Temple quest

My Son Travel Blog

 › entry 18 of 34 › view all entries
***English version to come soon***

Vandaag zoals gepland vroeg opgestaan om de tempels van My Son te bezoeken. Enfin, het zijn niet echt tempels meer maar eerder ruïnes, en dat komt niet omdat ze zo oud zijn (dateren al vanuit de 4e eeuw) maar omdat de Amerikanen het nodig hebben gevonden om er bommen op te gooien tijdens de Vietnam oorlog... Dat zijn zo van die dingen waar ik echt ambetant kan van worden he... De tempels lagen in een dik woud en dus de ideale schuilplaats voor de Vietcom, alleen natuurlijk spijtig dat de Amerikanen dan maar lukraak bommen gooiden in de bossen en dan ook meer dan de helft van de gebouwen hier (over de 40) hebben verbrijzeld. De bomkraters kan je nog steeds zien en er liggen ook nog mijnen in de bossen rond de tempels, dus op de paden blijven is hier wel de boodschap.


De bus was 20 minuten te laat aan het hotel, maar al bij al zijn we goed aangekomen in My Son. Het was weer hallucinant warm vandaag. Ik vroeg aan de receptie hoe warm het de afgelopen dagen was en volgens haar was het 37 graden, maar de klok buiten aan de tempels gaf 38. Ik had dus gelijk toen ik gisteren schreef dat het Cambodiaanse proporties begint aan te nemen. Gelukkig is het nog net niet zo erg want daar was het 39 in de stad maar tussen die stenen tempels wordt de warmte zo hard vastgehouden dat het daar nog veel heter was. Hier in Hoi An is er meestal nog een windje.

De gids sprak redelijk goed Engels dus dat was een meevaller. Hij doopte onze groep om tot het "spider team".
Dat dat uitgerekend weer bij mij moest gebeuren... Er waren ook Tiger Teams en Lion Teams maar nee... :) Dan hebben we twee uur lang de tempels bezorgd en vervolgens zijn we met de boot (lunch aan boord) terug gevaren naar Hoi An. Dat was echt super ontspannend en de wind op het water was zalig. Want als het zo heet is als hier ben je tegen de namiddag echt al wel dood moe hoor!

Tegen 5uur is het dan weer beginnen overtrekken net als gisteren, en wat het dus ideaal om weer de stad in te trekken. Ik ben mijn vestje gaan ophalen, dat was ok en heb ik dus nu mee naar het hotel. En ik zal ook maar bekennen dat ik er een tweede heb laten maken, maar dan langer en in het rood... Zag er zo mooi uit en ik heb zolang afgeboden tot ik het aan dezelfde prijs kreeg als het vorige, terwijl dit veel langer is en duurdere stof heeft.
Ik ben nog steeds niet goed in afbieden maar ik heb toch mijn best gedaan deze keer, ik was trots op mezelf. Ook nog wat souvenirs gekocht voor jullie, dus het is nu echt officieel: ik moet een extra tas kopen. Ik ben alleen nog aan het uitvissen hoe groot de handbagage mag zijn op de vlucht die ik neem want ik zou die extra zak graag mee aan boord nemen dan ben ik zeker dat ik met mijn cargo gewicht niet in overschrijding kom. Anders heb ik sowieso een probleem, met twee winterjasjes en een extra paar schoenen alleen al zit ik denk ik al aan 5 kilo erbij, en dan tel ik de souvenirs nog niet mee ;)

Deze avond ben ik gaan eten in een Italiaans restaurant. Ik kon mij echt niet meer houden met de goesting voor een deftig slaatje en hier gaan ze er prat op dat ze hun groenten met flessenwater wassen dus dan is het veilig en kan Kim er zo veel van eten als ze wil :) De naam is "Good Morning Vietnam" en het is een vrij bekende "keten".
Het is dan wel geen keten zoals de pizza hut maar een echt deftig restaurant, maar ze hebben filialen in meerdere Vietnamese steden. Duurder dan het gewone eten maar ik kon het echt niet laten. Een Grieks slaatje besteld en het heeft super gesmaakt, echt compleet met mostorddressing en olijfolie en feta (!), dus ook nog maar een tiramisutje gegeten als dessert. Wonder boven wonder proefde die vrij zoals het hoort, in tegenstelling tot wat ik verwacht had. Tijdens het eten (op het balkon bij zondsondergang, heel gezellig) een Amerikaans koppel ontmoet uit Florida, maar hun namen ken ik niet. Ze waren in ieder geval heel vriendelijk en we hebben de hele avond gepraat, wat het wel leuk maakt. Ze hebben mij zelfs hun email adres gegeven voor als ik de roadtrip door Amerika doe, dan mogen we bij hen blijven slapen.
In de winter wonen ze in Florida maar in de zomer zitten ze in South Dakota, in "een groot huis waar mijn broer en ik aparte slaapkamers kunnen krijgen", hahaha. Dat is zo typisch Amerikaans om meteen naamkaartjes uit te wisselen enzo, maar je moet het ze wel geven, ze zijn heel vriendelijk en galant, dat valt mij elke keer weer op. Ze zullen altijd vragen of ze je iets kunnen trakteren en of ze iets voor je kunnen doen... Heel anders dan de Europeanen.

Het was in ieder geval nog eens fijn om mensen tegen te komen waarmee een heel gesprek te voeren viel. Ik vind het niet erg om alleen rond te trekken en zelfs niet om alleen te eten, maar zo af en toe eens iets samen doen is wel fijn en hier in Hoi An ligt dat nog al moeilijk. Het loopt hier vol met mensen maar de meeste zijn van die jonge Australische koppeltjes op shopping excursie, en die staan nu eenmaal niet zo open voor conversatie.
Een paar zinnen en dan zijn ze weer met hun eigen zaken bezig, wat je ze natuurlijk niet kwalijk kan nemen maar dat was in Ho Chi Minh en Nha Trang wel anders... Daar moest je nog maar "goede morgen" zeggen en je had al meteen iemand gevonden om s avonds een pint mee te gaan drinken... Hier is het een heel ander publiek.

Ja heimwee zou ik het niet echt noemen want ik heb absoluut nog geen zin om naar huis te komen, maar je begint wel zo van die dingen te missen die anders heel vanzelfsprekend zijn. Dan kan je s ochtends wakker worden met bangelijk veel goesting in een stukske Oude Brugse en dan weet je gewoon dat je dat hier nog voor geen 100 dollar kan kopen.
.. Das balen :) Maar aan de andere kant heb ik sinds Thailand vorig jaar ook een heel jaar de ananas van hier gemist dus daar ben ik me nu volle gaas mee aan t volsteken, kwestie van wat reserves op te bouwen, haha. Ah en nee dat bandje hangt nog altijd rond mijn arm. Ik denk elke keer als ik er naar kijk dat het gaat afvallen want het is volledig afgesleten nu, maar voorlopig is het er nog. Heb besloten dat ik mij een nieuw moet kopen in de plaats waar het afvalt, dus het zou wel tof zijn moest dat hier zijn want hier zijn die dingen goedkoper dan thuis ;) En ik moet echt een nieuw hebben want ik denk dat dat na meer dan een jaar heel raar gaat zijn als er ineens niets meer rond mijn arm hangt, op den duur voel je dat gewoon niet meer...

Voor de rest is alles nog steeds super.
Als de zon nog steeds zo schijnt morgen fiets ik naar het strand, maar dan wel zwemmen met een T-shirt aan want mijn rug ziet er niet uit. Ik ben echt geschrokken deze morgen, zo erg dat ik schrik heb dat het littekens blijven. Eerst zag dat gewoon zo donker donker rood maar toen zijn er overal blazen opgekomen en die barsten nu open en sinds mijn douchke deze ochtend komt die huid in van die grote vellen los en daaronder ziet het dan echt zo van dat licht eng roze... Ik heb nu nog al vervelt maar niet gelijk dees... Dat is echt precies of ik ben uit een brand gekomen ofzo! Misschien overdrijf ik een beetje, maar ik mag er toch niet te veel maar zien want het is echt niet super lelijk. Ik hoop dat mijn armen dat ook niet gaan krijgen want dan ben ik gehandicapt, en ik zou toch nog een beeeetje bruin willen zien als ik thuis kom.
.. In plaats van als een rode paddestoel vol met witte stippen :S En dat zal al moeilijk genoeg worden omdat op de volgende twee bestemmingen geen zon gaat zijn en ik dus al terug ga afwitten voor ik naar huis kom, laat staan als ik nog begin te vervellen ook! Die dame in de kledingwinkel was wel grappig. Die ziet mijn rug en echt zo heel geschrokken "ooooooooooh!" en dan met 1 vingertje zo eens voelen of het wel echt is. Ik zeg ja verbrand he. En zij: you loose your skin! Ik zeg ja zoals de slangen he! Ik ga er een nieuwe maken. Dat is Vietnamese humor, maar ik begin er goed in te worden, want ze vond het super grappig en dat was nadat ik betaald had dus het was niet om te slijmen ;)

Ik zit trouwens nog altijd een beetje trots op mezelf te wezen want er was een dame die mij wou afzetten toen ik souveniers aan t kopen was en ik ben er ZOOO hard NIET ingelopen.
En het was nochtans echt listig. Ik ga nu natuurlijk geen prijzen zeggen maar stel dat ze 10 dollar vroeg en ik zei nee ik wil zoveel niet betalen, kunt ge geen korting geven? Dus zij zegt ja ik maak er 9 dollar van. Ik zeg 1 dollar korting is wel maar magertjes hoor, ik geef u acht en dan maakt ge mij nog wat persoonlijke aanpassingen voor die prijs ook. En zij zegt goed laten we afspreken 180000 dong, maar dat is godverdomme wel meer dan 10 dollar he! Beeld u nu in dat ik ja gezegd had dan had ze mij meer laten betalen dan haar oorspronkelijke prijs terwijl ik aant afbieden was. Ja ik zeg het nu schaam ik mij nimeer hoor, ik haal gewoon mijn telmachien boven waar ze bijstaan en als ik vind dat ze de foute wisselkoers gebruiken dan krijgen ze onder hun voeten. Van 10 naar 8 dollar is nog altijd maar zielig afgeboden, dus ze moeten niet moeilijk doen.


Mijn probleem is dat ik heel goed kan afbieden voor prullen die ik niet per se wil, maar als ik echt mijn zinnen op iets gezet heb dan wil ik dat gewoon hebben, of dat nu vijf of tien dollar is... En dan wordt het moeilijk om te doen alsof ge gaat wegwandelen want een keer ge daarmee begint moet ge dat natuurlijk ook volhouden en als ze dan niet meer lager gaan dan hebt ge niks... en dat is balen! Sjans dat het met mijn jas wel gewerkt heeft. Van 45 naar 25 dollar, dat vind ik persoonlijk heel mooi. En dan heb ik er nadat de prijs vast stond nog van alles aan laten toevoegen dus eigenlijk was deze jas echt meer waard geweest :D Ik mag ook eens geluk hebben he!

Voila veel geschreven vandaag maar ook veel gezeverd... t Is dat de dagen hier niet zo propvol zitten als in de andere steden, aangezien dit mijn uitrust lokatie is en ik alles dus heeeeel op t gemakske doe.
Maar dat is best wel eens fijn, ik had het echt nodig na die super drukke en hete eerste weken.

Morgen schrijf ik jullie weer!
Groetjes daar aan iedereen en dikke kussen,
Kim
belgiumtravelgirl says:
Ik heb je tip ivm restaurant genoteerd en laat me zeker later nog weten waar je de kledij hebt laten maken. altijd intressant !
Nog veel plezier.
Posted on: Mar 23, 2009
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
My Son
photo by: Jeroenadmiraal