AfricaEgyptAswan

Een lange treinreis.

Aswan Travel Blog

 › entry 4 of 5 › view all entries

Om 05:00 uur staan we op, dat is een half uur voor de wake up call, we hebben namelijk geen zin om te haasten. We zijn om 05:40 uur klaar en willen gaan ontbijten, maar in het restaurant is nog alles donker. We lopen naar de receptie en kopen 5 postzegels en wisselen nog €100,-. De man achter de balie zegt dat we voor het wisselen een “speciale price” krijgen. Als antwoord zeg ik “Yes, because I’m your friend”, waarop Trudy haar lach niet kan inhouden. We krijgen LE 625,- voor €100,-. De man belooft ons dat hij de mensen in het restaurant wakker zal bellen, zodat we kunnen eten. Als we weer voor de deur van het restaurant van het hotel staan komen Rob en Marit ook aangelopen en we wachten gezamenlijk tot het licht in de nu nog donkere ruimte aan gaat. Tijdens het eten vertelt Rob een paar sterken verhalen en de toon voor vandaag is bij dezen gezet. We rijden met de bus door het doodstille Cairo naar het station. Het is vandaag vrijdag, de islamitische rustdag en daarom is er nog bijna niemand op straat. Op het station worden onze tassen door een porter met een uit de kluiten gewassen steekkar naar de trein gebracht. Het is een behoorlijk eindje lopen en we moeten de hele stationshal door om op het perron te komen. Er zijn enkele trappetjes van 2 of 3 treden waar een plank over ligt en waar de porter telkens een sprintje moet trekken omdat hij anders niet met de hele rommel omhoog kan komen. We hebben gereserveerde plaatsen in de trein en we hebben meer dan genoeg beenruimte. Dat is ook wel fijn omdat de rit van vandaag zo’n 13 á 14 uur zal duren. We vertrekken precies om 07:30 en al snel zit iedereen te buurten. We komen er achter dat de stoelen in de coupe om te draaien zijn en komen zo oog in oog te zitten met Susan en Judith. De hele voormiddag zitten we te kletsen en slap te zeveren en die is dan ook zo om. Tegen de middag draaien we de stoelen weer om, omdat we dan toch meer beenruimte hebben. Twee plaatsen achter ons zit een Egyptenaar continue met zijn mobieltje te spelen en beltoontjes te luisteren en langzaam aan word dat toch knap irritant, maar we zeggen er niks van. Vanmorgen hebben we in de trein een ontbijt gekocht bij de man die de hele dag niks doet dan drinken etc. verkopen in de trein, en dat eten we gedurende de dag op. Hij komt ook regelmatig met thee langs en brengt die aan de man door rustig, maar met doordringende zware stem constant Sjai, Sjai te tegen. Precies als hij bij onze groep komt schakelt hij over op Tea, Tea, om bij de eerst volgende Egyptenaar weer terug te schakelen naar Arabisch. Hierbij blijft hij onverstoorbaar vriendelijk lachen.

Trudy gaat even naar de wc en als ze terug komt vraag ik hoe deze er uit ziet. Netjes volgens haar. Mooi dan ga ik ook nog snel even, maar de deur van de wc gaat net dicht. Als er een oude vrouw geheel gekleed kleed in zwart, van de wc af komt is er niets meer schoons aan de wc over. De behoefte is half op de wc, half over de vloer. Het is zelfs te smerig om staand te pissen. Ik besluit het dan ook maar op te houden tot in Aswan. Als ik weer terug naar mijn stoel loop en lang de oude vrouw kom zie ik dat de onderzijde van haar jurk helemaal nat is, en ze stink ook. Gelukkig is er airco, anders was de stank het nog erger.

Als de trein op stations stopt komen er snel even verkopers binnen die bananen of iets van Egyptische koekjes verkopen en dan weer snel zorgen dat ze buiten zijn om te voorkomen dat ze mee moeten naar Aswan. Plotseling ziet Trudy een pluim pikzwarte rook aan de horizon en we concluderen dat er iets flink in brand staat, maar als we verder rijden komen er twee grote schoorstenen te voorschijn waar de zwarte rook uitbraken.’s-Avonds om 21:00, als het allang donker is, komen we op het stadion van Aswan aan en rijden vanaf hier binnen 5 minuten met de bus naar het Iris Hotel. Susan gaat meteen naar haar kamer. Want een paar uur voor we aankomen in Aswan werd ze misselijk, kreeg diaree en braakneigingen. De rest van de groep geniet van het speciaal voor ons langer open gehouden buffet in het inpandige restaurant (lekkerste eten tot nu toe) maar ik ga eerst genieten van de wc. Ik ben al 14 uur niet meer geweest, wat een opluchting. We buurten nog een tijdje tijdens en na het eten en rond 23:00 uur gaan we naar de kamer om te douchen en te slapen. Ik doe om 00:45 het licht uit.

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Aswan
photo by: Vikram