Fietsen door Ireland

Ireland Travel Blog

 › entry 1 of 5 › view all entries

13/8/2009: vertrek

Ok, fiets staat met bepakking klaar voor mijn reis naar Ierland. Ik kijk ernaar en de tranen beginnen te rollen...wow, wat spannend en vooral ook gaaf dat ik dit ga ondernemen. Even de laatste dingen in huis doen en dan op naar het station.
Bij vertrek van huis, sta ik bij het hek nog even heel bewust stil en is t weer tranen-tijd. En tijd om echt afscheid te nemen van een periode met Jeroen en de tijd samen in dit huis. Ik spreek dit hardop uit en ook dat als ik terug kom, ik wijzer en vol ervaringen zal zijn en dan een nieuwe start ga maken. Ik bedank voor de mooie dingen die geweest zijn en de wens voor meer mooie dingen in de toekomst uit. En dan doe ik het hek letterlijk dicht en vertrek naar het station in Vorden. Ondanks dat ik ruim de tijd heb, denk ik er niet aan ook een fietskaartje te kopen. Later aan een conducteur aangeven en gaf geen problemen.
In de trein komt een vrouw in de treinstel waar ik zit en zij heeft gefietst in NL. We raken aan de praat en ben geraakt door de openheid waarin ze haar levensverhaal en geaardheid met mij deelt. Bij het vertrek bedank ik haar daarvoor en ben me bewust dat het bijzonder is wat er gebeurd, en eigenlijk ook zo gewoon. Ik geniet nu al.
Het kost nog wat moeite om het vliegveld in Eindhoven te vinden, maar uiteindelijk fiets uitelkaar gesleuteld en ingeleverd, tassen ingeckeckt en op naar de gate. Han nog ff gebeld, omdat ik na de emoties van vandaag even behoefte had om een bekende stem te horen.
Eenmaal in Dublin fiets weer in elkaar sleutelen en wordt geholpen door 2 Ieren die net terug zijn van hun fietsvakantie. Ze wijzen mij de weg naar het centrum, die ik na meerdere keren vragen vind. Ik moest een keer omdraaien, hoor ik vanuit een raampje 'you are on the wrong site of the road'...oeps...
Slapen doe ik in een hostel, met 9 andere vrouwen...en mn fiets op de kamer.

14/8: Op pad....

Vandaag begin ik aan de reis door Ierland...gisteravonde kaart bekeken en vandaag ga ik beginnen....spannend en gaaf tegelijk; wat ga ik de komende weken allemaal ervaren? Het duurt even voordat ik Dublin uit ben en voordat ik in de gaten heb hoe ik vanaf de linkerkant van de weg voor kan sorteren om naar rechts te gaan. Even oefenen, ff spannend, maar dan gewoon brutaal worden en vol zelfvertrouwen op de fiets aan Iers verkeer deelnemen.
Vandaag is t droog en t gaat goed...50 km op de teller...wow. Wat een gevoel van vrijheid ervaar ik. En niet achter 'die gele tas aan te hoeven fietsen', ik fiets gewoon lekker mijn eigen tempo, stop wanneer ik wil.
Onderweg kom ik langs Russeborough House en besluit even om te rijden, mooi pand en uikijk! Dan rij ik door Blessington...wat een mooie naam en voel dat deze reis vol 'blessing' zal gaan zitten.
Na ongeveer 70 km vind ik het genoeg voor vandaag en is het tijd om een slaapplek te gaan zoeken. Navraag leert dat een camping in Baltingglass niet echt gaat lukken. Ik rij op gevoel een straatje in en vraag bij een huis nogmaals om een camping. Die blijkt er wel te zijn, maar Kevin raad het mij af. Hij geeft aan dat ik met plezier mijn tent in zijn ponytuin mag zetten. WOW! How hospiteble is Ireland? Very!
Ik krijg engelse thee en voordat ik het weet hebben Aine and Niamh mij Iers dansen geleerd. En of ik mee wil naar hun Ierse voetbaltraining...
Als ik mn potje kook, komen de meiden al weer naar buiten en kletsen de oren van mn kop...alles willen ze van me eten...wat geniet ik van die meiden. Ik moet kun kamer komen kijken, koekjes komen eten, hun favorite DVD's kijken en luisteren hoe ze Ierse fluit en gitaar voor me zingen. Wat voelt deze ontmoeting en deze avond als bijzonder. En wat zijn Kevin en Catherine een fijne, warme mensen. Met een enorme lach op mn gezicht valt ik later in mn tentje in slaap....dit is waarom ik op deze manier wilde reizen.

15/8: afscheid nemen bestaat....

Met tranen in mn ogen neem ik afscheid van de familie O'Brien. Niamh klamt zich aan mij vast, wat een fijne familie! Ik mag ze overal in Ierland bellen als ik in de problemen zit en dan komen ze me helpen...jee!
Vandaag fiets ik, oa via de snelweg (!) naar Kilkenny. Daar is net een artfestival aan de gang en dus erg druk. Met geluk en veel vragen, vind ik uiteindelijk een hostel, maar ze nog net 1 bed hebben. Vandaag veel zon gehad, want ik blijk knetter-verbrand te zijn. Na een heerlijke douche, ga ik Kilkenny in. Leuke, prettige stad, met mooie gebouwen.

16/8: zware dag

Tijdens het ontbeit raak ik aan de praat met een stel uit Zuid-Afrika (arts en fysio) die hun geluk in Ierland proberen te vinden. Boeiend gesprek over ZA, Ierland, emigratie, reizen enz. Ik krijg hun adres voor als ik via de oostkust terug naar Dublin fiets (wat ik later besluit niet te doen).
Vandaag fiets ik van Kilkenny naar Cashel. Mooie omgeving, maar de weg er naar toe is verlaten en erg heuvelachtig. Ik heb de wind behoorlijk tegen vandaag en ik ervaar het als een zware fietsdag. Na een kilometertje of 70 vind ik het genoeg voor vandaag en ga opzoek naar een camping....de uitdaging is weer begonnen...Het eerste huis waar ik aanbel, daar geven ze aan dat er geen camping is. Ik bel dan bij de buren aan en bedacht me mijn aanpak iets aan te passen; ik stel dezelfde vraag (en uiteraard is het antwoord 'nee'
en dan vraag ik of ik mijn tent in hun grasveld (ponyweide) mag zetten. En dat mag Ik krijg lekkere Engelse thee met cakes...mmmm...
Het geziin heeft 3 kleine kinderen en het is rommelig om het huis. Ik krijg de indruk dat ze beide geen werk hebben en voel me er dan ook niet gemakkelijk bij veel te vragen om te gebruiken van hen. Ik ben dankbaar voor de slaapplek bij hun.
Over werkloosheid gesproken, dat is iets wat een serieus probleem is in Ierland op dit moment. Je ziet ook veel (onafgemaakte) huizen te koop staan. Mensen maken zich zichtbaar en hoorbaar problemen over de financiele en beroepstoekomst.

17/8: van Cashel naar Fermoy

De dag begint qua weer redelijk. Ik neem de tijd om Cashel te bekijken en vervolg dan mijn route richting Fermoy. De gewone nationale wegen hebben in Ierland ook veel weg van snelwegen en soms is het een kwestie van 'op hoop van zegen dat ze mij op de fiets zien'. Ik leer een nieuw woord 'hard shoulder' (vlucht strook) waar ik dus veel op fiets (bij gebrek aan een fietspad of ander geschikte ruimte op de weg). dat gaat prima, zolang er maar geen uitvoegstroken zijn, dan wordt het lastiger weer de weg te kunnen vervolgen.
Heb vandaag mn duurste capacino allertijden...3,- vind ik best veel geld voor een bakkie, maar ah.
Onderweg zie ik een bordje dat er in Fermoy een camping is. Eenmaal daar aangekomen lijkt die onvindbaar en als ik iemand er naar vraag, zegt die dat er geen camping in Fermoy is. Gelukkig weet zijn vriend de weg daar een beetje beter en uiteindelijk vind ik mijn stekkie voor die nacht. Blijk ik mijn tent net naast een Duits stelletje gezet te hebben, waarvan het meisje standaard een pesthumeur lijkt te hebben. Alleen op vakantie is fijn.

18/8: almost there

Het is tijd om Mary te sms-en dat ik er bijna ben. Fijne gedachte dat ik in ieder geval vanavond en de komende dagen een slaapplek heb. Dat fietst toch net een stukje relaxer. Er komt veel regen uit de lucht vallen vandaag en tegen de tijd dat het tijd is om te lunchen wordt het even droog. Gelukkig, vandaag dus geen staande, snelle lunch onder een boom; ik kan even rustig in een parkje gaan zitten.
Ik kom in Cork aan en dat is pas gevaarlijk fietsen. Een grote, drukke rotonde is een hele klus om op de fiets veilig door te komen. Ik moet zelfs door een tunnel, waar uitdrukkelijk staat dat fietsers daar niet mogen komen. Op een smal loopstukje fiets ik zo hard als ik kan en de adrenaline jaagt door mijn lijf...wow, best spannend! Ik hou bewust mn knalgroene regenjack aan (ok, ook vanwege te regen). Ben blij dat ik de andere kant van Cork bereik en dan volgt de 'binnendoorweg' naar Kinsale. Prachtig! Als ik er bijna ben, volgt een toetje die ik niet zo kan waarderen; een enorme klim.
Eenmaal in Kinsale aangekomen, blijkt de toerist office al gesloten, maar gelukkig weet een shopeigenaar mij een plaatje te tekenen hoe ik het huis waar Mary en haar familie verblijven, kan vinden. Bij de receptie moet ik nog even de naam van de familie opschrijven, omdat ze mijn uitspraak niet kunnen ontcijferen.
Maar goed, eenmaal het huisje gevonden, doet Mary open en het voelt meteen fijn om haar weer te zien en tijd met haar familie door te brengen; ooms, tantes, zussen, neefjes, nichtjes, alles valt binnen en het voelt fijn om mee te mogen maken. s avonds kan ik mijn reiki aan Nousia (zus Mary) aanbieden. Fijn om te kunnen doen en dat het aanbod met plezier ontvangen wordt.

19/8 ��" 23/8: Kinsale enzo

4 dagen breng ik met de familie van Mary door. Een dag ga ik met haar en een zus naar Baltimore (die stad was mij tijdens een stop in een kroeg al geadviseerd om te bezoeken, toeval bestaat niet). Vanaf daar nemen we de boot naar Cape Clear, een stadje waar ze nog de orginele Keltische taal als voertaal hebben. We krijgen een rondleiding van een 'collega' van Nousia...zo is een behoorlijk regenachtige dag best een fijne dag.

Een andere dag is een beetje een opruim/spullen-laten-drogen-dag/leesdag. Lekker relaxen zo.

Ik loop nog een dag met Mary naar een fort (Charles), waar destijds barakken met soldaten waren. Veel is bewaard gebleven en de tour is informatief. Ah, en natuurlijk vergezelt de regen ons vandaag weer. Een avond ga ik mee op de boot; Mary en haar vader genieten van het waterskien, ik van hun plezier. Er wordt nog ff op makreel gevist en de ene naar de andere wordt uit het water geplukt...mmm, verse makreel....

De laatste dag in Kinsale, doe ik nog een Coastline Walk in mn uppie (Mary wilde graag haar nicht en kindje in Cork) bezoeken. Prima, ik vermaak mij wel. Ik doe ook nog een city rondleiding waar ik veel over de geschiedenis van Kinsale leer.
Als afsluiter met de ouders, Mary, een neef en vriend naar een kroeg (Guinnis..) waar live Ierse muziek gespeeld wordt. Morgen hervat ik mijn fietsreis (het voelt alsof mijn vakantie uit 3 delen bestaat).

23/8: Swell Season :-)

Vandaag neem ik met een tranen en een brok in mijn keel afscheid van Mary en haar ouders. Jee, wat heb ik het fijn gehad met hun en wat ben ik dankbaar voor wat ik bij hun heb mogen ervaren en deel van heb mogen zijn.
Vandaag fiets ik, met uiteraard een bak regen, naar Cork. Met enige moeite vind ik mijn hostel. Als ik eenmaal in Cork aankom, trekt de hemel open en wordt het toch nog een stralende dag.
Na een heerlijke douche en mn spullen te drogen hebben gestald, loop ik een flinke ronde door Cork; alle highlights heb ik volgens mij wel gezien. Na het eten is het zover; The Swell Season. Dit wilde ik heel graag; ze in Ierland zien spelen. En het MIJN ding maken. Het concert is in een prachtig gebouw (Everyman Palace Theatre) en ik geniet enorm. Het universum heeft voor mij zelfs een plek op de eerste rij geregeld. Heerlijk, kan ik Glen (enzo
goed zien. Bij een aantal nummers stromen de tranen over mijn gezicht...maar niet meer van verdriet, maar van afscheid nemen en intens genieten. Glen brengt enorm veel humor in het concert en de Ieren zijn van interactie met de artiest, waar Glen met plezier op in gaat. Aan het eind loop ik terug naar het hostel, nagenietend, zingend en in mijn hart bedankt ik voor de fijne avond. Ik mail na de vakantie Glen en band voor de fijne avond.

24/8: het survivalkamp begint...

De dag begint redelijk zonnig vandaag en ik leg een grote afstand af. Bij vlagen zwaar en afzien, vooral ook genieten van de mooie omgeving. Als ik eenmaal in de provincie Kerry aankom...begint het...ja, weer te regenen. Ik heb nog een flink stuk te gaan en besluit door te fietsen naar Kenmare. De weg is afgelegen, er zijn nauwelijks dorpjes en verkeer. Onderweg kan ik naar een camping vragen bij een winkel waar ze eigenlijk van alles verkopen en volgens mij de mensen uit de verre omstreken naar toe komen.
Langs de weg staat een groot, nieuw bord en dat doet vermoeden dat het een nieuwe camping betreft. Helaas, als ik aankom doet een oud baasje de deur open en brengt maar de campeerplek. De sanitaire voorzieningen mogen geen naam hebben en vanwege het slechte weer zet ik mijn tent in een soort overkapping waar waarschijnlijk vroeger de trackers stonden. Met een Duits studentenstel die met een wandelvakantie bezig is, lach ik er smakelijk om en heb een leuke avond met ze.

25/8: adembenemend!

Mijn dagelijkse route zit er lekker in...boodschappies doen (ok, eerst ff goed voor mn maatje gezorgd; banden laten oppompen en door laten smeren). Blijkt mijn bankpas niet meer te werken...een bank kan mij niet echt helpen en het lijkt erop dat ik de rest van mijn vakantie zonder geld moet zien door te komen. Op wonderbaarlijke wijze krijg ik bij die bank wel geld uit de muur en stap met een gerust hart weer op de fiets.
Ik kom al snel bij Killarny National Park, onderdeel van de Ring of Kerry...dat wordt afzien vandaag en ik ben blij als ik een snelheid van 5 km per uur (!) kan halen. Ik 'slenter' naar boven om getrakteerd te worden op een zonnetje, prachtige, adembenemende uitzichten en gave afdalingen. Ik heb maak een gilletje van genot als ik naar beneden sjees...topsnelheid is ineens 50 km per uur. TOP, TOP, TOP en pink en traantje weg van het prachtigs waar ik nu doorheen fiets.
Aan het eind van het NP zit je ineens in de bewoonde wereld en dat is wel weer even wennen. Killarney blijkt een behoorlijk toeristische stad te zijn en ik besluit door te fietsen naar Tralee (waar net the rose of Tralee, muziekfestival, gaande is).

26/8: weer een andere omgeving

Vandaag fiets ik van Tralee naar Doonberg. Niet zo noemenswaardige dag vandaag. Ik neem een ferry en ben ineens in een totaal andere omgeving; een omgeving waarvan ik opmerk dat die fijn voelt. Ik vraag bij de toeristen informatie weer naar een camping en ook deze keer blijkt de camping die op mijn kaart staat niet meer te bestaan. Dus, moet een stuk verder fietsen dan mijn plan was, maarja. In Doonberg kan ik mijn tentje op een plek zetten wat ze camping noemen. Ik sta tussen de caravans en ganzen (incl. strond). De ondergrond is aan de ene kant drassig en aan de andere kant knetterhard en krijg er al vloekend eindelijk de haringen in de grond. Een wasje moet ik nodig doen, want de fietskleding begin ik te ruiken...maar...uh...ok dat is weer primitief. Maar t lukt....
Koken is al even primitief, vooral omdat er niet echt een geschikte plek is....

27/8: wind en opstijgen

De dag begint met iets waar de dag om zal draaien; WIND...de tent waait al bijna weg. Maar, dat valt nog mee met wat ik later zal treffen. Ok, uiteraard is ook de regen deze dag 'mijn vergezel' en bij de Cliffs of Moher kom ik nauwelijks de berg op. Ik hou mezelf voor dat als ik boven ben, de hemel met zon openbreekt en dat het de moeite waard is....mijn 'gebeden' worden gehoord en het blijkt prachtig te zijn. Wel erg toeristisch en ik besluit vrij snel weer door te fietsen. De wind is nu echt mijn vriend en blaast mij in no time door de Burren, een soort maanlandschap wat ook absoluut de moeite waard is. Na een lange fietstocht vind ik eindelijk een hostel. Die is al even verlaten als de rest en ik verbaas mij dat het hostel kan blijven bestaan. Ik heb een 10-persoonskamer voor mezelf! En kan de tent weer ff laten drogen. De avond breng ik door met een Duits studentenstel die ook een deel fietsend door Ierland gaat (alleen luxer en minder ver dan ik).

28/8: het survivallen neemt toe

Elke ochtend denk ik 'mijn slaapplek kan niet gekker worden' en als ik dan s avonds in mijn tentje lig, moet ik concluderen dat het toch weer gekker is geworden. Vandaag fiets ik van Kinvarra naar een haventje in de buurt van Ballingderry. Ik fiets door/over de Slieve Augh Mountains en dat is weer flink klimmen. Maar, weer een andere, mooie omgeving. De toeristeninformatie blijkt, te vroeg, al gesloten en op hoop van zegen fiets ik door naar een plekje waar volgens mijn kaart een camping zou moeten zijn. Mis...! Een man spreekt mij aan en zegt dat ik wel in zijn tuin mag kamperen (jippie). Eenmaal daar blijkt zijn vrouw het niet zo fijn te vinden dat ik dan door hun slaapkamer naar de badkamer zou moeten (het huis is nl nog niet klaar) en zij tips mij om naar een privehaven te fietsen waar ik zou mogen kamperen. Een oudere man vind het goed dat ik daar kampeer. Het wordt al basic-er, maar nu heb ik nog koud water en een WC...

29/8: primitief en toch dankbaar

Als ik 'mijn haven' wil verlaten, kom ik de man van gisteren nog tegen. Die legt mij uit hoe ik het beste kan fietsen. Een vrouw komt aan en hij fluisterd mij toe dat ze een 'oude, zeurende tang' is...echter, ik weet niet wie erger is; hij of zij. Ik laat ze achter om het samen uit te zoeken. Ik ga een nieuw avontuur tegemoet....Maar kom de man van gisteren nog even tegen die vraagt of ik een goede nacht heb gehad...we staan nog even over reiswensen en zo te praten, maar dan is het toch echt tijd om door te fietsen. Het gebied waar ik vandaag doorheen fiets is deprimerend; verlaten, verlaten/vervallen huizen, uitgestrekt, weinig boeiend. De weg wordt me trouwens middels pubs nog uitgelegd...dat werkt hier in Ierland heel prima. In Portlease begint de uitdaging weer; een slaapplek vinden. En ook hier, geen camping, wat volgens de kaart wel zo zou zijn. Ik fiets een nieuwbouwwijk in blijk de manager van het project aan te spreken. Die belt voor mij de toeristen info; de volgende hostel is 40 km verder op! (en ik heb al kleine 90 km in de benen...). Hij biedt mij aan de garage van een huis open te doen, zodat ik de tent in de tuin kan zetten....na even nadenken besluit ik heel graag het aanbod aan te nemen. Ik mag zelfs even in een showhuis douchen...dankbaar ben ik. Het is een nieuwbouwwijk met volledig ingerichte huizen, volledig klaar en raakt al wat in verval...de huizen zijn vanwege de recessie nog nauwelijks verkocht...
Aangezien ik gewend ben geraakt aan slecht weer, neem ik het zekere voor het onzekere en besluit mijn tentje onder de carport te zetten. Het wordt steeds primitieve; nu heb ik alleen een buitenkraantje....

30/8: lost en warm

Vandaag sta ik op en moet meteen enorm poepen...jemig, nu word t toch overleven...ik zit immers op mijn 'carport-camping, zonder faciliteiten'...ok, ik zal de details besparen, maar ik vind creatieve oplossingen...
Vandaag is zo'n dag dat ook nu weer mensen ramen opendraaien en mij vanuit de auto enthousiaste toeroepen en dat ik denk 'nou, zo gaaf is t niet altijd, dit voelt niet echt als vakantie, maar meer als survivalkamp"...ook vandaag is t weer pissing rain-day en een dag om gewoon zo snel mogelijk van A naar B te komen. Voor het eerst, als ik de stal van de ouders van Mary al ruik, raak ik min of meer verdwaalt en hoewel ik weet dat ik een slaapplek heb, hoelaat ik ook aankom, dit voelt niet fijn. Ik wil niet in het donker als vrouw alleen in een deslaat gebied de weg kwijt zijn. Na enkele keren de weg gevraagd te hebben, kom ik weer in de bewoonde wereld en vind uiteindelijk het huis van de ouders van Mary...echter...ik moet nog een megaklim maken om bij het huis te komen (bij Brittas)....duwen van de fiets is soms de enige optie en ik ervaar voor het eerst pijn in mijn knieen die avond...Eenmaal boven word ik getrakteerd op een prachtig uitzicht over Dublin en een warm onthaal. S avonds fijn met de moeder van Mary gepraat over hoe ze elkaar ontmoet hebben, over mijn reis, over dat het huis nu leeg wordt omdat de kids ouder zijn geworden enz. Het voelt als warm en echt contact en ik geniet. Ik wil deze familie wel adopteren als 'mijn Ierse familie'!

31/8: Wicklow Mountains

Gelukkig, de vertrouwde regen is er weer als ik wakker wordt. Het is behoorlijk bewolkt en ik overweeg rechtstreeks naar Dublin te fietsen. Maarja, bij vertrek heb ik de Wicklow Mountains overgeslagen en nu voel ik mij voldoende getraind en voel me klaar voor de mountains. Als ik bij de 'mijn Ierse ouders' vertek, is het redelijk droog en besluit toch te gaan.
Ja, wow, ik doe het nu toch echt...mooi hoor, in the mountains. Al snel worden de klimmen zwaarder en begint het harder te regenen en vooral te waaien. In Sally Gap is het eigenlijk niet meer te doen om de stijle bergen op te fietsen, vooral met de regen en wind vanaf de zijkant. Ik kan nauwelijks mijn fiets op de juiste plek op de weg houden. Ik kijk een keer achterom...niemand en dan moet er toch ff een harde vloek uit...dit is niet leuk meer! Eenmaal boven is het te bewolkt om een mooi uitzicht te hebben. Ik vind mijn weg richting Dublin en na nog wat klimmen begint de afdeling, zo Dublin in. Nouja, eenmaal aan de rand van Dublin is het nog zeker 2 uur naar het centrum, hostel, te fietsen. Ik slaap in hetzelfde hostel als aan het begin van de reis. En toeval bestaat niet; in dezelfde kamer...sterker nog...hetzelfde bed. De cirkel is bijna rond....
Ik heb een leuk gesprek met een Canadese psychologiestudente, die de bachelor klaar heeft, graag de master wil doen, maar in Canada ruim 30.000,- euro kost en voor velen niet te betalen...
Ik loop een aantal uren langs de highlights van Dublin.
Ik begin aan het herpakken van mijn tassen en bereid mij voor op de terugtocht; het is goed zo. Ik ben er wel aan toe om naar huis te gaan, iets wat ik de meeste vakanties niet zo ervaar.

1/9/2009: de crikel is rond

Vandaag verlaat ik het hostel in Dublin en heb zeker nog 2 uur te fietsen vanaf daar naar het vliegveld. Ik probeer een rustige weg naar het vliegveld te vinden, maar dat gaat niet lukken. Ik besluit dan toch maar de snelweg te nemen, hoewel uitdrukkelijk wordt aangegeven dat daar geen fietsers mogen komen. Echter, ik heb geen keus, er zijn geen alternatieven om daar te komen. Er wordt ook nog aan de weg gewerkt en er is dus niet echt een vluchtstrook beschikbaar...gevaarlijke onderneming dus....
Na 2 uur arriveer ik bij het vliegveld en ik neem bewust tijd om bewust stil te staan bij het feit dat de cirkel (ronde door Ierland) rond is. En stil te staan bij hoe ik vertrok, de ervaringen de afgelopen weken, wat ik mee heb gemaakt en mogen ervaren...en ik pink een traantje van enorme trots en plezier weg.

Wat heeft de fietsreis met mij gedaan:
� Ik blijk veel zelfvertrouwen te hebben
� Ik kan en durf hulp te zoeken
� Intens genieten
� De ontmoetingen met mensen en deelgenoot van maatschappij zijn ipv toerist/gastvrijheid ervaren
� Gevoel van survivallen; elke dag maar weer een slaapplek zien te vinden
� Er ontstaat ook een soort routine; opstaan, tas inpakken, ontbijt, tent afbreken, opzoek naar supermarkt zodat ik in ieder geval eten heb, tijdje fietsen, lunch/koffiestop, slaapplek regelen, tent opzetten, koken, route noteren, plan volgende dag maken
� Ik blijk fysiek en mentaal zeer sterk te zijn
� In mijn eentje nauwelijks sjaggi, er is immers niemand om tegenaan te zeiken
� Eigen tempo ed. kunnen bepalen
� Enorm gevoel van vrijheid
� Kunnen stoppen wanneer ik wil
� Afzien en dingen soms echt niet als vakantie ervaren
� Mensen die raampje open draaien en zwaaien en toejuichen�alsof ik de paus ben/iets bijzonders doe
� Fietsen is ook een verslaving; ik wilde gewoon elke dag weer die fiets op�de fiets werd als het ware mijn maatje
� Ervaren hoe fijn het kan zijn om echt alleen met mezelf te zijn
� Voordeel om alleen te zijn; mensen laten je dan wel in hun tuin slapen (altijd vraag; are you alone? Ok, stay�en ook; mensen die onder de indruk zijn van alleen reizen op de fiets
�Enorme trots voelen

Het is weer een klus om de fiets te demonteren en fiets en tassen in te checken. Tot aan de gate gaat het goed, dan tref ik een medewerker van Ryann Air...die worden volgens mij geslecteerd op hardheid en onvriendelijkheid. Ik moet bijbetalen voor een tas en haar aanpak is verre van klantvriendelijk....Maar goed....eenmaal in het vliegtuig komen de emoties van de vakantie en belevenissen los...dat mag en is goed.
Weer in Eindhoven hoop ik dat mijn fiets in 1 geheel over is gekomen, want de pyama hebben de medewerkers niet echt bevestigd. Na een tijdje weer monteren van de fiets op naar het station en trein terug naar huis.
Daar is Robert en het is fijn dat er iemand is thuis is....de teller staat stil bij 1125 km...wow!

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!