Waar zijn de Indiase mannen gebleven?

Shivpatinagar Travel Blog

 › entry 26 of 37 › view all entries

Het is weer vroeg dag vandaag, 04:30 deze keer. We vertrekken vandaag om 06:00 uur naar

Shivpatinagar.

Als bij het ontbijt blijkt dat we geen melk bij de cornflakes kunnen krijgen is Trudy het daar helemaal niet mee eens. Ik vind het te vroeg voor een discussie, want op is op (hoewel ook ik vind dat een restaurant voldoende melk op voorraad moet hebben).

Trudy’s blouses zijn gelukkig al bij het hotel afgeleverd, was dit niet gebeurd dan hadden we naar onze centen kunnen fluiten, omdat zélfs een Indische winkel niet voor 06:00 uur ’s morgens open is.

We vertrekken precies op tijd. We hebben een dag van veel slapen in het vooruitzicht, Trudy in het bijzonder, want die komt hier echt slaap te kort. Het is dan ook snel 09:30, de tijd waarop we onze eerste stop hebben vandaag. We strekken even onze benen en drinken wat, de lassi is iets te waterig, maar verder wel oké.

De rit schiet goed op, we hebben vandaag geen lunchstop, maar werken tijdens het rijden een door Wim geregelde bananenpannenkoek naar binnen. Om 14:00 uur hebben we weer een stop om wat te drinken (onze chauffeurs maken van de gelegenheid gebruik om wél even te lunchen). Naast het tentje waar we stoppen is een man aan het strijken met het nieuwste stoomstrijkijzer van Philips (je moet hier de foto bij zien). Hennie deelt een pak koekjes uit aan de kinderen die in de buurt zijn, een actie die bijna niet in goede banen te leiden is. Eén jongetje heeft een paar koekjes, een meisje heeft niks. Weer een ander meisje heeft één koekje en deelt dat met het meisje dat niks heeft. Trudy vindt dit zo aardig dat ze driftig op zoek gaat naar iets dat ze aan het aardige meisje kan geven. Ze vindt helaas niets, alleen onze fles water die bijna leeg is. Ze drinkt deze leeg en geeft de fles aan het meisje (om één of andere reden zijn alle Indische kinderen razend op die dingen). Als iedereen zijn drankje op heeft rijden we weer verder.

We komen precies om 16:00 uur, zoals Wim gezegd heeft, aan bij het hotel waar we zullen overnachten. Vanaf de weg moeten we eerst een lange, maar smalle, oprijlaan in voordat we bij de ingang zijn. Het gebouw ligt in the middle of nowhere en straalt nog steeds iets majestueus uit. Het hotel heet The Royal Retreat en het lijkt een soort jachtpaleis geweest te zijn, de glazige blik in de ogen van de tijgerkop die aan de muur hangt bevestigt die gedachte.

Het verschil in de te verdelen kamers is groot, de kleinste kamer past zeker drie keer in de grootste. Om gezeik te voorkomen heeft Wim geen kamerindeling gemaakt, maar moet ieder, zonder de kamers bekeken te hebben, een sleutel kiezen. Ronald en Ineke hebben nummer 104, de grootste kamer. De badkamer alleen al is bijna net zo groot als onze slaapkamer, wij hebben nummer 110 en dat is weer één van de kleinste kamers. Gelukkig hebben we wel warm water, in tegenstelling tot sommige anderen die een grotere kamer hebben.

Wim heeft zijn presentatie vlak voor het eten gepland, om 19:00 uur, en dat betekend dat we nog even een stukje kunnen gaan wandelen. We lopen met een man of zes de laan weer uit en komen zo bij een veld met waterplanten, waar een man vanuit een bootje de vruchten aan het oogsten is. We zijn vandaag een echt agrarisch gebied binnen gereden, dat me veel doet denken aan Indonesië. Achter het veld ligt een klein dorpje dat nog helemaal niet toeristisch is. De kinderen zien ons als bezienswaardigheid en als een paar mensen in de groep de camera tevoorschijn halen is het zoals gewoonlijk weer dringen geblazen. In eerste instantie lopen we over het onverharde weggetje langs het dorpje af, maar we komen dan op een open vlakte uit waar niks meer te zien is. We draaien maar om en lopen even het dorpje in. Toerisme is hier helemaal vreemd, dus worden we ook niet lastig gevallen door mensen die ons allerlei troep willen verkopen. De mensen kennen hier geen Engels en leven hier van de landbouw en de veestapel, die ze voor het gemak maar bij de achterdeur geparkeerd hebben. Rik brengt de vrouwen uit het dorp het hoofd op hol als hij iets tevoorschijn haalt dat ze nog nooit gezien hebben……zijn filmcamera, ze zijn niet bij hem weg te sláán. Terwijl Rik de vrouwen verwent, heeft Trudy haar handen weer vol met de plaatselijke kleuterschool. Wat opvalt is dat er geen enkele man in het dorp te bekennen is. Een bediende van het hotel vertelt dat de mannen waarschijnlijk dronken in de huizen liggen en dat het verstandiger is om nu maar uit het dorp weg te gaan. We laten de locals verder gaan met hun leventje en slenteren achter de man van het hotel aan.

Het begint al te schemeren, maar we hebben nog wel even tijd voor Wim met zijn presentatie begint. We gaan lekker even languit op bed liggen om uit te rusten van het zware werk dat we vandaag verricht hebben. Aansluitend nemen we een heerlijke douche (met warm water), om dan met de rest van de groep om 19:00 uur op het terras van het hotel onze opwachting te maken. De sfeer is goed en Wim kan lekker ontspannen zijn verhaaltje doen.

Om 19:30 gaan we aan tafel, er staat een Nepalees buffet voor ons klaar. Mijn gedachtegang is: alles beter dan een Indisch buffet! De reden dat we in India een Nepalees buffet krijgen is heel simpel, de eigenaren van het hotel komen nl. uit Nepal. We zitten met zijn allen aan een grote tafel in een kamer die behangen is met jachttrofeeën. Natuurlijk loopt er ook het nodige personeel rond dat de door ons geleegde schalen weer bijvult.

Na het eten is er nog een kampvuur, maar Trudy en ik gaan naar onze kamer, want morgen is het weer vroeg dag.

Ik ga nog wat schrijven, maar dit gaat vandaag niet zonder slag of stoot, ik word geplaagd door flinke maag- en/of darmkrampen die me (met tussenpozen) zo’n drie kwartier aan mijn porseleinen vriend kluisteren. Trudy krijgt van deze enerverende ervaring niks mee, want die is al lang onder zeil.


Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Shivpatinagar