Witter dan wit

Sucre Travel Blog

 › entry 6 of 12 › view all entries
In Sucre zijn we na een korte busreis aangekomen, nadat we in Potosi nog een dag hadden doorgebracht. Die dag hebben we een culturele rondreis gemaakt. 's Ochtends zijn we naar la Casa Real de la Moneda gegaan. Een gigantisch groot en indrukwekkend gebouw waarin de bloeitijd van Potosi de zilveren munten werden geslagen. Uiteraard eerst voor de Spanjaarden dat Bolivia als kolonie hadden, maar later ook voor zichzelf en ander landen. In dit museum, wat in de Lonely planet te boek staat als aanrader, lagen weer de geijkte potscherven, mummies en beeldjes. Niet erg boeiend dus, want dat hadden we allemaal een keer gezien in een ander museum. Alleen de zilveren munten en de gereedschappen daarvoor waren enigszins de moeite waard van het bekijken, maar na tien munten beginnen lijken ze allemaal op elkaar! De gebruikelijke siësta van 12 tot 2 gebruikten we om een lunch te nuttigen in een nog al obscuur 'eetcafé' met een prachtig uitzicht op een bouwplaats die je op de meest vreemde plaatsen tegenkomt. Maar wat kan je anders verwachten als je drie gulden per maaltijd moet betalen. Na de lunch hebben we, nog steeds in gezelschap van ünseren fraulein”, een bezoek gebracht aan de kerk San Teressa. En ik kan je vertellen dat is als atheïst een echte aanrader! De kerk zou om twee uur open zijn, maar uiteraard geen teken van leven. We hadden echter een klein mazzeltje, want een Boliviaanse vrouw die ook naar binnen wilde, belde ff met haar mobiel. Binnen bleek er al een rondleiding aan de gang te zijn waar we probleemloos konden aansluiten. Dat het probleemloos was bleek later, want we begonnen de rondleiding met vijf man en eindigden met bijna twintig. Dit gaf ons echter wel de mogelijkheid om ongezien ertussenuit te glippen. Als echte krentige Nederlanders hebben we dan ook niet betaald (waarschijnlijk hebben ze al een plekje voor ons gereserveerd in de hel!). Toch kwam ons vervroegde vertrek goed uit, want de bus naar Sucre vertrok om vijf uur en nu hadden we iets meer tijd over. We namen een taxi naar de busterminal die wel heel vreemd was verbouwd. Het stuur zat wel gewoon aan de linkerkant maar het dashboard was toch echt van Engelse makelij!

In Sucre zouden we slechts 24 uur hebben om alles te bekijken, maar een geniale inval heeft ons doen besluiten het vliegtuig naar Cochabamba te nemen. Scheelt bovendien een hoop reistijd, want met de bus doe je over het stuk al gauw 12 uur. Hou hierbij in het achterhoofd dat het slechts 366 km betreft!! Vanaf de busterminal in Sucre werden we door een taxichauffeur naar hostal Copacobana geleid, niet dat we dat wilden, maar ons "NO! HOSTAL CHARCAS" maakte geen indruk. Volgens hem zou deze hostal verbouwd worden, kon hij niet met de auto de straat in en nog meer van dat soort smoesjes om ons te overtuigen dat zijn hostal beter was. Uiteindelijk werden we toch bij ons hostal afgezet, waar natuurlijk van een verbouwing geen sprake was. Die volgende dag hebben we een bezoek gebracht aan een cementfabriek. Niet dat dat zo interessant is, maar de sporen van dino's zouden dat wel moeten zijn. Dat was het dus niet! Ik kan nu al vermelden dat dit de meest lachwekkende tour is van de reis. Wat een ongelofelijke bullshit. De "vindplaats" is een grote wand, waar je met heel veel verbeeldingsvermogen nog niet eens een voetstap kan onderscheiden. Het zal wel aan ons liggen want de gids vertelt er zeer uitgebreid over. Ik complimenteer haar dan ook en de Bolivianen die op de wand, wat toch al gauw dertig meter hoog is, de "voetstappen" hebben aangebracht. Na deze inspanning van de lachspieren besluiten we om 's middags echt wat te gaan bekijken. Na een korte wandeling bergop naar een gebouw, dat van afstand de moeite waard van bezoeken lijkt, blijkt het terras met uitzicht over de stad een betere optie! We brengen hier de gehele middag door onder het genot van chichi (een boliviaanse recept op basis van alcohol) en bier. Alles onder het mom van "we zien de stad nu toch ook!" . Met vier man, er is inmiddels een Brit aangeschoven, besluiten we het avondeten in een klein vegetarisch restaurant te nuttigen. Onder druk, was niet veel nodig, pilsen we af in een barretje. Vrijdagochtend hebben we de tijd om eindelijk wat van Sucre te zien. Dat niet alleen de Japanners te boek staan als snel weten ze nu in Sucre! Museum Libertadad: 30 minuten, Kathedraal bla bla bla: 20 minuten. Tja je moet toch wat, maar overal hebben ze hetzelfde praatje en dezelfde bezienswaardigheden. Ik herinner me nog de tijd dat cultureel voor mij niet meer was als een foto uit de auto van een aquaduct in Frankrijk. Niet dat dit niet leuk is, sterker nog ik leer er zelfs nog wat van (wie had dat kunnen dromen?). Maar we kunnen wel stellen dat we een overdosis cultuur hebben gehad de laatste dagen. Maar met de bruiloft in het vooruitzicht is het geen slechte keus......
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Sucre
photo by: AndySD