De langste nacht....

Malindi Travel Blog

 › entry 5 of 9 › view all entries

Vanochtend werd ik wakker van de mega plensregen. We zijn omstreeks 10:00 uur op de fiets naar the Center gegaan en toen miezerde het nog een beetje. De weg was natuurlijk nog blubberig met natte kuilen waar je omheen moet slingeren. Oppassen dat je wel aan de linkerkant blijft fietsen voor als er onverwacht tegenliggers komen. Er zitten geen spatborden op mijn fiets, dus ik fiets met een plastic zak om mijn middel zodat m’n kont niet al te modderig wordt. Daarbij doen m’n remmen het ook niet en dat maakt het al helemaal tot één groot avontuur. Als er onverwacht een koe of een geit het modderige paadje oversteekt, dan hoop ik steeds maar dat mijn stuurkunst mij kan redden J. Toen we op the Center aankwamen waren de kinderen en de mama’s (zij zorgen voor de kinderen) druk bezig met het eten maken. Er lagen bolletjes deeg, allemaal kinderen waren deze met behulp van bloem en een end hout aan het uitrollen en vervolgens waren er weer andere kinderen die met een kookstelletje bezig waren. Deze kookstelletjes zijn gevuld met kolen en daarop ligt een soort stalen/gietijzeren pan. Het uitgerolde deeg wordt op deze manier gebakken. Het zijn dus een soort broodjes in de vorm van pizzabodempjes. Het wordt genoemd Chapati. Voor iedereen wordt er een Chapati gemaakt voor bij dinner. Het zijn er dus al gauw zo’n honderd die er gemaakt moeten worden. Andere kinderen waren bezig met het uitsorteren van een berg rijst en heeeele kleine boontjes. Echt een monnikenwerkje. De radio stond lekker keihard aan en er heerste een hele gezellige relaxte sfeer. De kleintje stonden in de rij voor een boterham en een vaag soepie. Ondertussen was de kok Mohamed druk bezig in de keuken. Er werd in grote pannen rijst gemaakt, vlees gekookt met kool. Kinderen waren in de keuken ook druk bezig met het snijden van uien en tomaten. Daar wordt hier echt niet kinderachtig over gedaan. De kids houden de ui in de hand en snijden de ui met een megagroot mes in kleine stukjes. Daarbij snijden ze met het mes naar zich toe!!! Terwijl ze de uit vast blijven houden. Een wonder dat daar geen ongelukken bij gebeuren. Ik heb geholpen en deed dat op mijn NL Hotellomanier. Gewoon met een snijplankje en dat vonden de kinderen maar gek. Je hoort aan hun manier van praten dat ze tegen elkaar zeggen: ‘kijk ‘es hoe die witte die uit aan het snijden is hihihihi’ echt wel grappig om te zien. Toen het eten klaar was heb ik helpen opscheppen. De kinderen krijgen een bord voooool met rijst, een beetje kool,  een klein stukje vlees en een drapperig soort soepje erover heen. Er stonden rijen met borden klaar, het was onwijs heet in de keuken en op een gegeven moment was het tijd om het eten uit te delen. Echt een Oliver Twist tafereel. Iedereen in de rij, van klein naar groot en dan doorgeven maar. Het valt me op dat er geen onvertogen woord valt. Alle kinderen helpen elkaar, ze zijn zo behulpzaam echt zonder morren. Als een mama vraagt ‘pak es dit’ of ‘doe es dat’ dan is dat heeel normaal. Er zijn ook een paar baby’s. Eén van 9 maanden oud heet Banji en die van 15 maanden oud heet Obama (idd. naar de president(skandidaat? 2 more days to go and then we know). Alle kinderen nemen die baby’tjes op sleeptouw. Ze knuffelen wat af met elkaar. De baby’tjes laten het zich allemaal welgevallen en ik heb er nog niet één horen huilen. Zelfs de stoere puberboys lopen gezellig met een baby’tje op de arm. Ook heb ik een nieuw spelletje geleerd, het is een soort knikkerspel alleen dan met kroonkurken. De kinderen hebben kroonkurken en gooien die op de grond in een cirkel. Degene die het dichtst bij gooit heeft daarna de eerste beurt. De kroonkurken worden vervolgens in de cirkel gelegd en dan mag je één voor één met een steen naar de kroonkurken gooien. Degene die als eerste een kroonkurk raakt en deze uit de cirkel weet te gooien, mag alle kroonkurken hebben. De jongetjes die dit doen, zijn kleine krijgers in de dop. Wat kunnen die mikken zeg! Ik deed een paar potjes mee en raakte slechts een enkele keer waarop ik uitbundig juichde!!! Die kids helemaal in een deuk. Het kleine meisje Damaris kwam weer om de haverklap even knuffelen en zo ook een klein jongetje Baracka (ook naar de president vernoemd?). Baracka is een knuffelkont en is niet bij je weg te slaan. Op een gegeven moment ging ik even een wandelingetje maken met die jongetjes. We liepen naar de koeien, de visvijver en de konijntjes en het was ‘vechten’ wie mijn hand mocht vasthouden. Zo liep ik met een groepje van 15 kids en twee handjes in iedere hand over het terrein te banjeren. Op een gegeven moment trok een meisje aan m’n arm. Ze wilde zonder praten mij iets duidelijk maken en ze wees achter mij. Bleek dat kleine Baracka verderop in het veld stond te huilen. Hij wilde graag met ons mee, maar kon ons niet bijhouden. Zo lief dat ze zo goed om elkaar denken! Er is echt een gezellige sfeer en het geeft me een soort kampgevoel waar we het afgelopen jaar ook zo gezellig naar ons zin hadden met zo’n fijne sfeer. Alleen komen deze kids er met een week niet vanaf en de vraag is of ze daarmee boffen......

Op een gegeven moment raakte ik met een van de beveiligingsjongens aan de praat. Hij vertelde dat hij uit de buurt van Nairobi komt en dat hij nu hier werkt bij het kindertehuis. Thuis bij zijn ouders heeft hij 5 koeien, 3 schapen en 2 geiten. Hij is blij met de regen die nu valt, want nu hebben zijn dieren te eten. Hij is zich aan het voorbereiden op zijn toekomst. Als hij een vrouw vindt, dan zal hij haar vader 3 koeien betalen en EUR200,-. Tenminste, als ze educated is. Als ze niet educated is, zal een vrouw 3 koeien en EUR100 kosten. Toen ik hem vroeg of hij een educated of niet educated vrouw wilde, wilde hij uiteindelijk toch een educated vrouw. Die zou dan weten hoe je moet koken, wat je moet doen als je gasten ontvangt etc. Wat een education!!! Hij zoekt gewoon een huisvrouw hahaha!!!! Het is hier ook gebruikelijk dat mannen meerdere vrouwen hebben in verschillende leeftijdscategorien. Als je ouders wordt, neem je er gewoon een jongere vrouw bij. Hij vertelde ook dat als hij dan een vrouw had gevonden, hij nog een aantal koeien zou verkopen, zodat hij een huis kon bouwen. Een huis is ook ongeveer 3 tot 5 koeien en dat staat gelijk aan EUR500,-. Nou, dat is wat voor de boeren in NL met hun 100 koeien hahaha!!!

Toen we thuiskwamen hadden we een SMS van Ria gekregen. Zij heeft normaal gesproken in het weekend vrij en is dan ook niet in the Center. De dag ervoor was het kindje van haar oppas opgenomen in het ziekenhuis met longontsteking en nu was het zoontje van Ria ook opgenomen in het ziekenhuis met longontsteking. Het schijnt dat als het regent, een hoop mensen (kindertjes) last krijgen van longontsteking en nu lag Yarro (zoon van Ria) in het ziekenhuis. Ria SMS’te dat haar man Fester ons met de auto kwam halen en zodoende stond Fester met de auto voor onze deur. We zijn direct meegegaan naar de Private Clinic. Wij hadden Yarro nog niet gezien, alleen hun dochtertje. Hun dochtertje heet Marianne en is drie jaar oud. Zij zit op school op de Center en daar hadden we het blonde meisje al rond zien huppelen tussen de zwarte kindjes. En nu zagen we dus ook blonde Yarro van twee. Hij was er niet goed aan toe en zag er beroerd uit. Bleek dat het ’s ochtends echt een kritieke toestand was geweest waarbij de doctor niet had kunnen zeggen hoe slecht hij er aan toe was (‘ laat het me even twee uurtjes aankijken voordat ik uitsluitsel kan geven’ met andere woorden....) . Dus al die tijd was dit gaande terwijl wij gezellig in de Center aan het keuvelen waren. De man van Ria is bij Yarro gebleven en toen zijn wij met z’n drieen naar een pizzeria gegaan omdat Ria er even uit wilde. Tijdens het eten was het toch wel weer even stress en toen zijn we weer snel teruggegaan naar de clinic. Ik voelde me zo machteloos, want er is zoveel wat je zou WILLEN doen, maar je weet helemaal niet wat je KAN doen. Bij deze Private Clinic moet je je niet teveel voorstellen. Het is een open gebouw zonder muren aan de voorzijde, maar wel met een klein hek erom heen. Yarro lag in een klein kamertje aan het infuus met een grote zuurstoftank  ernaast. Ria moest de nacht bij Yarro blijven, zodat Fester naar huis kon om bij hun dochtertje te zijn. Ria keek er erg tegenop en zodoende bood ik haar aan om bij haar te blijven. Ze zei meteen volmondig ‘JA!’ en zodoende gingen wij een bijzondere en bijzonder spannende nacht tegemoet. Het ging met Yarro echt niet goed. Hij wilde niets eten, niets drinken, niet liggen, niet zitten. Hij was echt helemaaaaal niet lekker.  Hij zat steeds te jammeren, het was heel er triest om te zien. Ria en ik hebben zitten kletsen en ik heb lekker geschreven. Af en toe losten we elkaar af en konden we af en toe even om de beurt een peukie doen (tegen de stress J). De kamer ernaast was een connecting room en daar ben ik uiteindelijk gaan liggen. Ria bleef bij Yarro op bed liggen. We hebben geen oog dichtgedaan. Er vlogen allemaal zoemende muggen om ons heen, en I managed to kill three of them in one hour. Grrrrrrr..... er waren ook geen klamboe’s in het ziekenhuis, terwijl de haken wel in het plafond zaten en het laken dat ik kreeg zat vol met scheuren.... dit was dus Private Clinic. Ik vraag me af hoe men er in het ziekenhuis voor het pleps bijligt.... De nachtzuster kwam nog langs om heeeele vieze medicijnen te geven. Daar ging Yarro echt steevast van kotsen, hij kreeg het niet weg. Zo zielig! Om een uurtje of 3 hoorde ik Ria tegen me praten. Bleek dat ik dus toch even was weggedommeld. Ze hoorde buiten allemaal stemmen en motoren en er was aan het hek gerammeld. De kamer waar wij zaten zat aan het uiteinde van de vleugel naast een heel laag hek en voor onze kamer zaten geen tralies. Een persoon met een beetje kwade bedoelingen zou de bordkartonnen deur zo open kunnen duwen en dan..... Ria durfde niet te gaan kijken, dus nadat we uit het raam hadden getuurd heb ik de stoute schoenen (Crocs) aangetrokken en ben ik buiten gaan kijken. Bleek dat er even verderop een auto van de Security stond. Ik heb verder niemand gezien en ik mocht van Ria ook niet te dichtbij gaan kijken, want mijn schim zou weleens voor een criminal aangezien kunnen worden en dan was de kans op een kogel door m’n kop ook wel weer degelijk aanwezig. Ria vertelde mij dat er aan de overkant van de straat een sloppenwijk was en dat we dus niet in de meest veilige buurt van Malindi waren. We waren de enige in het hospitalletje, naast de nachtzuster die in de andere vleugel aan het slapen was. De securitycar heeft er ongeveer een half uurtje gestaan en is toen weer verder op patrouille gegaan.  Een doekje voor het bloeden? Was die security ingelicht over dat er blanken in het ziekenhuis waren en dat deze moest worden meegenomen in hun ronde? Werd er nu niet juist voor criminals duidelijk dat er blanken in het hospital waren, omdat er security was geweest? Ik heb geen idee, maar het zou natuurlijk wel kunnen. Deze gedachten spookten wel door m’n hoofd. Ik was niet bang, maar vond de situatie wel bizar. Lig ik daar op een ziekenhuisbed met het licht aan, de muggen van me af te slaan met een doodziek kindje naast me in een omgeving waar spannende dingen kunnen gebeuren.

Weer een uurtje later hoorde ik Yarro weer pruttelen. Toen ik opkeek, zag hij mij in het andere bed liggen. Tot die tijd moest hij niets van mij weten en was druk bezig met zijn benarde situatie, maar nu zag ik dat hij een lieve glimlach op zijn gezicht toverde toen hij mij aankeek! Wow, wat was dat mooi! Vanaf dat moment ging het duidelijk stukken beter met hem. Zijn ademhaling werd wat meer regelmatig. En hij wilde ook een stukje lopen. Toen het licht werd (rond een uur of 5) was hij al stukken beter. Je zag het steeds beter worden. Hij ging meer drinken en nam lekker water en ook melk. De hele ochtend hebben we hem beziggehouden. We kregeneen paar boterhammen als ontbijt en zelf Yarro nam er een paar happen van. Na elke hap die hij nam gingen we klappen en maakten we een vreugdedansje. Dat was wel een gezellig tafereel.  Ria had oplos koffie bij zich en zo pepten we ons steeds even op. Toen om 10 uur de doctor weer kwam, mocht Yarro naar huis! Zijn infuus ging er uit en om 11 uur reden we bij het ziekenhuis weg. Ik voelde me alsof ik uit de nachtdienst kwam, maar dan minder brak. Ik zag er wel uit alsof ik most definately een shower nodig had.

Heijtjes says:
Kun je nagaan hoeveel koeien mijn Kitje gekost heeft :)
Posted on: Nov 11, 2008
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Malindi
photo by: rotorhead85