Capturing Cape Town

Cape Town Travel Blog

 › entry 4 of 5 › view all entries

In Cape Town kun je alles even vergeten. Van plaatselijke problematiek zoals HIV en armoe hoor je hier ook niet zoveel als je het niet wilt. Jje kunt hier prima vertoeven zonder ook echt geconfronteerd te worden met de keerzijde van de pracht en praal van de stad. Erg dat zulke zaken makkelijk te vergeten zijn. Toch zie je in rijkere delen alsnog scharrelende mensen en kom je met de taxi vanaf het vliegveld onvermijdelijk langs eindeloze roestende Townships. Het is dan ook wel typerend voor de tweeslachtigheid van de cultuur van Zuid -Afrika. Enerzijds comsmopolistische weelde voor de welgestelden en toeristen, anderzijds de Townships als Cape Flats met hoge criminaliteiscijfers en sterftecijfers door HIV en armoe. Een verborgen apartheid is er nog altijd, niet expliciet, maar in economische systemen verborgen. De mooiste plekken en de beste banen in een stad als Kaapstad zijn nog steeds weggelegd voor de rijkere blanken. Al doet de Zuid-Afrikaanse overheid er wel moeite voor om bedrijven te stimuleren cq dwingen in werkgelegenheid voor mindergestelden, vaak donkere Zuid-afrikanen, te investeren .

 

Capetown schijnt in Zuid-Afrika een bescheiden plek in te nemen als het gaat om de onrustbarende criniminaliteiscijfers en de ontembare toename van het aantal van uitzichtlozen door armoe en ziekte in het land. Toepasselijk is dan ook de naam Cape the Good Hope het schiereiland waarover Cape Town waakt. Mijn ervaring tot nu is dan ook van een ander caliber dan ik zelf dacht van Zuid-Afrika. Capetown is een bruisende stad met onwaarschijnlijk mooi natuurschoon en een intenationale mix van vriendelijke mensen. Ik heb er eerlijk gezegd zelf ook geen moeite voor gedaan om de miserabele plekken koste wat kost op te zoeken. Wel ben ik een aantal keer per ongeluk in gekke buurten terecht gekomen.

 

Zoals in de volgende situatie:

 

Mijn couchsurf ervaring in Tableview zit erop. Ik heb mijn tas gepakt en kijk nog eens voor de laatste keer van het balkon met uizicht over een schitterende blauwe zee vol met Powerkites, die als gasballonnen boven het wateroppervlak zweven. Tableview is een welgestelde stranddorp ten noorden van Cape Town. Ik draai de deur op slot en schuif mijn sleutel onde de deur door. Ik geef de portier voor de laatste keer nog een vuistbox en ga op zoek naar vervoer. Vervoer in Cape Toen doet een beroep op je vermogen het proces te vertrouwen. Niet is zeker. Zodoende wacht ik met een dike rugzak en handtas bij de bushalte op een bus die niet komt. Ondertussen wordt ik gestalked door een arm kind dat geld wilt. Vandaag heb ik geen mueslirepen bij me. Dat heb ik mijzelf voorgenomen. Ik geef geen geld, maar voedsel. Tenzij iemand ook maar de geringste inspanning doet iets te leveren. Al is het maar rammelen met een blikje met 1 erwt wat muziek moet heten. Wellicht is dat nog een rudimentaire behoefte mensen te stimuleren tot ontwikkeling. Het kind blijk uitgezonden te worden door twee moeders, tantes die met hun laatste stompjes nog proberen het weke vlees van een kipkluifje te sabbelen. De bushalte staat voor de KFC. Als het kind onverichterzake terugkeert naar het sabbelende tweetal wordt het voor een tweede poging naar mij gezonden. Met de tegenzin duidelijk op het gezichtje af te lezen komt het meisje weer met een briefje en een opgestoken hand naar mij toe, mijn reactie natuurlijk al wetende. Ik laat de dames weten dat het mij verontwaardigt, zij roepen wat onverstaanbaars terug in 1 van de negen traditionele talen die het land rijk is. Gelukkig is dit een enkele negatieve ervaring, die ik in andere landen aan de lopende band meemaakte. Jack, een oude bedelaar met een spraakgebrek, was hemels gelukkig met een mueslireep en een praatje die ik hem in het winkelcentrum gaf. En hield al bedankende mijn handen vast met de tot oud leder gerookte oude stroeve zijne. Het gekke was wel dat ik er even later achter kwam dat mijn portomonnee weg was ( grapje natuurlijk).

 

Geen bus.. optie twee. De minibusjes die ik veelvuldig over de rotonde zie stuiven. Deze busjes doorkruizen de stadin groten getale en al toeterend. Uit de raampjes hangt vaak een hoofd dat voor mij onverstaanbare pogingen doet om passagiers langs de straat te ronselen voor een bepaalde bestemming.  Ik spreek een keurig bepakte kale gedrongen donkere kerel aan met een koffertje en vraag of hier de bus naar Cape town gaat. Het is zijn eerste werkdag hier en heeft geen idée hoe hij terug moet komen, dan lacht hij en zijn gouden voortand schittert in de zon. Hij is mijn vriend voor deze reis. De eerste poging is meteen raak.. we kunnen instappen. Dat gaat chill! De deur schijft dicht, de muziek gaat aan.. kwaito.. muziek voor de gangsters uit de Town Ships bekend om zijn vrouwonvriendelijke begeleidende clips en expliciete taalgebruik. Toch klink het wel lekker een soort doorkabbelde rap op housbeats. Ik voel me wel cool en deins mee met de muziek en lach naar degene naast me. de bus rijdt alleen wel erg de andere kant op.. ergens langs een weg tussen Townships worden we er weer uitgeknikkerd en we krijgen ons geld terug. Mijn reisvriend legt mij uit dat we gepiepeld worden omdat de busjes vaak gokken met passagiers. Het loont niet om voor twee mensen naar een bestemming te rijden als de rest blijkt ergens anders heen te willen. Je kunt het vergelijken met te folden van slechte kaarten met poker. Daar sta je met al je ambities, je paspoort geld credicard en al je spullen aan de kant van de weg in een wijk waar niet niet wilt zijn. De huizen zijn gemaakt van roestend golfplaat. Op het grasveld lang de weg ligt rommel en ertussen zitten en liggen mensen schijnbaar te wachten. Zonnebril en pet ophouden en nonsie kijken. Gelukkig heb ik mijn goedlachse reisvriend nog. Het duurt even maar we krijgen een nieuwe rit. Ik prop mijn tassen langs iedereen naar de achterste bank. Op hoop van zegen. Het busje stopt ergens in een suburb. Een kerel komt luid lachend aanlopen. De schuifdeur gaat open. Een lucht van ranzig werkmanszweet, oude natte koffiefilters, groezelige shag en een ongeboende kroegvloer de morgen na een drukke zaterdagavond is de man al voor. Uiteraard gaat de metaalbewerker naast mij zitten. na de chauffeur gecommandeerd te hebben richt hij het woord aan mij in het Afrikaans: goeidag broer.. hoe gaan dit met jou? Twee blauwe ogen kijken uit het met slijpsel bedekte gezicht. Bierrestdampen passeren zijn okergele stompjes en dringen nu nog dieper in op mij olfactorisch orgaan. :" ek het dronk vyf bier... Sooo fokking good.. die mense van my werk is fokking mal, weet? u behoort nie neem jou werk to serious. hulle behandel u soos kak anyway. hulle moe nie maak fun van my nie, u weet. andersins ek sal drink elke dag op my werk! maar, waar doen jy kom van, my friend?"  "Amsterdam" .." daardie is goeie, so u kan verstaan, wanneer Ek praat afrikaans" Ik maak met iedereen een gezellig praatkje, waarom nu niet.. zou je denken. De ras volgetatoueerde afrikaner (blanke bewoner) wordt luider en vervelender.

Ik ben hem alweer zat want de hele bus ergert zich groen en geel. We rijden door een ongezellige buurt ik heb mij hele hebben en houwe bij me, hij maakt oorlog met elke inzittende en claimt mij als vriend om tegenaan te ouwehoeren .. twee gezette dames stappen in "howsit mammie ha ha?" " mammie reageert verontwaardigd " What mammie, nie praat so nie boss!"  en keert zich om.  Ineens tegen de chauffeur: " Hey HEY! I said fokking Brooklyn.. stop over there brotha!  Mammie komt ertussen: "bly kalm man! waar het jy om te kry af?"  " shut up, fattie, geen van jou fucking besigheid waar ek gaan, fokking fattie"

De bus stopt en bij het uitstappen richt hij al tierend nog een keer vriendelijk het woord aan mij: " hey ho, Amsterdam!  nice time huh, brotha".. In verstoorde hamonie rijden we verder. Fattie keert zich om en vraagt mij; " is dit u broer man. baie oulike, not!" ik glimlach terug. ja hoor weer worden we ergens als overtollige baggage gedumpt.. Maar dit keer zijn ze netjes en regelen iets met een ander busjes. De kaarten worden geruild, todat er een kwartet of liever octet ontstaat aan passagiers met de zelfde reisbestemming. Mijn kale reisvriend en ik kunnen er gelukkig om lichen. We doen samen meer dan een uur over 30km. Een andere rugzak stapt ook in en komt bij ons zitten. Hij kijkt bangig uit zijn ogen en spreekt geen word engels. Bij de eindbestemming in Cape Town waar honderden busjes door elkaar heen krioelen zoekt hij een houvast bij ons. Mij kale reisvriend moet lachen om het feit dat hij al seen sort zwaan-kleef-aan backpackers verzamelt. Ik schudt de hand en vervolg mijn weg te voet naar het kantoor van Martin, die mijn tweede Couchsurf host ging zijn.

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Cape Town
photo by: v10