In het water gevallen

Besakih Travel Blog

 › entry 3 of 6 › view all entries

Een beetje late update, maar ja, zonder internet is het lastig typen.

Na Ubud zijn we doorgegaan naar Besikeh, aan de voet van de Gunung Agung, de hoogste berg van Bali. De bedoeling is deze te beklimmen om de zonsopgang vanaf de top te kunnen zien, met uitzicht op Lombok en Java.

Als we aankomen is het mooi weer en we gebruiken de middag om de tempel daar te bezoeken. Dit is het grootste tempelcomplex van Bali. Direct worden we lastiggevallen door zelfbenoemde gidsen die ons wel willen rondleiden. Hiervoor waren we al gewaarschuwd door de Lonely Planet: een gids is niet verplicht, iedereen mag naar binnen, maar de gidsen willen de toeristen wel eens anders doen geloven. Zo ook deze. Ze vertellen dat er een ceremonie is vandaag waardoor de toegang is beperkt. Alleen al om van het gezeur van al die lui af te zijn huren we er eentje in voor twee dollar. Krijgen we tenminste ook nog tekst en uitleg. En we mogen zelf meedoen in een kleine ceremonie. Waarbij normaal kip of rijst wordt geofferd, maar van ons wordt natuurlijk verwacht dat we geld offeren. Goed voor het onderhoud van de tempel zullen we maar zeggen.

In de loop van de middag begint het te regenen. En niet een tropisch uitje die na 5 minuten weer ophoudt, het lijkt meer op een oudhollandse regendag waar geen eind aan komt. Hopelijk is het straks wel droog als we omhoog moeten. We gaan op tijd naar bed, want de tocht begint om 11:00 's avonds. Als we om 22:30 opstaan is het zo goed als droog. De gids is precies op tijd (ik had half al niet meer verwacht dat hij zou komen, want ons guesthouse was inmiddels hermetisch afgesloten en pikkedonker.

We besluiten dus wel de beklimming te wagen. Onze gids heeft geen idee hoe de omstandigheden verder naar boven zullen zijn. Dat geeft vertrouwen. Na een kilometer of drie berijken we de laatste tempel. Daar moet onze gids even mediteren, wat ons de kans geeft even te rusten. Want de klim begint nu al in mijnn benen te zitten. Nadat we de tempel verlaten begint het weer te regenen, en langzaamaan steeds harder. We ploeteren door, maar de intervals tussen de rustpauzes worden steeds korter. Ik merk dat de hoogte mij ook parten speelt: we zijn vandaag van zeeniveau naar 2000 meter gegaan. De klim zelf is nog eens een stijging van ruim 1000 meter. Daar is dit hollandse lichaam niet aan gewend. Na een wat langere rustpauze om even wat te eten ben ik koud geworden, wat de spiertjes ook niet ten goede komt.

Uiteindelijk, na een uurtje of drie ploeteren, vragen we hoe ver we eigenlijk zijn. Volgens de gids moeten we nog zeker vier uur door, waarbij de klim, waarbij we ons nu al met handen en voeten naar boven slepen, alleen maar stijler zal worden. Ik besluit dat het leuk geweest is. Nog eens vier uur ploeteren in de stromende regen zie ik niet zitten. De terugweg is er eentje van glibberen en glijden op de lostliggende stenen en in de modder.

Na anderhalf tot twee uur zijn we eindelijk beneden. Als verzopen katjes, moe en teleurgesteld. De mensen die we gisteravond spraken zeiden al dat maar 50% van de klimmers de top haalt. Dat is echter geen troost. En tot overmaat van ramp is er in dit eenvoudige hotel geen warm water. Dat is dus de modder met een koud washandje van me afvegen, en dan lekker onder de wol. Hopelijk lukt de volgend beklimming - die van de Gunung Batur - wel

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Besakih
photo by: yuness