Via vele omwegen naar huis.

New Delhi Travel Blog

 › entry 37 of 37 › view all entries

Helaas, het is zover… de laatste dag van deze geweldig reis is aangebroken.

We zijn wakker voor de wekker zijn werk kan doen en met gemengde gevoelens bereiden we ons voor om te gaan ontbijten. Van de ene kant hebben we het geweldig naar ons zin hier, van de andere kant hebben we ons onbewust voorbereid om vandaag naar huis te gaan en verheug ik me er wel op om ouders en vrienden weer te live spreken.

Voor de laatste keer lopen we naar The Northfield Cafe om te ontbijten. We zitten nog maar net binnen of er komt een jong stel binnen lopen met een kindje dat amper kan lopen. Ze gaan vlak bij ons in de buurt zitten en Trudy begint meteen contact met het jongetje te zoeken. Erg amusant om te zien, met name omdat het manneke ook erg gebiologeerd terug zit te kijken. De ouders van het jongetje vinden het allemaal wel best, logisch natuurlijk, want kindjes die gebiologeerd kijken janken niet.

Na het ontbijt lopen we even naar het winkeltje waar het rugpand van mijn blouse onder handen word genomen, om te kijken of het motief op de goede hoogte komt te zitten. Het logo staat er al bijna helemaal op en staat perfect op hoogte.

In een winkeltje in dezelfde straat zien we een T-shirtje van Nijntje in Nepal en een jasje dat we eventueel, als we straks nog wat geld over hebben, willen kopen voor de kleine van Anke. We hebben eigenlijk nog helemaal niet aan souvenirs gedacht, maar voor een paar mensen willen we toch wel iets meenemen.

We lopen terug naar het hotel om onze koffers om te kieperen en opnieuw in te pakken, dit doen we om er zeker van te zijn dat er niemand drugs of andere illegale troep in onze bagage heeft gestopt. We rommelen tot een paar minuten voor tien en gaan dan naar de lobby voor de gisteren tijdens het eten aangekondigde meeting, waar we de laatste info zullen krijgen met betrekking tot onze vlucht. Wat Wim als eerste doet is het uitdelen van de door ons bestelde T-shirts van “India Nepal 2001” en “Vrijheid Blijheid”, deze zijn ook gewoon hier in de stad gemaakt, maar het is natuurlijk wel zo leuk dat iedereen dezelfde shirts mee naar huis neemt. Wim had al gezegd dat het Nepalese vliegschema nogal eens drastisch kan wijzigen op het laatste moment, en inderdaad, onze vlucht is behoorlijk vertraagd. We zouden eigenlijk om 19:00 uur vliegen, maar dat is nu 23:45 uur geworden. Op zich geen ramp, het is alleen een beetje jammer dat we de aansluiting met de vlucht naar Amsterdam zullen missen en dat word vervelender. Wim besluit onze vlucht naar Delhi om te boeken van Nepali Airways naar Indian Air. Onze nieuwe vlucht vertrekt om 13:50 uur en dat betekent dat we om 11:15 uur al met de bus naar het vliegveld moeten vertrekken. Jammer want we wilden eigenlijk nog naar de apentempel gaan, maar helaas.

Één probleem opgelost, een nieuw probleem steekt de kop op. Hans en John van Gulik en 3 dames zijn spoorloos!! Ze hebben gisteren tijdens het groepsdiner waarschijnlijk niet gehoord dat iedereen op dit moment hier moest zijn en zijn er gewoon lekker op uit getrokken. De groep splitst zich op en een aantal mensen gaat de straten van Thamel in om te kijken of de verloren vader en zoon en de damer ergens te vinden zijn.

Ik ga een iets kleiner probleem proberen op te lossen. Ik sprint naar het winkeltje waar gewerkt word aan mijn logo’s, om de mannen aan te sporen. De afspraak was dat ze om 12:00 uur klaar zouden zijn, maar ik moet zien te bewerkstelligen dat e.e.a. om elf uur al klaar is. Als ik in het atelier aan kom zijn de vuisten al klaar, maar moet het patroon voor de letters nog gemaakt worden. Het is tien over half elf en de jongen die niet achter de naaimachine zit gaat er met mijn cd hoesje vandoor om het logo te kopiëren. Hij komt om 10:50 weer aangerend en dan moet het uitvergrootte logo doorgestikt worden op overtrekpapier. Het overtrekpapier met gaatjes wordt op mijn blouse gelegd en dan wordt er met een sponsje in water opgelost talkpoeder overheen gestreken, zodat het patroon in witte puntjes op de blouse komt te staan. Om vier minuten voor elf kan het stikken beginnen. “No problem, we can make!!”, zegt de naaimachinekunstenaar en gooit zijn machientje in de versnelling. De man stikt als een razende met de machine die er uit ziet alsof hij rechtstreeks uit de jaren dertig komt, maar die stiekem toch een elektromotortje onder de motorkap verborgen heeft zitten. Het is werkelijk een naaistreek van de bovenste plank, want om tien over elf is het logo klaar en zijn de losse draden er vakkundig met een aansteker vanaf gestookt.

Ik sprint weer terug naar het hotel en kom daar tot de conclusie dat nog niet iedereen terug is van de zoektocht naar John en Hans, maar de dames zijn wel terecht. Dan hebben Trudy en ik nog mooi even de tijd om een “My friend was in Nepal and all I got was this bloody T-shirt” shirt voor Justin te kopen. Justin heeft een goed gevoel voor humor en kan dit vast wel waarderen, vinden wij.

Om 11:30 vertrekken we zónder John en Hans naar het vliegveld. Daar aangekomen moeten we Airport tax kaartjes (770 rupees p.p.) kopen en zonder dat we het zelf in de gaten hebben schieten we de rij mensen voor die er al stond te wachten. Een vergissing onzerzijds, maar we hadden ons op een slechter moment kunnen vergissen, want als we achteraan gesloten waren had het zeker een half uur geduurd voor we aan de beurt waren.

Onze bagage moet nu gecontroleerd worden en gaat door een X-ray apparaat, waarna er een mooi geel lint omheen dat moet voorkomen dat de koffers nog geopend kunnen worden. Omdat we allemaal zachte koffers hebben haalt dat hele lint niks uit, als we de rits zo ver mogelijk open doen kunnen we met gemak nog de hele koffer uitladen en vol stoppen met God-weet-wat-allemaal. Als klap op de vuurpijl moeten we na het aanbrengen van het controlelint de koffers zelf naar de incheckbalie brengen. Daar krijgen we luggage tags die corresponderen met de genummerde stickers die aan onze koffers gedaan worden. Ook krijgen we hier de boarding passes, die we meteen weer nodig hebben als we met de roltrap naar de douane willen gaan. Hier staat namelijk al iemand te controleren. Trudy mijdt de roltrap en zoekt de stilstaande stenen versie, want die vindt ze een stuk veiliger.

In de hal waar we door de douane gaan moeten we eerst weer allemaal een immigratieformulier invullen, die kunnen we zo pakken, want overal liggen stapeltjes formulieren en pennen. Uiteindelijk kunnen we dan door de douane en krijgen we de nodige stempels en stickers op onze visa, waarna we door mogen naar de handbagage controle. Alle tassen moeten eerst door een scanner en worden daarna nog eens handmatig gecontroleerd. Het mag duidelijk zijn dat deze procedure enige tijd in beslag neemt. Na het doorwroeten van onze tassen mogen we weer naar buiten. Deze keer komen we uit naast de landingsbaan, waar alle koffers door elkaar staan. Iedereen moet zijn eigen koffers er tussen uit zoeken en deze aanwijzen, zodat ze op karren geladen kunnen worden die ze naar het vliegtuig vervoeren. Ik zal omvallen als ik de logica hier van snap.

De volgende etappe van de reis is een busrit van honderd meter naar het vliegtuig toe dat al op ons staat te wachten. Als we uit de bus gestapt zijn worden de mannen en vrouwen gescheiden, want de dames moeten aan de voorkant in het vliegtuig stappen en de heren halverwege, om vervolgens in het vliegtuig weer naast elkaar plaats te mogen nemen. Maar voor we in het vliegtuig zijn worden we eerst allemaal nóg een keer gefouilleerd en wordt de handbagage nóg een keer handmatig nagekeken. Door deze omslachtige procedure snap ik in één keer waarom hier de vliegtuigen nooit op tijd vertrekken.

Als we op onze plaatsen zitten haalt Nettie triomfantelijk een aardappelschilmesje uit haar drie keer doorgespitte tas tevoorschijn. Een terrorist die een klein beetje handig is smokkelt met gemak genoeg C4 mee aan boord om van het hele vliegtuig geen spaan heel te laten.

Een jongen die met Koning Aap een reis door Nepal heeft gemaakt, heeft een tas als handbagage mee aan boord genomen die zo groot is dat ze niet in de bagagecompartimenten past en dus in het gangpad moet blijven staan. De stewardessen zijn hier natuurlijk niet blij mee, maar omdat het vliegtuig geen imperiaal heeft zit er niks anders meer op dan om de tas heen lopen.

We stijgen een uur en een kwartier te laat op, maar we zijn tenminste op weg. Zowel het vliegtuig als de stewardessen zijn niet meer de jongste, but they get the job done. We krijgen tijdens de vlucht een maaltijd voorgeschoteld die bestaat uit een stuk kip en natuurlijk die ranzige dahl. Die laat ik mooi voor wat hij is, maar tegen een lekker kippetje zeg ik natuurlijk geen nee. Tijdens de vlucht maakt Trudy nog een paar laatste foto’s van de Mount Everest en scheurt ze een artikel uit een tijdschrift over Aŝoka.

Rond half vijf landen we in Delhi. Wim is achter gebleven in Kathmandu om John en Hans op te vangen en heeft tegen ons gezegd dat we, zodra we uit het vliegtuig stappen, iemand van Indian Airways moeten aanspreken, want die zal ons dan kunnen helpen met de paperassenhandel. Ik ben de eerste die daar aan denkt als we uit stappen en grijp de eerste de beste pipo met strepen op zijn schouder bij zijn nekvel. Het blijkt de piloot te zijn van de kist waar we net uit zijn gekomen. De piloot is erg behulpzaam en wijst me de man aan die alles voor ons zal regelen. De rest van de groep vindt het wel prima en bombardeert mij tot Chacha (de Indische naam voor tourleader). Ik zamel alle paspoorten in en voel me vanaf dat moment verantwoordelijk voor de hele handel, omdat iedereen erop vertrouwt dat ik alles zal regelen. We mogen plaatsnemen in de transfer ruimte van het vliegveld en hoeven dus niet door de douane. De Indische werknemer van KLM gaat er met onze paspoorten vandoor en zal zorgen voor het omlabelen van de bagage, boarding passes en de paspoortcontrole.

We hebben meer dan tijd genoeg om alles voor elkaar te krijgen, want het duurt in totaal  9 uur voor onze vlucht naar Amsterdam het luchtruim zal kiezen. De Indiër die onze belangen behartigt lijkt dit ook te weten, want het duurt geruime tijd voor hij terug komt en het komt dan ook regelmatig voor dat mensen zich zorgen beginnen te maken of we onze paspoorten überhaupt nog wel terug zullen zien. Op zulke momenten komen ze naar mij toe en mag ik mensen gaan aanspreken, zodat ik vervolgens de bezorgde medereizigers weer gerust kan stellen. Ik vind dit alles wel leuk om te doen, want het doodt de tijd een beetje.

Als ik een tijdje niks te doen heb, ga ik maar alvast wat schrijven of even tax free shoppen in alle drie de winkeltjes die er zijn.

Tijdens het wachten hoor ik van iemand dat het Nepali luchtruim morgen gesloten zal worden i.v.m. plannen van de Maoïsten om iets uit te vreten, of dit waar is weet ik natuurlijk niet.

De waar ik alles mee geregeld heb helpt me nog even met het terug wisselen van mijn laatste 700 Indische rupees naar US dollars (veertien stuks maar liefst!). Hij neemt me mee door de douane naar een wisselkantoor op het vliegveld waar ik eigenlijk niet mag komen en helpt me zo van mijn rupees af. Net voor we door de security check gaan geef ik de man 110 Nepali en 20 Indische rupees fooi, hij is er dolgelukkig mee en wij kunnen toch niks meer doen met het bijna waardeloze papier.

Eenmaal door de security check komen we te zitten bij een Amerikaans echtpaar dat een zoontje heeft dat in India is geboren. Het jongetje is vijf jaar oud en woont al bijna al die tijd in Amerika. In eerste instantie is hij wat verlegen, maar als we wat met hem aanpappen lult het manneke als Brugman en wil persé zijn naam en leeftijd in mijn reisverslag schrijven, hij komt bij mij op schoot zitten en kalkt met koeienletters DAVE5 tussen mijn kriegelhandschrift. We wisselen nog een “lucky coin” uit en laten het jongetje helemaal blij achter als we het vliegtuig in mogen.

We stijgen iets te laat op, maar de schade valt gelukkig mee. Als onze kist eenmaal op hoogte hangt en de stewardessen van hun plaatsen af mogen krijgen we een heerlijke snack geserveerd, tenminste dat denken we van een afstandje te zien. Jammer voor ons, maar het vliegtuig is in India gecatered en de op gevulde pannenkoeken lijkende hapjes (eigenlijk zijn het eerder happen) zijn niet te pruimen. Die smerige dingen zijn zo scherp gekruid dat ik maar één hap door mijn keel krijg en de rest noodgedwongen laat liggen tot men het spul weer komt ophalen. Trudy is er ook niet zo kapot van, maar eet toch één van de twee pannenkoeken helemaal op.

Tijdens de vlucht doe ik toch een hazenslaapje van twee en een half uur, zodat ik de film Kruimeltje helemaal mis. De film American Sweethearts kijk ik wel helemaal en de tweede maaltijd maak ik ook bewust mee, gelukkig smaakt die een stuk beter.

Op een gegeven moment moet ik naar het toilet, dus wacht ik rustig tot het bordje “Lavatories occupied” niet meer oplicht en ga dan richting het kleinste kamertje van het vliegtuig. Ik kijk welke deur niet op slot zit en trek deze niets vermoedend open. Nog voor ik een stap naar binnen zet zie ik een goed doorvoede Indische vrouw met, zo lijkt het, twintig rokken aan, die uitgebreid haar behoefte zit te doen. Ik stamel “Excuse me”, doe snel een stap terug, doe de deur dicht en begin dan met het verwerkingsproces, want dit maak ik niet elke dag mee als ik net wakker ben.

De vlucht verloopt verder voorspoedig en om 06:15, zoals gepland, landen we op Schiphol. Nog voor we de bagage op gaan halen moet Trudy naar het toilet en als we hierna bij de bagageband aankomen draaien onze koffers al vrolijk hun rondjes. We hoeven onze koffers bij de laatste controle gelukkig niet open te maken, want dan hadden we wel eens kans gehad dat we een paar cd’s en dvd’s hier achter hadden moeten laten.

We nemen afscheid van iedereen (Henk bezorgt Trudy nog de schrik van haar leven door haar onverwacht een dikke afscheidskus te geven) en zodra één van de dames begint te snotteren, doet een groot deel van de rest van de meiden vrolijk mee.

Nu gaan we maar eens kijken of mijn ouders al op ons staan te wachten. We zien ze nog nergens en gaan dus even uit elkaar, omdat zo de kans groter is dat we ze vinden. Trudy gaat rondlopen en ik houd de wacht bij de gate waar we zojuist zijn uitgekomen. Na een kwartiertje komt Trudy met mijn ouders aanwandelen. We zijn allemaal erg blij om elkaar weer te zien en het grote verhalen vertellen kan nu beginnen. In de koffieshop in de ontvangsthal drinken we nog even een kop koffie (de koffiehaters drinken natuurlijk warme chocolade om alvast aan het koude weer hier te wennen, want we komen weer in de winter terecht). Mijn moeder heeft Brabantse krollen met speculaas van thuis meegenomen en die smaken hier prima bij. Dat geeft je meteen weer het gevoel thuis te zijn.

In de auto op weg naar Boekel gaan we ons beseffen dat het er echt helemaal op zit, maar we zijn een geweldige en onvergetelijke ervaring rijker.

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
New Delhi
photo by: peeyushmalhotra