Amica / Kurmy

Oruro Travel Blog

 › entry 24 of 36 › view all entries
Circusartiesten op bezoek Visitado de los hipis del circo

Amica en Kurmy zijn de 2 organisaties waar ik vrijwilligerswerk voor doe. Amica is een dagcentrum voor jongeren met een mentale handicap of psychische stoornis. Hier worden ze voorbereid om in een werkomgeving te functioneren. Kurmy is een klasje met gehandicapte kinderen binnen een normale school om de integratie te bevorderen. Amica en Kurmy horen bij dezelfde organisatie, er is nog een derde afdeling waar ik normaal ook nog wat ging doen maar dat is uiteindelijk weggevallen. Iveth, de coördinatrice, had mij gevraagd om een cursus in elkaar te steken om de kinderen te leren lezen en schrijven. Ik heb het zelf iets meer uitgebreid naar communicatie want de verwachtingen naar de kinderen toe liggen af en toe te hoog. De meesten hebben een handicap wegens gebrek aan voeding in de eerste jaren en daarbij heeft het teveel gebruik van de owaja (de draagdoek van de indigenas)dat bij sommigen een stoornis in de spierontwikkeling veroorzaakt.

Whiskiiii!!!
 

Het werken zelf is totaal anders als bij ons. Minstens 1 dag van de week kan ik niet werken omdat er iets gevierd wordt zoals Dag van de Zee (die is lang geleden afgepakt door Chili, maar God zal ze op een dag terug aan Bolivia geven), Dag van het Kind, Vader- en Moederdag, Dag van de Vrouw,  Dag van de Kleine Teen, Dag van de Zandkorrel, het kan hier niet gek genoeg of het wordt gevierd of er wordt een halve dag lang ne verjaardag gevierd. Ze hebben hier zelfs een Dag van de Hond en dan geeft iedereen eten aan de straahonden (nog steeds niet mijn vrienden). Wel allemaal heel plezant om mee te maken. Met de Dag van het Kind zijn de politiekadetten alle gehandicapte kinderen van Oruro komen opvrolijken, met de muziekband van de politie en cadeautjes voor alle kinderen en ze mochten met de politie op de foto.

Voor de rest is er af en toe geen geld om papier voor de printer te betalen of mankeert er het een of ander om dat dat geregeld te krijgen is het een stap voorwaarts en 3 naar achter. Het is fantastisch hoe creatief ze hier zijn met de middelen de ze hebben (of niet hebben). Elk gazettenpapiertje wordt gebruikt tot het uiteenbrokkelt van de verf.  De meeste kinderen komen uit de wijk en dit is de armste van Oruro, een van de armste van heel Bolivia. De meeste huizen hebben geen stromend water, 2 kamers waar 4 tot 8 personen moeten slapen, de stenen zijn gedroogde modder met stro en het dak bestaat uit golfplaten die op het huis worden gehouden met stenen. De meeste straten hebben geen bestrating en ook geen naam. Hoe dat de postbode hier de post bedeelt? Er is simpelweg geen postbode.

Na twee maanden in de kou en tussen de straatarme mensen heb ik veel geleerd en gezien. Ik dacht dat ik nooit gewend zou geraken aan de kou maar na 2 maanden is meer dan 20 graden stikkeheet voor mij en heb ik in La Paz een cultuurshockske beleefd omdat ik terug in contact kwam met de beschaving. Oruro is dan ook een van de armste steden van het armste land van Zuid-Amerika. Buiten internet en televisie is het hier in het algemeen 50 jaar terug in de tijd, mentaal, in gewoontes en materieel. Er zijn dingen die ik gewoonweg vergeten ben dat ze bestaan (bijvoorbeeld ne cinema, de drukte van een grote stad, blanke mensen, bepaalde soorten groenten en fruit, een bos, warm water uit de kraan, ne microgolfoven, een groot brood wit gesneden, een proper toliet met wc-papier, efficientie, aangename muziek in een gezellige bar).

Guillermo y Erica
 Het  goeie is dat ik er achteraf of heel veel van ga genieten of zonder kan leven. Sociaal is het ook een terugdraaien in de tijd, nergens is het sexisme zo groot geweest in mijn hele reis. De vrouw of het meisje heeft altijd de schuld van de relatieproblemen en sex, zelfs onschuldige mopjes, zijn, ulaaah! Zonen kunnen zich heel veel permiteren, dochters worden door de hele gemeenschap in het oog gehouden. Zelfs de  muziek in Oruro, op de radio of in minibusjes is 30 jaar oud, behalve dan de lokale carnavalsliederen en de techno-cumbia en raggaton.

De bewoners van de Altiplano zijn anders dan de andere latino`s. Zoals in Europa zijn de mensen van de koudere streken timider of ´kouder´. Maar eenmaal ze je kennen zullen ze je helpen tot in het oneindige.

Ons optreden Nuestro spectacle
Overleven, in juni is het -18 zonder verwarming, doen ze hier door elkaar te warmen met vriendschap en kleine dingen.  Hier is armoede een publiek goed, iedereen worstelt zich erdoor en als ze geluk hebben komt er een westerse organisatie om hun leven gemakkelijker te maken.  Een van de vreemdste dingen is de Boliviaanse doofheid. Als een Boliviaan je niet wil helpen, bedienen of reageren is hij doof. Negeren en gewoon over iets anders beginnen alsof er niets aan de hand is.

Het was en mooie tijd hier die me vooral zal bijblijven als een periode zonder warmte en luxe.

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Circusartiesten op bezoek

Visit…
Circusartiesten op bezoek Visi…
Whiskiiii!!!
Whiskiiii!!!
Guillermo y Erica
Guillermo y Erica
Ons optreden

Nuestro spectacle
Ons optreden Nuestro spectacle
Dia del Mar
Dia del Mar
Optocht voor de Dag van de Zee

…
Optocht voor de Dag van de Zee …
Op weekend op den buiten
Op weekend op den buiten
gebed, reflexie op het gebed en mis
gebed, reflexie op het gebed en mis
De muziekband van de politie

La…
De muziekband van de politie L…
zonsondergang op de altiplano

b…
zonsondergang op de altiplano …
De politie van Oruro op bezoek in …
De politie van Oruro op bezoek in…
Spelen met de kindjes
Spelen met de kindjes
Oruro
photo by: wilfredoc2009