Rare jongens, die Amerikanen

In het kader van "ik wil terug naar Amerika" en studieontwijkend gedrag, maar weer even een blog in elkaar draaien, over: Amerika!

Want 15 mei kwamen Evelien en ik na vele uren vliegen , met daarvan vele uren turbulentie (ik wil de film afkijken! niet zo wiebelen vliegtuig...) en vele uren wachtrijen bij de douane (nee meneer, ik ben in de afgelopen 5 dagen niet binnen een straal van 30 km van een boerderij geweest) aan in Chicago. Chicago ziet er al meteen niet-Nederlands uit vanuit de lucht, helaas geen foto's van mogen maken "turn all electric devices off". Naast een meertje zie je wat torenflatjes en dan in een zeer ruime zone eromheen de suburbs á la Wisteria Lane. Duurde echter wel drie kwartier om met de metro van het vliegtuig in hartje centrum/downtown uit te komen. Ik kon ook niet veel anders dan in slaapvallen op de bank terwijl ik eigenlijk aan het praten was.
Volgende dag hebben we onze reis voortgezet naar het vliegveld van Omaha, Nebraska. Hier werden we opgehaald en vervoerd via Lincoln naar Beatrice (meteen dè drie steden van Nebraska aangedaan, voor de rest is het een grote niks). Beatrice heeft een klein centrum en ziet er voor de rest uit als (daar istie weer) Wisteria Lane

Nu was het aan ons om iedereen eens flink te verrassen met onze onaangekondigde (nou ja, de mensen die geen hartaanval zouden krijgen en onze taxi's wisten van niks) komst. Warm welkom! Mensen zijn echt veel gastvrijer dan in NL.
Hierna even opfrissen, omkleden etc. En het eindexamenfeestje van Chloe, de reden waarom we zijn gekomen, kon beginnen. Het huis was er helemaal op ingericht zoals op de foto is te zien. Nou was mijn eerste reactie niet "wie is hier geslaagd?".
De volgende twee dagen zijn we in 1 grote
auto nog een stuk of 10 eindexamenfeestje afgegaan. Leuk om al die amerikaanse huizen van binnen te zien (GROOT!!!). Maar die feestje op zich zijn een beetje vreemd. Je feliciteerd degene die is geslaagd (moest altijd even vragen of iemand me die persoon even kon aanwijzen...) dan bekijk je het 'altaar' dat van die persoon is gemaakt, je schept je bord vol met eten, spelt voor de zoveelste keer je nederlandse naam en doopt jezelf dan om tot Mariah, eet je eten op en gaat naar het volgende feestje. Niemand vind zijn/haar eigen feestje zo boeiend, gaat er meer om te laten zien hoeveel/hoe groot etc.

Verder in Beatrice en Lincoln alle grote winkels en the mall bezocht., geminigolft, gewinkeld dus, veel in de auto gezeten ("maar the target is aan de overkant!" "ja maar dan moeten we straks ook nog teruglopen om de auto te halen") en het ziekenhuis van binnengezien (oma had een infectie). En gezwaaid naar de sherif die na een telefoontje naar de Kliklijn (!) langs kwam rijden om te kijken of we geen minderjarigen waren die zwaar aan het bier zaten = Evelien naar binnensturen, illegaaltje!

En toen... gingen we weer terugvliegen naar Chicago (jeej alweer vertraging... al de tweede vlucht van de vier). Hier hebben we gewinkeld (heerlijk, de tegenwoordige waarde van de dollar), het John-Hancockbuilding 'beklommen' en het uitzicht bekeken, een boottocht gemaakt over Lake Michigan en de rivier die door Chicago loopt, een nieuwsuitzending gefilmd zien worden, Nederlandse toeriste gespot (moeten jullie er nou zo Nederlands uitzien?), een feestje in een dure winkel meegemaakt, boodschappen gedaan (wat is dat duur! zelfs omgerekend...) en uiteraard veel buiten de deur gegeten (door die dure boodschappen maakt dat haast niet uit). O ja, en Evelien de drankhandel uitgestuurd, aangezien iedereen zn ID moet laten zien aan de kassa, ook al sta je alleen maar naast iemand die bier koopt...

En dan nog terug... Jeej weer twee vluchten met vertraging. Maar het voordeel aan niet kunnen landen in New York is wel dat je lekker rondcirkelt over de stad en goed kunt kijken "ik zie het Empire State Building!" "ik zie het alweer!" "en nog een keer!". Dankzij een vliegshow bij New York stond er een file op het vliegveld "Please remain seated with your seatbelt on, we are located close to the landing area...".
Verder nog Ierland en Engeland kunnen zien omdat het lekker helder was. Evelien: "ik zie land, is dat Nederland al?" Ik: "uhm, Schiphol ligt dicht bij zee en we moeten nog een uur... "

En toen na vele "he nieuw vennep" "he hoofddorp" "he het station van hoofddorp" "shit, we vliegen niet over uilenstede" kwam er een einde aan de reis... Helaas. Nog maar een keertj terug dus, ooit.


Nog wat rare trekjes van die Amerikanen:
- "I'm john, I'll be your server for today" (ik blijf hier alleen niet de hele dag zitten)
- Er zit een groot gat tussen formeel en informeel. Bij formele feestjes is iedereen helemaal in het net, bij informeel loopt iedereen in zn sportkleren op zn grote witte sportschoenen. Haren en make-up zijn dan wel helemaal gedaan
- Als je iets wil passen in een winkel moet je een verkoopster aanschieten. Zij draait dan het kleedhokje van het slot...
- In een winkel wordt wel 10x gevraagd: "How are you girls doing today?" Het antwoord wordt meestal niet afgewacht.
- Als je een feestje geeft moet je eerst toestemming vragen om bier te hebben als er veel minderjarigen aanwezig zijn (doe niet zo streng, iedereen drinkt toch stiekem wel, en rijd dan dronken tegen een boom)