere ongemakken. Ik heb t op een gegeven moment maar genegeerd, want ik wilde niet in de irritatie komen.

Gedurende hele trip hebben zij allerlei opnamen gemaakt van het leven aan boord en activiteiten buiten. Dominique hebben we een aantal goede shotideeën gegeven zoals: heen en weer klotsen van vruchtensap in een glad, lades die uit ons bureau werden gelanceerd tijdens passage, rollende passagiers die enorm hun best doen overeind te blijven bij het lopende ontbijtbuffet etc.

BBQ

Op 17/2 na alle buitenactiviteiten werd er een BBQ  georganiseerd buiten op het scheepsdek. Hele aparte gewaarwording: iedereen dik aangekleed met op de achtergrond allemaal bergen met ijs/sneeuw en dan eet je daar je braadworstje op en drink je glühwein. Op een gegeven moment start iemand met klappen en volgen er mensen. Dan met stampen erbij en ineens staan we met z’n allen ‘we will rock you’ te zingen. Bijzondere ervaring.

Paspoortstempels

We zijn nieuwe paspoortstempels rijker. We hebben namelijk een bezoek gebracht aan een bemande wetenschappelijke post op Antartica, waar je werd beloond met een stempel in je paspoort. Staat wel mooi ! Ik heb nu alle 7 continenten bezocht! Maar dit is toch echt de allermooiste stempel in mijn paspoort!

Zwemmen op Antarctica

Ja dat kan! Een keer heeft een groep van de passagiers een snelle duik gemaakt het water in, snel afdrogen en bij terugkomst schip snel de sauna in. Ik dacht dat het een poppenkast zou worden, maar toen we aankwamen lopen, bleken er maar een paar ‘zo gek’ te zijn. Dus ik snel kleding uit en het water in. Bijzonder om te merken hoe snel de kou je lichaam verlamd en snel merkte ik dat ik terug moest zwemmen naar de kust, omdat ik t anders misschien niet meer kon. Maar ook bijzondere ervaring om de tinteling van de kou en terug op land te voelen. Op land voelt het dan ineens warm en aangenaam. Daarna lekker de sauna in…wat ik trouwens ongeveer elke dag deed. Nadat ik Aldwin in NL. al van het genot van een sauna had kunnen ‘overtuigen’, vergezelde hij mij regelmatig. Een keer lag ik alleen in de sauna, toen ik het schuren van ijs langs de boot hoorde. Bleek brokken ijs te zijn. Aaai, wow, dit is het beeld wat ik van Antartica had. GEWELDIG! Paradise Bay is letterlijk adembenemend!

Op Deception-eiland / Whalers Beach (vulkanisch) werd er een kuil gegraven op het strand, en waar dan warm water uit de bodem van de kuil welde. Eerst snel een duik in de zee, dan snel de kuil met water in. Bijzonder eiland trouwens; vroeger werden hier de walvissen letterlijk afgeslacht en op een gegeven moment is het eiland, na een vulkaanuitbarsting verlaten. De geruïneerde restanten van gebouwen en opslag van walvisolie staan het nog. Bizarre ervaring. Ik weet nog steeds niet wat ik nu van moet vinden; kreeg er een unheimisch gevoel op dat eiland. Wel zonder vond ik om te zien dat dit ook Antartica is; dus niet alleen rotsen en vooral ijs.  

Wat is mij vooral bijgebleven van Antartica

·         De intense stilte; het was er zo stil dat je de pinguïns op het ijs kon horen lopen. Prachtig!

·         De diversiteit in het landschap. Dat kan ik eigenlijk niet in woorden beschrijven, daar zijn gelukkig de geweldige foto’s voor J

·         Dat de vriendschap tussen Aldwin en mij een verdieping heeft gekregen. We hebben elkaar beter leren kennen en waardering. Wat hebben we, naast de irritaties, vooral veel lol met elkaar gehad. En dank ook voor de fijne gesprekken

·         De dieren! Elk dier is weer anders en prachtig

·         De ijsbergen! Adembenemend. De diversiteit aan ijs is precies wat ik van dit continent verwachtte/hoopte en kreeg. Ik heb het universum meerdere keren bedankt dat ik dit moois mee mocht maken.

·         De lange en vermoeiende reis; je moet er iets voor over hebben om er te komen. Aan het eind van de reis zag ik allemaal vermoeide, maar tevreden koppies van boord stappen.

·         De emoties die ik gevoeld heb om de droom uit te zien (voelen) komen

·         En dat mijn hersenen op een gegeven moment volledig in de ‘dood-stand’ gekomen waren. Het heeft nog dagen geduurd voordat ik NL weer enigszins op gang kwam en gewend was aan de kleuren, drukte, alle informatie, ‘viezigheid’ (Antarctica is ZO schoon) en het licht (in Antartica werd het vaak een uurtje of 11 pas schemerig.

 

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
antartica
photo by: JPLfr13