Kastelen, albatrossen en zeeleeuwen tijdens geweldig mooie wandelingen.

Dunedin Travel Blog

 › entry 4 of 16 › view all entries
Larnack Castle

We zijn weer voor de wekker van 07:30 wakker, niet extreem, maar wel een aantal minuten. Om 08:00 gaan we ontbijten en er is van alles, gebakjes, croissants, 2 soorten yoghurt, vers fruit etc. Vandaag gaan we de Otago Peninsula op, het 30 km lange schiereiland ten oosten van de stad. We nemen op de heenweg de laaggelegen route over het schiereiland. De 64 km lange, smalle, bochtige weg, die gedeeltelijk door gevangenen is aangelegd, was oorspronkelijk bestemd voor paard en wagen. We moeten dan ook goed opletten met rijden want voor je het weet, zit je tegen een andere auto of lig je in zee. We rijden eerst naar het verste punt, het Albatros Centre, maar halverwege de route zien we een boord met daarop Larnack Castle en besluiten eerst hier naar toe te gaan, omdat dit toch ook op de planning staat.

Larnack Castle
We betalen 10 dollar p.p. voor de toegang tot de kasteeltuinen. We mogen dan niet het kasteel in, maar eigenlijk hebben we daar ook geen tijd voor. De bouw van het kasteel begon in 1871 en heeft 14 jaar geduurd. Het was de woning van een bankier die later minister werd.  Het waait verschrikkelijk vandaag, maar gelukkig is het niet koud. Het uitzicht vanuit de South Sea tuin is fantastisch. Na een uitgebreid rondje om het enige kasteel dat Nieuw Zeeland rijk is, rijden we de steile heuvel weer af waarop het kasteel staat. We vervolgen onze weg naar het Albatros Centre, waar we om 11:15 aankomen. Voor we naar binnen gaan lopen we even naar de cliffs om van het uitzicht te genieten en dan gaan we pas naar een tour boeken. We kunnen pas om 13:00 uur met de tour mee en vragen dan ook om korting voor de comboticket, die we ook krijgen.
Uitzicht vanaf Larnack Castle.
We gaan eerst ons brood opeten (dat heel veel meeuwen aantrekt) en uitzoeken waar de andere dingen die we vandaag willen bezoeken precies liggen. Binnen is een tentoonstelling die we ook even bekijken en zo is het al vlug 13:00 uur. We krijgen eerst een video van 10 minuten over de lokatie en de albatrossen te zien.

Albatrossen die op afgelegen storm geteisterde eilanden “wonen” hebben weinig te vrezen, maar wanneer deze grote opvallende vogels bij een stad nestelen, dan wordt de situatie heel anders. Tussen 1914 en 1919 was het bekend dat Koningsalbatrossen op Taiatoa Head neerstreken en in 1920 werd daar het eerste ei gevonden. De Otago Aldeling van het Koninklijke Genootschap van Nieuw Zeeland en dr. L.

genieten van het uitzicht bij de cliffs.
E. Richdale, een ornitoloog uit Dunedin, begonnen in 1937 pogingen te ondernemen om de kolonie te beschermen tegen verstoringen. Hun pogingen werden beloond in 1938 toen het eerste kuiken geboren en getogen op Taiaroa, uitvloog. In 1951 werd een fulltime veldwerker aangesteld. Deze medewerker had de zorg voor de albatros kolonie en was opzichter over de planten en dieren van het Otago schreiland. Het was moeilijk de vogel te beschermen tegen kleine roofdieren zoals katten, honden, fretten en wezels, die altijd een dreigend gevaar zijn. Ook de verandering van het klimaat en voedsel aanbod hebben hun indirecte uitwerking op de welzijn van de kolonie. Deze problemen zijn grotendeels overwonnen dmv het plaatsen en in stand houden van omheiningen. Het aantal vogels is langzamerhand toegenomen en nu bestaat de kolonie uit 100 vogels.
Een broedende Albatros.
We worden eerst naar een obsorvatieruimte gebracht, vanwaar we vier broedende albatrossen zien zitten. Helaas zien we ze niet vliegen, want de wind staat verkeert. Na de observatoriaruimte krijgen we nog een tour door het fort dat in de berg gegraven is en hier staat een kanon dat als een groot “duveltje uit een doosje”uit de berg omhoog kan komen om zo schepen tot 10 km afstand naar de kelder te jagen. Ondanks dat we wel de gecombineerde tour hadden aangevraagd, staan we niet geboekt voor het fort, maar gelukkig mogen we toch mee. Als we weer buiten komen is het hard gaan waaien en zien we een albatros vliegen. Wat een ontzettend grootte vogel!!! Met hun vleugelwijdte van 3 meter zijn het de grootste vliegende vogels ter wereld. Echt gaaf, maar een foto van maken lukt bijna niet. Het is 14:30 geweest als we weer verder rijden en dan gaan we op zoek naar de Chasm, deze ligt aan het einde van Sandymond Road, vanwaar we 20 minuten moeten lopen door schapenterrein.
de Chasm.
Na een tijdje zoeken vinden we de parking, maar het uitzicht bij Chasm maakt het allemaal zeer de moeite waard. Het is vandaag bewolkt en winderig en de wind is nu ook een stuk minder warm dan vanmorgen. We rijden nu naar Sandfly Bay, die gelukkig niet vernoemd is naar het stekende insect, maar naar het feit dat het zand hier voortgejaagd word door de wind. Het eerste stuk van de wandeling nar het strand is goed te doen dankzij een goed grindpad, maar het laatste stuk moeten we door het rulle zand van een steile zandduin af. Op het strand ligt een zeeleeuw te luieren vlak bij de branding. Hij laat ons dicht genoeg naderen om foto’s te kunnen maken, maar we houden ons wel aan de aanbevolen afstand van 10 meter. Verder van de zee, in de duinpan ligt een moeder zeeleeuw met haar jong, terwijl de vader van een afstand toekijkt.
Zeeleeuwen familie.
Als we dichterbij komen om foto’s te maken komt het mannetje bij zijn gezin liggen, of hij komt ze beschermen of hij wil ook op de foto… ;-) Na de helse beklimming van de zandduin gaan we op weg naar Tunnel Beach, maar omdat het etenstijd is leggen we ergens op goed geluk aan, maar het tentje waar we binnen lopen is niks. Verderop in South Dunedin zit Robbie’s en dat schijnt wel goed te zijn. En dat is het ook, we krijgen een immens bord spareribs met gekruide potato wedges en het is erg lekker. Na het eten gaan we verder zoeken naar Tunnel Beach en na een keer verkeerd rijden, een keer vragen en vervolgens doen wat ons het beste lijkt vinden we het begin van de wandelpad. Er staat een bord met daarop: 20 min down, 40 min up. Met gevulde magen beginnen we vol goede moed en het is wederom erg steil, maar het pad is prima.
Tunnel Beach
Beneden is het een genot om de golven op de rotsen te zien beuken. We rijden van hieruit naar het hotel en gaan allen nog even op pad om foto’s te maken van Dunedin Railway Station bij nacht. Trudy gaat niet mee en gaat alvast douche. Om 23:15 uur liggen pa en Trudy op een oor en om 23:20 ligt pa al bomen te zagen.

 

 

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Larnack Castle
Larnack Castle
Larnack Castle
Larnack Castle
Uitzicht vanaf Larnack Castle.
Uitzicht vanaf Larnack Castle.
genieten van het uitzicht bij de c…
genieten van het uitzicht bij de …
Een broedende Albatros.
Een broedende Albatros.
de Chasm.
de Chasm.
Zeeleeuwen familie.
Zeeleeuwen familie.
Tunnel Beach
Tunnel Beach
Tunnel Beach
Tunnel Beach
Larnack Castle
Larnack Castle
Larnack Castle
Larnack Castle
Glas in lood raam van een prieltje…
Glas in lood raam van een prieltj…
Een opgezette albatros.
Een opgezette albatros.
Albatros verstrikt in vishaak.
Albatros verstrikt in vishaak.
Fort Taiaroa.
Fort Taiaroa.
Fort Taiaroa.
Fort Taiaroa.
de Chasm.
de Chasm.
de Chasm.
de Chasm.
Moeder zeeleeuw met kind.
Moeder zeeleeuw met kind.
Tunnel Beach
Tunnel Beach
Dunedin
photo by: crystalware