AfricaEgyptCairo

Het verkennen van Cairo.

Cairo Travel Blog

 › entry 2 of 5 › view all entries

08:15 uur. Onze eigen wekker loopt af zodat de wake-up van 08:30 voor zijn. In onze toiletpot zit een pijpje dat gevaarlijk omhoog wijst. Nettert vertelt tijdens het ontbijt dat dat overal zo is in Egypte en dat dit de vervanging van ons wc papier is. Rond 09:50 houdt Nettert zijn informatie praatje over wat we vandaag gaan doen en nog wat do’s en don’ts in Egypte. Het is al na 10:30 als we op weg gaan naar het Koptische gedeelte van Cairo. We gaan met de metro en dat werkt bijzonder efficiënt. Het is wat dringen bij het in en uitstappen omdat de deuren precies 30 seconden open blijven en dan zonder genade sluiten. Iedereen wil tegelijk in en uit stappen om te voorkomen dat hij tussen de kaken van de metro blijft steken. Een halte rijden naar Sadat, oversteken op de andere van de 2 lijnen die het Caireense metrostelsel rijk is, en dan nog 4 haltes naar de wijk waar we zullen gaan wandelen. We komen eerst bij een koptisch christelijke kerk die gewijd is aan Sint Joris (Girgis in het Arabisch) Om dan verder te lopen naar een kerk waar meerdere legendes de ronde over doen. De kerk van de heilige Barbara zou staan op de plek waar Josef en Maria geslapen zouden hebben toen ze op de vlucht waren voor (ik ben zijn naam effen krijt), de andere versie is dat de dochter van de Farao op deze plek het rieten mandje met daarin Mozes in de rivier gevonden zou hebben. Onze derde stop is de laatste synagoge die nog bestaat in Cairo, want het jodendom is eigenlijk volledig uit Cairo verdwenen. Hiervoor de deur staan 2 bewakers die in onze tassen willen kijken om te zien of we niks gevaarlijks mee naar binnen willen nemen. Het is de eerste keer dat ik in een synagoge kom, maar afgezien van wat oud schilderwerk en inlegwerk met parelmoer (denk ik) is het niks spectaculairs. We lopen terug naar de hoofdstraat en besluiten om met de hele groep bij een theehuis wat te eten. De eigenaar van het tentje sjouwt zijn hele inboedel naar buiten, want we kunnen nooit met zijn alle binnen zitten. Nettert bestelt voor de hele groep fallafel en iedereen bestelt drinken voor zichzelf. Ik wil wel eens een bakkie Turkse koffie proberen en krijg dus een heel klein kopje met 1,5 cm drab op de bodem. Behoorlijk sterk, maar best te drinken. Als Nettert een tijdje aan zijn waterpijp gelurkt heeft wordt het tijd om het trottoir weer vrij te maken voor voetgangers en af te rekenen. We hebben met 14 mensen gegeten en gedronken en moeten in totaal LE 91 (Egyptische ponden) betalen, dat is op dit moment ongeveer €15,-. De sesamstiks en bananen die we bij het eten kregen waren gratis. We gaan nu met de metro naar het Egyptische Museum. Op het perron krijgt Trudy van een Egyptisch meisje een oranje op een kers lijkend vruchtje, het is goed bedoelt, maar wat zuur van smaak. De groep is erg gezellig en er wordt flink gekletst. We worden 2 keer gecontroleerd (tussen door een scanner zoals op het vliegveld) en mogen dan voor LE29, - naar binnen. Het museum is verschrikkelijk groot en er staan onnoemelijk veel voorwerpen binnen van heel klein (0,5 cm) tot behoorlijk groot (enkele meters hoog/lang of breed). Als we linksom lopen staan de zaken op chronologische volgorde eerst het oude, dan het midden, dan het nieuwe rijk met als afsluiter op de begane grond de Grieks/Romeinse tijd. De centrale hal bevat spullen van alle tijdperken door elkaar. Hier staat ook het kolossus beeld van Djoser en de rosettasteen (dit is de steen die eenzelfde stuk tekst in 3 talen bevatte, waaronder Grieks en het Hiëroglyfen schrift, en die zo de sleutel vormde tot het ontcijferen van de Hiëroglyfen.

De bovenverdieping is even groot als de begane grond en bevat ontelbare, Veelal kleinen beelden en beeldjes. Maar ook mummies van een hond, een gigantische vis (meer dan 1 meter lang), een valk, een ibis en een kleine krokodil. Helemaal achterin staan een gedeelte van de grafschatten van Toetanchamon. Wat een pracht en praal! Goud, goud en nog eens goud! De pronkstukken zijn natuurlijk het dodenmasker dat gemaakt is van puur goud en dat 12 kilo weegt en de kist waarin de 18 jaar oude Farao begraven werd, die eveneens gemaakt is van puur goud en 200 kg weegt. We gaan ook nog de kamer van de mummies, we moeten hiervoor LE40, - per persoon bijbetalen en krijgen hiervoor 11 mummies te zien die grotendeels bedekt zijn met doeken. Mijn fotocamera moet ik in een houten kluisje deponeren, want men wil niet riskeren dat iemand foto’s maakt van deze doden. Dit gedeelte valt ons wat tegen en we staan al snel weer bij het kluisje waar mijn camera ligt (uitleggen dat het rolletje vol was mocht niet baten bij de man bij de ingang). We lopen nog één keer naar de achterkant van het museum waar we nog een paar kamers met gouden juwelen ontdekken. Tegen de tijd dat we naar buiten lopen zijn we tussen de 4 en 5 uur binnen geweest en hebben we verschrikkelijk veel gezien. We lopen terug naar het hotel en worden onderweg aangesproken door 2 jongens die vragen waar we naar toe gaan, een van de twee wil ons de weg wel wijzen, maar wij willen onze eigen geplande route lopen. Hij mag me wel vertellen waar we een telefoonkaart kunnen kopen, om straks even naar huis te bellen. De andere wil me zijn business card geven, maar zijn business is parfum en dat gebruiken Trudy en ik nooit. Als ik hem dit vertel accepteert hij dit, wenst me een prettig verblijf in Egypte en gaat zijn eigen weg. Uiteraard nemen we een afslag te vroeg en raken al snel onze weg een beetje kwijt. Ik vraag de weg aan een man, die me eerst vraagt of ik Amerikaan ben. Als ik zeg dat ik uit Nederland kom, lacht hij en wijst ons de weg. Om 19:00 zijn we op onze kamer en om 10 minuten later slaapt Trudy. Ik schrijf even wat. Om 19:30 hebben we een buffet met de hele groep in het restaurant van het hotel. De tomatensoep is goed, van de hoofdgerechten zijn sommigen lekker, andere minder. De baklava die we als dessert krijgen is wel weer erg lekker. Samen moeten Trudy en ik (inclusief een Cola Light en een 1,5 literfles water) LE 64,50 afrekenen. We gaan nog even naar het thuisfront bellen. Terwijl we wachten bij de telefooncel die bezet is, kijken we naar de puinhoop dat het Caireense moet voorstellen. Het telefoongesprek is kort (LE10, - is snel opgebeld), maar thuis weten ze weer dat hier alles goed is. Terug op de kamer gaat Trudy uitgebreid in bad, terwijl ik op bed lig te schrijven. Om 23:30 ga ik me ook wassen, om dan te gaan slapen.

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Cairo
photo by: vulindlela