Avonturen rond La Paz

La Paz Travel Blog

 › entry 2 of 12 › view all entries
We zouden zaterdag dus misschien met ene Javier, die we in het vliegtuig naar La Paz hadden ontmoet, op een tocht gaan door de bergen. Het enige wat we daar nog voor moesten doen was bevestigen om vier uur 's middags. Dat was dan ook geen probleem. Rond die tijd belden wij hem, maar omdat er onzekerheid was over de toegankelijkheid van het gebied (blokkades e.d.) moesten we hem om acht uur nog een keer bellen voor de definitieve afspraak. In het hotel teruggekomen na het versturen van de eerste "nieuwsbrief" gingen we ff liggen, maar wel de wekker om halfacht gezet. Die ging ook volgens plan, maar toen zijn we meteen weer in slaap gevallen. Hierdoor ging de tocht op zeker niet door! Helaas, maar niet getreurd.

Die zaterdag maken we als goed alternatief een tocht door de stad. We laten de verschillende bezienswaardigheden uiteraard niet links liggen en bezoeken zelfs een museum! Al met al een rustige dag, waarbij de nadruk ligt op het herstellen na de reis, die nog steeds in het lichaam rondwaart.

Zondag gaat de wekker al weer om 6.30 uur, we gaan een tripje maken. De naam van de reisorganisatie zegt eigenlijk al genoeg wat we gaan doen: "Gravity assisted mountainbiking". We gaan deze dag met een mountainbike downhill over een weg van La Paz naar Coroico die ook bekend staat als de "world most dangerous and deadliest road.

Eerst gaan we met de bus naar een verzamelpunt in een buitenwijk van La Paz. Daar is de mogelijkheid om een kop warme koffie of thee te nemen. We besluiten om koffie te nemen of wat er op lijkt! Nadat door de organisatie de benodigde papieren zijn ingevuld vertrekken we naar de top van de, tussen La Paz en Coroico, gelegen bergketen. Dit ligt op 4700 meter. Op de weg naar boven komen we bij een controlepost die is opgericht in de strijd tegen de coca. Hier eten en drinken we wat, vreemd genoeg was de cocathee geen probleem om te bestellen. Eenmaal boven aangekomen maken we ons klaar om vanaf hier per mountainbike afdalen naar 1100 meter hoogte. En dit over een totale lengte van 84 km. Het eerste gedeelte, zo'n 20 km gaat over asfalt en het tempo hakt er lekker in, geschatte snelheid 70 km/uur.

Tegen alle verwachtingen in verschijnt er plotseling een berg voor ons. Dit was niet helemaal de bedoeling. We moeten dus toch een stuk klimmen! En dat op een hoogte boven van 3000 meter boven zeespiegel. Hier merk je pas echt dat er weinig zuurstof in de lucht zit. Na dit overleeft te hebben begint het echte werk. De weg vervolgt zich over het laatste stuk asfalt en gaat langzaam over in een "dirtroad".

Dit betekent zoveel als, veel keien en nog meer stof! Ondertussen is het landschap rigoureus veranderd, van een koude dorre vlakte naar een groene oase tussen de bergen. De afdaling gaat in rap tempo, de enige die ons ophouden zijn de trucks en 4WD-zondagrijders. Regelmatig wordt halt gehouden, zodat de achterblijvers kunnen aanhaken. Verrassend is dat diegene die continue als laatste aankomt een man is, wat een angsthaas. Dames petje af, niet verwacht! Op de bodem van deze tocht staat een heerlijk biertje te wachten (de eerste hier in Bolivia!) en hij smaakt echt super!

Het laatste stuk naar Coroico dat op 1700 meter ligt is uiteraard weer bergop, maar nu worden we gebracht met het busje, dat de hele dag achter ons aan reed. In Coroico krijgen we spijt dat we hierniet overnachten, wat een hotel! Maar niet getreurd nemen we hier een uitgesteld lunchbuffet waarna we ons klaar maken voor de vier uur durende terugreis over dezelfde weg. Thuis aangekomen ploffen we direct in bed!
Uitzicht vanuit het eindpunt over het dal van Coroico

Vandaag werden we al weer vroeg wakker, waarom weet niemand. We overwegen andermaal hoe de rest van onze reis moet verlopen, zeker na de geweldige verhalen van onze medebikers gisteren over de zoutvlakten. Uiteindelijk besluiten we die toch niet te bezoeken wat ons meer tijd geeft om de omgeving van La Paz te bekijken. Meteen besluiten we om vandaag de trip naar de "Muela des Diablo" te maken.

We gaan eerst met een microbus naar de buitenwijk van La Paz en vanaf daar lopen we de bergen in. De duivelskies zelf ligt op 3900 meter, al met al een flinke klim! Maar de tocht is absoluut de moeite waard. Wat een uitzicht, we komen echt ogen te kort. Tijdens de hele klim houden we zicht op La Paz en de verdere omgeving.
Geachte dames en heren van de feestcommissie hierbij de laatste stand van zaken uit het land van de bolhoedjes.

Het begin van deze nieuwsbrief begint zoals gewoonlijk op een nieuwe dag, maar Michiel en ik hadden er geen idee van dat die zo vroeg zou beginnen. Om 00.30 uur van dinsdag 10 juli stonden Erik en Esther voor de deur. We wisten wel dat ze naar hetzelfde hotel zouden komen (waar zouden we zijn zonder internet?), maar dat ze ons nog op dit debiele tijdstip verrassen, nee was niet echt de bedoeling. Maar goed, het weerzien aan de andere kant van de wereld was er niet minder leuk om. Na een korte uitwisseling van reiservaringen besloten we rond 01.30 uur toch maar het mandje op te gaan zoeken.

Die ochtend, nu echt, hebben we onder het genot van het ontbijt de plannen doorgenomen wat we de komende dagen gaan doen. Als vooruitblik op de komende nieuwsbrieven kan ik zeggen dat we besloten hebben om met zijn vieren naar de zoutvlakten van Bolivia te gaan en van daaruit naar de bruiloft in Cochabamba. We besluiten echter eerst de volgende dag naar de ruïne van Tiwanaku te gaan om pas donderdag (vandaag dus) naar Oruro te gaan. Oruro ligt ongeveer halverwege ons eindpunt en daar zullen we overstappen op de trein naar onze eindbestemming Uyuni.

Echter deze 10de juli hebben we met zijn vieren een fikse wandeling gemaakt door La Paz. En ik kan jullie verzekeren dat is niet makkelijk! Op deze hoogte straatjes omhoog lopen met hellingspercentages van 20% dat ga je wel voelen. We komen in de gebieden die in alle reisgidsen worden afgeraden, maar we zien wel het echte Bolivia. Deze ogenschijnlijk rustige dag eindigen we op de markt van La Paz. Een weerwar van kleine kraampjes langs de weg waar werkelijk alles te koop is. Maar onze aandacht gaat nu uit naar een jas voor Erik en Esther, die er geen rekening mee gehouden hadden dat het op die zoutvlakten slechts 15 graden onder nul is!!!!!! Voor in totaal 70 gulden worden twee jassen op de kop getikt en dwalen onze ogen af naar de prullaria die er verder te koop is. Esther en Erik overtuigen mij dat ik die "orginales" fossielen nu moet kopen omdat ik dat vrouwtje al veel te lang bezig heb gehouden! Ik als barmhartige Samaritaan (uch uch uch) koop de prullen dan ook voor omgerekend 5 gulden! Verder kopen wij als echte toeristen de gebruikelijke troep, toch enigszins bruikbaar wanneer wij de echte kou moeten trotseren. De dag eindigt in een Italiaans restaurant waar wij hartelijk worden ontvangen. De hartelijkheid slaat echter al snel om als de bediening van ondermaats niveau blijkt te zijn. Maar omdat de ober continue blijft lachen en dansen kan niemand er echt wat van zeggen. Alleen de tafel naast ons besluit om na een dik uur wachten toch eens de man aan te spreken op zijn hulpvaardigheid. Maar hoe kwaad die ook waren, uiteindelijk lukt het hem weer met zijn lach de mensen "om te kopen"!

De volgende dag gaat om half zeven de wekker, we moeten immers om acht uur bij de busterminal zijn voor het vertrek met de bus naar de ruines van Tiwanaku. Als Hollanders betaamd zijn wij ruim op tijd. Als Bolivianen betaamd zijn zij anderhalf uur te laat! De reis over de hoogvlakte van de Cordilla Real is adembenemend, al kan niet iedereen daar over mee praten, die liggen onder zeil! Het zogenaamde Pavlov-effect, ik zit in een vervoersmiddel en ik slaap! Aangekomen bij de ruïne van Tiwanaku begint de dag pas echt. We krijgen een rondleiding over het terrein met een "Engels" sprekende gids, maar we mogen niet klagen want Spaans hadden we helemaal niet verstaan! De ruines zijn zoals altijd niet echt indrukwekkend, het blijkt toch altijd gewoon weer een grote hoop stenen te zijn, maar we krijgen wel een goede indruk hoe dat ooit geweest is. En daar gaat het uiteindelijk toch om!

Om 14.45 uur wordt de terugreis ingezet en komen we om ca. 16.00 uur weer aan in La Paz. Al met al weer een leuk daggie, waarbij we de Andes weer op imponerende wijze hebben mogen aanschouwen (foto's komen later).

's Avonds moet er ook weer wat gegeten worden en omdat we deze keer wat sneller klaar willen zijn gaan we naar een echte Boliviaanse eetgelegenheid. Hier krijg je normaal gesproken je eten binnen 10 minuten op tafel. Ook hier is dat niet anders, we hebben al snel ons avondmaal (misschien de laatste!) naar binnen gewerkt. Echter ons bier is nog lang niet op, waarom is alles hier in groot formaat en waarom hebben we dat niet in NL!

Op dat moment besluit een "lokale" tegen over ons uit te gaan wijden over de talen die in Bolivia worden gesproken en natuurlijk laat hij volkssport nummer 1, voetbal ook niet onbesproken. Hij lijkt zich daarbij niet te storen aan het feit dat wij er geen bal van begrijpen en dat we amper reageren anders dan "si en no". Toch geeft deze man de doorslag dat we langer blijven zitten dan van tevoren ooit bedacht. En op deze manier pik je toch een beetje de Boliviaanse cultuur mee. En met die Boliviaanse cultuur worden we na het eten keihard geconfronteerd. Op het moment dat we bij een stalletje een sjaal staan te kopen, worden we gebombardeerd door een traangasaanval. Op het naastliggende plein, blijkt achteraf, zijn wat boeren in opstand gekomen en de politie heeft daar met traangas op gereageerd. Wij konden wel janken! Maar uiteindelijk hebben we er zelf niets van gezien. Bolivia blijft wat ons betreft een gastvriendelijk land.
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
La Paz
photo by: wilfredoc2009