AfricaEgyptDahab

Hersenspinsels...

Dahab Travel Blog

 › entry 1 of 1 › view all entries
In Dahab. Zomaar wat spinsels uit mn hoofd. Over die vreemde Engelsman die ik iedere ochtend bij het ontbijt zie. Overal haar, zelfs in zn neus en oren, en uiteraard niet op zn hoofd... Colbertje aan, Hawaï shirt eronder, korte broek, sokken en sandalen..... echt zaaddodend. Zijn net zo Engelse vrouw (hoe typisch) heeft een niet veel betere kledingsmaak. Grijs halflang haar, gekleed als de wicked witch from the west, inclusief heksenhoed. En het waait nogal in Dahab, do you see the picture? Twee kinderen erbij. Jonge volwassenen. Carla is lang, wit, dun en heeft last van anorexia. Ze eet cornflakes, 1 voor 1 en ze draagt donkere kleding, heel veel, en een dikke sjaal. Oscar, de zoon, studeert voor zombie.
De rest van de familie doet heel veel pogingen om Oscar uit zn hol te krijgen. En als 'ie dan eindelijk tevoorschijn komt, zonder douche, coupe orkaan is het om een fles water te halen.
Of die Chinezen of Japanners (iig iets met spleetogen) met Uggs aan en handschoenen, je blijft er bijna in.

Kerst. Niet in Nederland bij de familie, maar in Egypte. Geen kerstsfeer zowat, links en rechts een poging tot, wat lichtjes in de conifeer en een poging tot een kerststukje, met gekleurde kopspelden. Het is het dus niet. Het is ook volkomen misplaatst. Kerst is koud, boom, binnen. Kerst is niet zon, zee, woestijn, strand, kamelen. Een gemis, nee, een aanpassing. En een die bijzonder goed bevalt.

Zon op tussen 06.00 en 06.30. Dus ook wakker rond dat tijdstip. De zon komt op in mn gezichtsveld in mn kamer.
Of eerder wakker, rond 5 uur wordt je door de mijnheer van de moskee dringend doch vriendelijk gevraagd op je knietjes te gaan zitten en je gezicht naar het oosten te keren om te gaan bidden. Een soort van (heel oneerbiedig) haan. Ik wil me best aanpassen, maar er zijn toch wel grenzen.

Het is zoals het is. Versta geen woord van het Arabisch. En dat hoeft ook niet, want zo blijft het sprookje van 1000-en-1-nacht een beetje intact. De mensen zijn hoffelijk en beleefd. Ok, ze proberen je uiteraard hun winkeltje en restaurant in te lullen, maar nee is ook een antwoord. Geen bedreigend gevoel. De standaard vragen, hoe heet je, waar kom je vandaan. Gewoon laten raden en doorlopen.

En het is Afrika. Afrika heeft de neiging om onder je huid te kruipen. Of het nu noord.
zuid, oost, west of midden is. Het is er. Ook al zijn de omstandigheden niet zoals je gewend bent, waar vliegen zijn, waar rommel en afval is op de plekken waar geen of weinig toeristen komen, waar de kranen los zitten, waar het water brak is, waar je moet oppassen met eten, waar je niets snapt van de relaties die mensen onderling hebben, waar thee de drug of choice is, waar je een claxon koopt en waar de auto dan optioneel is, waar de koffie op de meeste plekken niet te pruimen is, waar relaxen de nationale volkssport is, waar het niet uitmaakt dat je in de joggingbroek gaat eten aan een laag tafeltje zittend op een paar kussens in een houding waar de gemiddelde yoga-leraar jaloers op is, waar mensen zonder wortels leven.

Die plek, met op de achtergrond het geluid van de golven op het rif, nippend aan je kopje kaneelthee, kijkend naar mensen die voorbij gaan. Die plek, waar je volkomen in je element bent, gewoon omdat het zo is, gewoon omdat het Afrika is, hard, puur, zonder kapsones, zonder pretenties, eenvoudig, maar tegelijkertijd zo gecompliceerd. Laat het maar zo blijven, daar, zo is het goed. Goed om naar terug te gaan en misschien wel te blijven voor wat langer. Goed om te weten dat het er is en binnen handbereik. Dahab.
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Sponsored Links
Dahab
photo by: TamaraSimons