Weer naar de bewoonde wereld.

Jaisalmer Travel Blog

 › entry 10 of 37 › view all entries

6.45 uur, het is al licht, maar de zon is nog niet op. Ik heb vannacht wel een beetje koude voeten gehad, maar niet genoeg om me zo wakker te maken dat ik sokken aan ben gaan trekken. Ook heb ik wel eens op een betere matras geslapen, maar ik had dit echt voor geen goud willen missen. Het is nog fris in de woestijn, maar toch staan we meteen op, want na de mooie zonsondergang van gisteravond willen we de zon ook weer zien opkomen. Als we naar de uitgang van het kamp lopen, komen we langs het huisje van Patricia en Marilyn, waar Wim in zijn slaapzak als een levende barricade voor de deur ligt. Wim vertelt dat de bobo van toerisme gisteravond hoe langer hoe zatter werd en dreigende taal naar niet Hindoes in het algemeen begon uit te slaan. Hij liet ook duidelijk merken dat hij met Patricia wel wat meer zou willen dan alleen een beschuitje eten, omdat ze er zo goed gezond/stevig uit zag. Patricia werd daar zo bang van dat Wim voor haar deur is gaan slapen om haar gerust te stellen. We beklimmen de zandduin aan de andere kant van het kamp (sommigen beklimmen dezelfde duin als gisteravond, maar die zijn waarschijnlijk nog niet wakker genoeg om te beseffen dat de zon niet op komt waar hij is ondergegaan). Als we boven komen zitten Hans en John van Gulik al van de rust te genieten, die nu redelijk snel voorbij is omdat er steeds meer mensen bij komen zitten. Op het moment dat het eerste randje van de zon boven de horizon uit komt is het batterijtje van mijn camera leeg en moet ik er met een bliksemactie even een nieuw in doen, zodat ik toch nog een paar foto’s kan maken. Als de zon al wat geklommen is lopen we terug naar het kamp, want daar staat het ontbijt klaar.

Na het ontbijt maken we een foto van ons eigen kampement, vouwen we de slaapzakken op en poetsen in stijl onze tanden (met water uit onze fles en zonder van het sanitair gebruik te maken).

Als iedereen klaar is, zo rond een uur of negen, vertrekken we met de jeeps weer richting ons hotel (ik vind het stiekem helemaal niet erg dat we niet met de kameel terug hoeven, want mijn achterste is nog lang niet hersteld). Na een half uur stof happen en door elkaar geschud worden, zijn we bij het hotel. We spreken af om rond twaalf uur met Patricia en Marilyn de stad in te gaan en bij Monica te lunchen (Ronald en Ineke gaan niet mee, omdat Ineke nog steeds beroerd is).

Het eerste wat we doen is onder de douche springen om al het stof en zweet van gisteren af te spoelen. We hebben nog genoeg tijd over en gaan nog even bij het zwembad relaxen. Op een luie stoel ga ik even zitten schrijven (gisteren is dat er niet van gekomen). Een minuut of tien voor twaalf leggen we onze spullen in de kamer en lopen we naar de lobby. Gerrit zit al een uur op een Tuk tuk te wachten, maar is vergeten er een te bestellen, dus wacht hij voor niks. Onze  (wel bestelde) Tuk tuk is er wel snel en met een minuut of tien zitten we aan tafel. Gerrit komt nu ook al snel binnen wandelen.

Vandaag is onze winkelmiddag. Als we klaar zijn met eten en we naar buiten lopen staat er al een jongetje op ons te wachten die aan Marilyn belooft heeft om haar naar goedkope winkeltjes te brengen. Het jongetje lijkt erg aardig, maar ja dat zegt natuurlijk niks. We lopen met hem mee en het eerste gebouw waar hij ons naar toe brengt ziet er in eerste instantie niet als een winkel uit. De eigenaar is vriendelijk en we krijgen alle vier een kop echte Indische thee aangeboden (ik weet niet hoe je het schrijft maar je zegt tjai), het spul is niet echt lekker maar best te drinken. De dames zijn op zoek naar een sjaal en de man trekt meteen zijn hele winkel overhoop. Na een tijdje zoeken en kiezen hebben de meiden alle drie een sjaal die ze mooi vinden. Als de man de prijs van de sjaals noemt worden de dames meteen minder enthousiast, 2800 rupees (f140,-) is ook wel erg veel geld voor een lapje stof. De man probeert ons nog over te halen, door te vertellen dat het Kashmir wol is, maar het mag niet baten. Hij heeft ook nog sjaals van 70% zijde en 30% wol en die kosten maar 900 rupees. Trudy koopt de sjaal uiteindelijk voor 300 rupees, Marilyn en Patricia zien van een koop af.

We gaan terug naar het jongetje en vertellen hem dat hij ons naar een dure tent heeft gebracht en dat we niet tevreden zijn. Hij kijkt niet blij en zegt dat hij ons nu echt naar een goedkope winkel zal brengen.

Terwijl we door de stad lopen zien (en horen) we overal kinderen met rotjes spelen. Over een paar dagen wordt het Diwali festival gevierd en dan schijnt vuurwerk een must te zijn. De zusjes vinden het dood eng.

De tweede winkel is ook veel te duur en we besluiten onze helpende hand de laan uit te bonjouren. Er is ondertussen een andere jongen bij gekomen waar we helemaal niet om gevraagd hebben, die is zo maar blijven plakken. We zeggen dat het manneke ons naar de stadspoort moet brengen en dat we zijn diensten dan niet meer nodig hebben. Bij de poort geven we de jongen tien rupees (meer dan genoeg voor de waardeloze adviezen die hij ons gegeven heeft) en de andere heeft niks gedaan, dus die krijgt ook niks.

We willen nu met een Tuk tuk een stuk de stad uit rijden om zo van een afstand foto’s te kunnen maken van het fort. We leggen dit aan een chauffeur uit en spreken (na wat handelen) een prijs af van 30 rupees. De man rijdt over een weg die strak langs de stadsmuur loopt, we maken wel een paar foto’s, maar dit is niet wat we willen en ook niet wat we afgesproken hebben. De Tuk tuk wordt aan de kant van de weg geparkeerd en nu volgt een discussie wel of niet te duur, wel of niet afgesproken en wel of niet begrepen. Gelukkig komt er een andere chauffeur die het allemaal aan onze chauffeur kan uitleggen. Uiteindelijk kunnen we voor 20 rupees meer naar Sunset Point gereden worden.

Trudy heeft ondertussen aan een paar kindjes wat snoepjes uitgedeeld en is nu druk doende mee te helpen met scheuren te dichten in de achterdeur van het huis van de familie, waar ze te gast uitgenodigd is. Het huis is echt armzalig en de familie heeft bijna niks binnen staan, zelfs geen bed. Als we daar weg willen rijden denkt Trudy dat de kinderen nog naar meer snoepjes (pottertjes) vragen, maar ze zijn op. Ze laat dit ook zien, maar het ging de kinderen niet om dat snoepjes maar ze willen graag het goudkleurig doosje waar de snoepjes in gezeten hebben, en die krijgen ze dan ook.

De rit naar Sunset Point gaat over een soort van prehistorisch industrieterrein en al hobbelend zien we overal een soort van grove huisnijverheid.

Het Sunset Point is de plek van de cenotafen van de hier gecremeerde maharadja’s die mooi op een heuvel liggen. Van hier uit hebben we een prachtig uitzicht over de stad in de ondergaande zon. We lopen nog even rond en bekijken de cenotafen op ons gemak, een en ander is wel wat verzakt en de gemeentelijke reinigingsdienst heeft al een tijdje geen onkruid meer geplukt, maar de bouwsels hebben de vele jaren die ze er al staan redelijk doorstaan. Als we van de stad weg kijken zien we in de verte windmolens staan die met hun strakke uiterlijk een schril contrast vormen met de oude stad. In een soort prieël waar we uitzicht op de stad hebben laten we ons nog even op de foto zetten. Als we terug naar de tuk tuk lopen maak ik nog een laatste foto van het cenotafencomplex op de voorgrond kun je nog net Marilyn en Trudy herkennen.

Nadat Patricia met verschrikkelijke buikpijn de bosjes is ingedoken en er opgelucht weer is uitgekomen, laten we ons terug brengen naar Monica’s. Daar stappen we uit en lopen het winkeltje aan de andere kant van de straat binnen. Daar verkopen ze lithium batterijen die ik nodig heb voor onze fotocamera. De verkoper vraagt in eerste instantie 950 rupees, maar na wat pingelen koop ik een batterij (eentje maar, want ik wil eerst weten of de kwaliteit goed is) voor 350 rupees, dat is ongeveer net zo duur als in Nederland. Hij verkoopt ook landkaarten voor 100 rupees per stuk, uiteindelijk betalen we 150 rupees voor drie stuks (en aan het gemompel van de verkoper en zijn kennis te horen is dat nog te veel).

Nu gaan we naar een internetcafé om naar huis te mailen. Terwijl we mailtjes aan het typen zijn geeft Marilyn langs haar neus weg een onschuldige knipoog naar een jongen die in het café werkt. De jongen weet niet hoe hij kijken moet en verdwijnt meteen naar een kamertje waar we hem niet meer kunnen zien. Even later komt de eigenaar van de zaak (een oudere man) naar ons toe en vraagt aan Marilyn of ze dat nooit meer wil doen, want als een vrouw in India naar een man knipoogt betekent dat dat ze seks met hem wil. Daarop weet Marilyn weer niet hoe ze kijken moet en het geval wordt nog wel een aantal keren besproken die avond. Er is ook een jongen in het café die het gekregen Rabobank horloge van Patricia wil kopen voor 300 rupees. Patricia vindt dat, na in eerste instantie de boot best lang afgehouden te hebben wel goed, maar de jongen komt niet opdagen met het afgesproken bedrag. Het nieuws over het horloge verspreidt zich als een lopend vuurtje door Jaisalmer, want bijna iedereen die we daarna spreken weet van de horloge kwestie af.

We gaan voor de laatste keer bij Monica eten, maar Ronald en Ineke die we hier om zeven uur zouden zien zijn er niet. Achteraf blijkt dat onze schuld te zijn, omdat wij er pas om half acht waren en zij wel gewoon om zeven uur zodat we elkaar net misgelopen zijn.

Na het eten willen we met een Tuk tuk naar het hotel. We zien de aardigste chauffeur die we kennen en stappen bij hem in. Hij vraagt of hij ons een verkooppunt van zilver mag laten zien dat bij mensen in huis is (het is eigenlijk meer een factory outlet). We hebben de tijd en omdat we hem zo aardig vinden gaan we met hem mee (ook omdat hij het netjes vraagt en er niet ongevraagd naar toe crosst). We rijden een tijdje door allerlei achterafstraatjes en net als we onze twijfels beginnen te krijgen komen we bij de plaats van bestemming. We worden hartelijk ontvangen en mogen plaats nemen in de huiskamer, waar het dochtertje van de eigenaar op de grond ligt te slapen. Omdat zaken voor het meisje (in dit geval het dochtertje) gaan, wordt de kleine meid aan de kant gelegd (bijna gegooid). Het meisje loopt versuft een paar rondjes door de kamer om dan weer op de grond in slaap te vallen. Dan komt de handel voor de dag. De man haalt uit letterlijk alle hoeken en gaten in zijn huis zilver te voorschijn. Voor onze neuzen op de grond worden juten zakken met zilver omgeschud en we mogen uit de zilveren berg uitzoeken wat we mooi vinden. Marilyn en Patricia vinden weer bijna alles mooi, het is alleen jammer dat de prijzen niet zo aantrekkelijk zijn (ons vertrouwen op een koopje werd al minder toen de man zei dat we ook met credit card konden betalen). Op een tafeltje staat een schitterende zilveren olifant met een draagstoel met inzittenden op zijn rug. Gezien de olifant 2,5 kg weegt ligt de prijs hiervan ver boven ons souvenirbudget. Uiteindelijk is er niemand die iets koopt en worden we door onze chauffeur naar het hotel gebracht. We zeggen dat hij even moet wachten, omdat we nog iets voor zijn dochtertjes (5 en 8 jaar) op de kamers hebben liggen. Trudy wil wat monsterflesjes shampoo en dergelijke gaan halen maar krijgt de sleutel van de kamer niet mee. Ze moet eerst de rekening van het ontbijt van vanmorgen betalen en dan pas krijg IK de sleutel. Trudy voelt zich slecht behandeld en heeft de pest in, maar we kunnen nu wel de spulletjes af gaan geven. Marilyn heeft een paar T-shirtjes, die haar toch te klein zijn, meegebracht. We maken nog even een foto met onze chauffeur en nemen dan afscheid. Als hij weg rijdt zit hij bijna achterstevoren in zijn Tuk tuk en hij blijft zwaaien met een glimlach van oor tot oor tot we hem niet meer kunnen zien.

Ook hij wilde trouwens het horloge van Patricia kopen, maar Patricia deed het niet omdat ze hem niet zo veel geld uit wilde laten geven. Ze vond dat hij dat beter aan zijn kinderen kon besteden.

We gaan nu naar de kamers om weer eens alles in te pakken, want morgen vertrekken we naar Jodhpur.

Het is twaalf uur geweest voor we gaan slapen en Trudy feliciteert me alvast, omdat ik morgen (eigenlijk nu al, dus) jarig ben.


bernard69 says:
could u share in English or in French:))))))))))))))))))
Posted on: Nov 11, 2008
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Jaisalmer
photo by: lrecht