Back to the roots experience!

Abu Dhabi Travel Blog

 › entry 1 of 1 › view all entries

Atlantische Oceaan zo’n 700 km ten oosten van de Bermuda Islands op een hoogte van zo’n 38,000 voet; woensdag 21 januari 2009, 15:30LT.


Hola Amigas y Amigos,

Vandaag ben ik op weg naar Providenciales. Vanmorgen zijn we uit Rabat vertrokken en na een tussenlanding op Lajes (behorende tot de eilandengroep Azoren) zijn we voor mijn gevoel pas echt begonnen aan de reis van mijn leven!
Een reis die me naar vele nieuwe landen zal voeren.......
Vliegend boven deze immense watermassa; wolken, lucht en water zo ver het oog reikt, hier en daar een eenzaam schip zich een weg banend door de woelige baren, prijs ik me gelukkig dat ik 13 jaar geleden op zo maar een namiddag een vliegschool op Schiphol-Oost ben binnengestapt.

Naast het feit dat het een kennismaking is met vele nieuwe landen, culturen en volkeren is het vooral de vlucht die me voor het eerst sinds 31 jaar terugbrengt naar de stad waar ik zo’n 32 jaar geleden als Carlos Gonzalez het Colombiaanse levenslicht heb mogen aanschouwen. Volgende week donderdag verwachten we immers na de Turks en Caicos Islands, Guatemala, Panama en Cartagena te landen op El Dorado. De internationale luchthaven van Bogota, vanaf waar ik december 1977 de Colombiaanse bodem heb verlaten, vergezeld van mijn allerliefste kersverse ouders aan boord van een Avianca Boeing 747, op weg naar een nieuwe toekomst in de Nederland. Een toekomst vol kansen, die in Colombia nooit mogelijk zou zijn geweest. Een toekomst die uiteindelijk ertoe zou leiden, dat ik momenteel geniet van het adembenemende uitzicht wegdromend over de meest speciale “approach” en landing uit mijn vliegersloopbaan, die volgende week donderdag op El Dorado in het verschiet ligt.

Nog 2 uurtjes vliegen en dan verwachten we te landen op Providenciales. In Nederland is het nu 22:45 en wij zullen zo meteen getuige zijn van een adembenemde zonsondergang. Kan jullie verzekeren, dat dat na meer dan 10 jaar en 6000 uur vliegervaring nog steeds niet gaat vervelen.

Morgen gaat onze reis verder richting Guatemala. Ben wederom op pad met een erg toffe crew. Captain Mike and Captain Gavin. (Een Schot en een Aussi), engineer Ali (Aussi met Irakese roots). In de cabine Halima, Therese, Hayley, Diana en Renata. Een professioneel en aangenaam gezelschap van Frans, Duits/Iranees, Zuid-Afrikaans, Australisch, en Braziliaans bloed. Samen met Daniel, de Inflight Chef (zeg maar een mix tussen kok en steward) van Frans/Martiniquese origine en de Vliegende Hollander met Colombiaanse roots en Limburgse tongval vormen zij de komende weken een waarachtig team!

Hasta la proxima!




Guatemala City; vrijdag 23 januari 2009, 02:30LT.


Gisteren in de namiddag hebben we de Turks and Caicos Islands achter ons gelaten en onze reis vervolgd naar Guatemala. Een vlucht van 3 uurtjes die ons via Haiti, ten zuiden aan Cuba voorbij en over Jamaica en Honduras het land liet binnenvliegen, waar de oude Maya beschaving, die toch al meer dan een millennium geleden ten onder ging, veel sporen heeft achtergelaten.

Aangezien Guatemala-City, (liggend op zo’n 1,5 km hoogte), is gebouwd ten noordoosten van drie vulkanen (de Acatenago, Fuego en de Agua), konden we tijdens het aanvliegen van "La Aurora Intl. Aeropuerto", vanuit onze “room-with-a-view” genieten van een prachtig panorama.

Na de landing wanneer de laatste passagiers van boord zijn, wordt het altijd interessant . Trek je als lijnpiloot dan je jasje aan, pakt je koffer en spoedt je je als de wiedeweerga naar moeder de vrouw. Vliegend voor een VIP airline, begint dan echter het circus pas!
Binnen een mum van tijd is het een drukte van belang in en rond het vliegtuig. Als eerste komt de afhandelaar aan boord. Hij fungeert als het ware als tussenpersoon tussen de crew en al de mensen die ons vliegtuig weer vliegklaar maken voor de volgende trip. Schoonmakers wissen alle sporen van de laatste vlucht, bagage-afhandelaars beginnen met het ”offloaden” van de baggage, de catering-company haalt de afwas van boord en neemt de nieuwe bestelling op. De purser heeft nml al een heel menu samengesteld voor de volgende vlucht. (Ook de crew wordt niet vergeten en “De Baas” heeft ons dan ook al geïnformeerd naar onze wensen).
Tevens wordt het afvalwater met een slang van boord gezogen en krijgen daar vers water voor terug. Vaak loopt ook nog wat douanepersoneel aan boord rond om ons te voorzien van de nodige stempels en indien nodig een visum. Tevens wordt er vaak al getankt voor de volgende vlucht en in de tussentijd zijn al de nodige gesprekken gevoerd met Operations thuis in Abu Dhabi.

De eerste persoon waar we dus contact mee hebben is dus de afhandelaar.
Nadat gisteren de rust weer was wedergekeerd en we op ons transport naar het hotel aan het wachten waren, was het mogelijk met de desbetreffende "señor" wat te praten over koetjes en kalfjes. Tijdens dit gesprek viel mijn oog op zijn badge en tot mijn verbazing was de naam van de eerste persoon die ik in Latijns Amerika ontmoette: Carlos Gonzalez……
Ik liet hem dan ook trots mijn 31 jaar oude Colombiaanse paspoort zien waar zoals jullie weten de zelfde naam in prijkt. Zou dit gewoon toeval zijn?


 

Panama; zondag 25 januari 2009, 10:00LT.


Het is nu zondagmorgen. Gisterenavond hebben we onze reis vanuit Flores (Mundo Maya) voortgezet richting Panama-City. Waren rond een uur of tien ’s avonds aangekomen in ons hotel. Na een goede nachtrust en dito ontbijt nu effe wat tijd om weer een paar regels aan het “papier” toe te vertrouwen.

Vandaag de eerste dag sinds afgelopen dinsdag, dat ons tien paar voeten geaard zullen blijven. Zijn dus al zo’n 6 dagen op pad en de indrukken, belevenissen, ontmoetingen en vluchten zijn echt “fantástico”!
Vooral Guatemala heeft een hele mooie indruk achtergelaten. Gelukkig hebben we er twee dagen door kunnen brengen. De eerste dag verbleven we in Guatemala-City. Erg mooi weer; zo’n 30 graden, helderblauwe lucht met hier en daar wat witte plukjes en een heerlijk briesje. Wonende in Abu Dhabi waar het kwik ’s zomers standaard oploopt tot zo’n 40-45 graden met een luchtvochtigheid van boven de 80 procent en de wind de stoffige lucht als een föhn je gezicht in blaast, is dat natuurlijk puur genieten.

Na een nacht in de hoofdstad verlieten we twee dagen geleden “La Aurora Intl Aeropuerto” en vervolgden we onze reis richting “Flores, Mundo Maya Aeropuerto”. Was enkel een 30 minuten vluchtje. Aangezien het in de laaglanden van Guatemala bewolkt was, kregen we pas tijdens de eindnadering een uitzicht over het prachtige jungle-landschap dat zich onder ons als een groene oceaan in alle richtingen uitstrekte. Na de landing stond Carlos (de afhandelaar van Aurora airport) ons al op te wachten. Hij had ‘s morgens in alle vroegte al de eerste lijnvlucht genomen om onze komst voor te bereiden.
Ons hotel liggend in Flores, (een stadje gebouwd op een eilandje in het Lago Petén Itzá), was eenvoudig maar schoon en gezellig. Zoals alle Guatemalteken die we al hadden ontmoet, was iedereen van de verkeersleiding, de bagage-afhandelaars, de chauffeurs tot het hotelpersoneel aan toe heel erg vriendelijk. Na ons opgefrist te hebben, hadden we met de gehele bemanning afgesproken in de hoteltuinbar.
“Una cerveza por pavor!” Het was een gezellige avond………

De volgende morgen was het echter vroeg uit de veren, want om 7:30 zouden we beginnen aan onze excursie naar Tikal. Een busreis van zo’n 1,5 uur dwars door “la jungla guatemalteca” bracht ons bij het beroemdste archeologische Maya complex van Guatemala. Na een voettocht dwars door het regenwoud kwamen bij de eerste piramide. Je kent het natuurlijk wel van foto’s en Discovery Channel of zo. Maar het met eigen ogen te aanschouwen, was voor mij tot nu toe het hoogtepunt van ons avontuur. Heb het afgelopen jaar tijdens mijn Royal Jet reizen al behoorlijk wat gezien, zoals de piramides in Egypte en de Chinese Muur. Maar Tikal heeft zeker weten tot nu de meest verpletterende indruk achtergelaten. De combinatie van de sereniteit van het regenwoud en de waanzinnige bouwwerken aangevuld met de wetenschap dat dit alles gebouwd was in de periode vanaf zo’n 400 BC t/m 900 AD maakt het een heel speciale belevenis!
Zittend op een hoogte van zo’n 60 meter hoogte, een beetje wegdromend en uitkijkend over het onmetelijke woud voelde ik me dan ook echt de koning te rijk!




Panama City; maandag 26 januari 2009, 11:00LT.


Na twee wasjes gedraaid te hebben, heb ik zojuist de droger aangezet. In de tussentijd nog effe actief geweest op sportief gebied. Een beetje hardlopen en een stuk gefietst. Zojuist genoten van een heerlijke “emparedado Montecristo”.
Gisteren relaxed aan gedaan. Een beetje de “Old Town” verkend. Heerlijke lome en relaxte siesta atmosfeer. Onze smaakpapillen kennis laten maken met het aroma van Panama bier en nog wat souvenirs aangeschaft.

Over een uur vertrekken we wederom naar “el aeropuerto”. Na een korte vlucht landen we in Cartagena. Dat betekent dus dat ik na 31 jaar weer voet zet op Colombiaanse bodem…………

Nog eentje uit de categorie toevalligheden:
Vorig jaar in Dubai een Colombiaanse piloot ontmoet, woonachtig in Bogota: Malek.
Afgelopen december heb ik hem natuurlijk op de hoogte gebracht van mijn Latijns-Amerika trip. Sindsdien geen contact meer gehad. Zojuist heb ik hem dan opgebeld om hem mede te delen, dat ik vanavond eindelijk in Colombia zal zijn. Zijn reactie: Oh, dan zien we ons vanavond!
Hij vliegt vanmiddag nml van Bogota naar Cartagena en we verblijven ook nog in hetzelfde hotel.




Cartagena (Ciudad Vieja); dinsdag 27 januari 2009, 22:15LT.


Nippend aan een “vino tinto”, zittend voor de Eglesia San Pedro Claver, op de hierna vernoemde Plaza, genietend van een 25ºC, een aangenaam briesje, omringd door een kleurrijk gezelschap, met op de achtergrond een relaxed gitaarmuziekje, onder een met sterren bezaaid hemelgewelf, krijg ik al mijn eerste lessen Spaans van Isel Sabrina (una chica muy bonita!) Aangezien zij haar Engels wil oefenen en ik Spaans wil leren zijn de hotmail-adressen reeds uitgewisselt. Viva la autopista electrónico!


 

 

Gisteren hebben we dus voet gezet op Colombiaanse bodem. Op het ”leg” van Panama-City naar Cartagena zat ik op de zgn “jumpseat” (Dit is een extra stoel in de cockpit achter die van de twee piloten, waarop je ondanks dat de naam misschien anders doet vermoeden gewoon op gaat zitten). Los Capitanos Gavin and Mike waren de “operating” flightdeck crew. Mijn enige taak bestond eruit om naast het invullen van de nodige documenten, als derde paar ogen en oren te fungeren. Ik had dan ook alle tijd om tijdens het aanvliegen van Cartagena de nodige foto’s te schieten. De vluchten worden aangezien we met drie piloten zijn, natuurlijk zo verdeeld dat we allemaal aan onze trekken komen. In ieder geval zal ik overmorgen als PF (Pilot Flying) fungeren tijdens de vlucht van Cartagena naar mijn “Ciudad Natal”. Ik zal dan samen met Cpt Mike de kist overvliegen. Hij fungeert dan als PNF (Pilot Not Flying). Dat betekent, dat hij dan verantwoordelijk is voor oa de communicatie met de luchtverkeersleiding, de FMC (Flight Management Computer) te voorzien van de nodige inputs, het vliegplan te voorzien van de nodige aantekeningen, het lezen van de Checklist, mijn commando’s ten uitvoer brengen en mijn vliegkunsten te controleren. Gavin (tevens semi-professioneel fotograaf) zal er voor zorgen dat de landing op mijn geboortegrond op de gevoelige plaat wordt vastgelegd. Dit schrijvende besef ik me pas goed, dat het na twee nachtjes slapen dan ECHT gaat gebeuren.

Naast een kennismaking met mijn geboorteland, de vriendelijke en diverse Colombiaanse bevolking, de schoonheid van haar natuur en de relaxte atmosfeer, heeft deze “Colombia Experience” tevens gezorgd voor het laatste duwtje in de rug, om eindelijk de zoektocht naar mijn biologische “madre” te beginnen. Het zal er tijdens mijn 4 daagse verblijf in Bogota niet van komen om daadwerkelijk “mi madre Ana Joaquina” (indien überhaupt mogelijk) te ontmoeten. Maar na zo veel jaren maken een paar maanden extra natuurlijk ook niet veel uit.
Los van haar naam, leeftijd, ID-nummer, en een 31 jaar oud adres weet ik niets over haar. Het beeld wat zich in mijn gedachten heeft gevormd is dat van een toentertijd arme, jonge, alleenstaande en lieve vrouw die het beste met me voorhad en mede door de miserabele toekomstverwachting de enorm moeilijke beslissing heeft genomen, mij af te staan. Dus een toekomst voor mij wenste, die zij mij nooit zou hebben kunnen geven. Een toekomst die 18 december 1977 begon als Kers(t)verse zoon aan boord van een Avianca Boeing 747!
Heb het natuurlijk niet beter kunnen treffen, dan om op te mogen groeien als zoon van Leo en Leontien en broer van Graciël. Mijn ouders waren zoals het in mijn “geboortekaartje” staat gedrukt met mij: De koning te rijk! Na 31 jaar besef ik, dat ik pas de koning te rijk ben, met zo’n papa en mama!



 

Bogota-Lima (TACA/Avianca Flight 131; zondag 1 februari 2009, 08:00LT.


Heb zojuist met een croissantje belegd met een spinazie-omelet, aangevuld met een aardappelkoekje én Colombiaanse koffie afscheid genomen van het land waar ik voor het eerst sinds mijn prille jeugd weer effe heb mogen rondhuppelen. Het was weliswaar kort maar “mucho” krachtig!
Het was een mooie, speciale, indrukwekkende, intensieve en heel erg toffe eerste kennismaking met het land en vooral de stad waar het voor mij ooit allemaal begon.
Met speciale dank aan Diego, Milena, Diana, German, John en last but not least Roger!

Afgelopen donderdag behoorlijk vroeg, was dus het Bogota-hoofdstuk van mijn “Reis door Latijns-Amerika in 14 dagen” aangebroken. Misschien wel door een zekere mate van opwinding had ik me een uur vergist met de “wake-up call”. Ipv 06:30 dacht ik dat die voor 05:30 gepland stond. Zo mijn eigen wekker ingesteld om 05:00 en mijn biologische klok blijkbaar om 04:40!
Had das alle tijd om mijn koffer in te pakken, mijn “camisa blanca” te strijken, een verfrissende douche te nemen mijn haartjes te kammen, met het thuisfront te skypen en relaxed een ontbijtje te nuttigen. En voor de afwisseling was ik als eerste van mijn collega’s bij de receptie aanwezig!

Zijn zojuist de daalvlucht begonnen naar Lima (la ciudad natal mi hermana dulca).
De machtige witbesneeuwde toppen van de Andes prikken door het wolkendek en de eerste flarden van Pachamama worden zichtbaar. Er is niet al teveel fantasie voor nodig de oude Inca-trails te herkennen, die zich al slingerend een weg banen door het woeste landschap.




Havana; maandag 2 februari 2009, 12:00LT.


Het is alweer 4 dagen geleden, dat we vanuit Cartagena naar Bogota zijn gevlogen.
Aangezien de tijd vrij beperkt en de agenda overvol was, heb ik tot nu toe nog geen tijd gehad de aldaar opgedane ervaringen en belevenissen op te schrijven. Maar ik kan jullie verzekeren dat die goed in mijn geheugen gegrift staan en de komende dagen zullen volgen. Nu zal ik mijn verslag vervolgen bij aankomst in Lima.

Iets na negenen in de ochtend, ben ik daar voor de tweede keer in mijn leven geland.
De eerste keer heb ik tijdens mijn verblijf in Lima mijn 3de verjaardag gevierd en het speciaalste kadootje van mijn leven gekregen. Mijn reactie: “Dat is geen pop, ze is echt!”, was die van een trots en gelukkig broertje toen Graciël in ons leven kwam. Waarachtig

Een geschenk van ver!

Op het vliegveld aangekomen meteen al enkele Graciëlekes rond zien lopen. In tegenstelling tot Bogota waar je je voor wat betreft de bevolking in een groot deel van de stad in Spanje waant, was mijn indruk dat in Lima de oorspronkelijke bevolking in wat voor mix dan ook meer het straatbeeld bepaalde. Het is wel heel opvallend dat de betere, sjiekere wijken, zowel in Bogota als in Lima “wit” zijn. Tijdens mijn taxirit genoten van Inca Cola en het enthousiasme van mijn “taxista” Roberto Chavez. Aangezien hij in tegenstelling tot zijn meeste collega’s goed Engels sprak wist hij me wel het een en ander te vertellen over Lima. Wonen in Bogota bijna 8 miljoen mensen, de bevolking in Lima telt bijna 9 miljoen. Qua oppervlakte beslaan beide steden zoals de vele mega-metropolen in Zuid-Amerika dan ook een enorm gebied. Tevens wist hij me nog te vertellen dat Lima in 1535 gesticht werd door Fransico Pizarro onder de naam “La Ciudad de Los Reyes” en dat de stad haar huidige naam vernoemd naar de rivier die door de stad loopt pas kreeg in de 16de eeuw. (Lima is het Quechua woord voor “Spreker”).
Aangekomen in het hotel effe een verfrissende douche genenomen en daarna een beetje rondgelopen door de wijk en langs het strand. Aangezien het hotel in Miraflora (een sjieke wijk aan het strand) ligt, helaas niet de echte Peruaanse sfeer kunnen proeven.

Na de nodige souvenirs gekocht te hebben, was het weer tijd om te vertrekken. Tijdens het uitchecken zag ik mijn collega’s na een paar dagen weer. Het was een mooi weerzien en ze waren natuurlijk erg benieuwd naar mijn belevenissen.
Aangekomen op het vliegveld heeft het bijna 1,5 uur geduurd voor we bij het vliegtuig waren. Meestal is het bagage en paspoort laten checken en voor je er erg in heb zit je al in je “kantoor”. Maar nu was het een ander verhaal. Al onze grote koffers werden gelabeld en net als die van alle passagiers bij de check-in op de band gezet. Aangezien we dus met zijn tienen waren en tevens een deel van de catering bij ons hadden was dit natuurlijk niet zomaar gepiept. Daarna door naar de Security check. Die was ook behoorlijk intensief en we werden dan ook aan een grondige inspectie onderworpen. Langs de politie, voor een stempel in ons uitreisdocument en daarmee door naar de Douane. Kon me zijn verwarring wel een beetje voorstellen. Staat een Latino die geen Spaans spreekt voor zijn balie, geboren in (en dezelfde morgen aangekomen uit) Bogota, Nederlandse nationaliteit en woonachtig in Abu Dhabi uitreizende naar Cuba!
Nadat mijn stempel in mijn paspoort was gezet vervolgde we onze luchthaven-expeditie. Er lag dan ook nog een hele voettocht door een labyrint van gangen voor ons, alvorens we via een geheime deur de lift bereikte waarmee we afdaalde naar de donkere keldergewelven van "Jorge Chavez Aeropuerto".
Daar stond gelukkig al een bus te wachten die ons naar de A6-DAS vervoerde.


 

 

Tijdens de vlucht weer volop kunnen genieten van een prachtig Andes panorama en vervolgens getuige geweest van waanzinnig mooie zonsondergang. Eentje zoals nog nooit meegemaakt. Doordat de wolken om ons heen werden beschenen door de rode stralen van de ondergaande zon, leek het wel of we omringd werden door een hemel van vuur!
De vlucht voerde ons door Peruaans, Ecuadoriaans, Colombiaans, Panamees, Jamaicaans en vervolgens Cubaans luchtruim alvorens Captain Gavin de kist op een zachte manier kennis liet maken met Cubaanse bodem. Na mijn derde stempel in mijn paspoort van die dag (mijn nieuwe record), ging het richting hotel. Mijn eerste indruk van Cuba was, dat het ‘s nacht wegens de afwezigheid van een overvloedige straatverlichting behoorlijk donker is. Dit zorgt wel voor een aparte, intieme sfeer en het feit dat je midden in de stad kunt genieten van een mooie sterrenhemel, kon ik wel waarderen. In het hotel, waar de warme Cubaanse sfeer me meteen omringde als een warm bad gingen mijn oogjes en snaveltje na een lange, intensieve maar mooie dag dan ook snel dicht!




Atlantische Oceaan, 200 km ten westen van Shannon (Ierland) op een hoogte van zo’n 39,000 voet; donderdag 5 februari 2009 07:30LT.

Ik heb bijna mijn 8ste “Atlantic Crossing” erop zitten. Twee keer New York, een keer Quebec en nu dus Het Caribisch Gebied op en neer. Dit alles in een tijdspan van nog geen half jaar. Deze vluchten zijn de krenten uit de pap en ik kan me gelukkig prijzen (ondanks het feit dat krenten niet mijn favoriete zoetigheid zijn), dat mijn pap het laatste jaar goed ermee gevuld was!

We zijn momenteel getuige (voor de afwisseling) van een zonsopgang en hopen over 1,5 uur op Londen Stansted te landen. Wegens de slechte weersomstandigheden bestaat er echter een grote kans, dat we uit moeten wijken naar Londen Gatwick. Na meer dan twee weken van zomerse weersomstandigheden genoten te hebben, wacht ons in Londen druilerig en koud weer (een winterse temperatuur, natte sneeuw en laaghangende bewolking).
7 uur geleden zijn we vertrokken vanuit "La Romana Aeropuerto" op de Dominicaanse Republiek. Gisterenmiddag voerde onze vlucht immers vanuit Havana hiernaartoe, voor een mooie afsluiting van ons verblijf onder de zon.

Cuba was een mooie ervaring, die het echter wel pijnlijk duidelijk maakte, dat de communistisch ideologie niet die glorie brengt die hun leiders eraan toedichten. Sterker nog dat “Het Systeem” alleen kan bestaan door de reismogelijkheden van haar onderdanen op allerlei manieren zodanig te beperken, dat ze wel netjes in het land móeten blijven en een behoorlijke portie censuur aangevuld met de aanwezigheid van “Grote Broer”, die ook nog een oogje in het zeil houdt. Het was wat betreft de gehele infrastructuur (los van de jaren 50 Amerikanen die nog steeds volop in het straatbeeld aanwezig zijn) dan ook een heel triest gebeuren. Het hangt allemaal maar houtje touwtje aan elkaar! Des te triester omdat de grandeur van weleer, ondanks de vervallen staat waarin de gebouwen zich bevinden goed zichtbaar is! Viva la Revolución…………

 

Er zijn zelfs 2 soorten valuta in omloop; eentje voor de Cubanen zelf en eentje voor de toeristen. Voor elke 100 "duivelse" dollars die je omwisselt, krijg je maar de waarde van 80 dollar omgerekend in lokale valuta uitgekeerd. De andere 20 gaan rechtstreeks naar de staat. Voor de “goede” Euro geld dit echter niet.
De business, voor zover hierover te spreken valt, van vervang-onderdelen floreert behoorlijk. Het grappige is, dat het straatbeeld mede wordt bepaald door Nederlandse autobussen die nog aan een 2de jeugd zijn begonnen ver weg van huis. Men heeft nog niets eens de moeite genomen de bestemmingen te vervangen. De Cubanen nemen dus rustig de bus naar Almere-Bouwmeester, Tiel-Oost of een andere voor hen exotische bestemming.
Een kleine anekdote betreffende de catering-order. Zoals op veel bestemmingen loopt de bestelling via het hotel. Toen we ons in de hotelbar een verfrissende Cuba libre wel lieten gevallen, kwam de hotelkok effe een praatje maken. Hij wist ons te vertellen, dat rond 16:00 die namiddag zijn vergunning om onze catering te verzorgen was ingetrokken. Dit na een telefoontje van hogerhand, waarin hem duidelijk werd gemaakt dat ivm het “high profile” gehalte van onze passagiers deze belangrijke taak door de officiele “Cuba Aircraft Catering Service” op zich genomen diende te worden. Er bestond voor deze offiële instantie echter een klein probleempje, daar ze alleen in staat waren melk, aardappelen en een of ander stuk fruit te leveren. Aangezien onze passagiers stuk voor stuk het Nederlandse Quote gehalte overstijgen, was dit dus geen optie. Onze hotelkok wist dit natuurlijk en verwachtte elk moment een telefoontje waarin hij zomaar ineens goed bevonden werd om deze zgn belangrijke taak op zich te mogen nemen. Natuurlijk kwam dat telefoontje er dan ook spoedig……

Het is wel mooi om te zien dat de Cubanen, ondanks de moeilijke omstandigheden waarin ze zich bevinden, er het beste van maken en dat ze in al die jaren hun warme uitstraling hebben weten te behouden. Aangevuld met hun muziek, dans, goede rum en evt een sigaar is dan ook de basis gelegd voor een heel war
me gastvrije cultuur!
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Sponsored Links
Abu Dhabi
photo by: JP-NED