AsiaNepalPatan

Patan met zijn mooie en minder mooie dingen.

Patan Travel Blog

 › entry 35 of 37 › view all entries

Trudy en ik zijn de enigen die nog naar Patan willen, een soortgelijke stad, maar iets minder bekend. De anderen willen allemaal terug naar het hotel. Geen probleem, wij worden in Patan gedropt en zullen later op eigen houtje terug naar Kathmandu gaan met een taxi. Wim zegt de taxi te zullen betalen, omdat ook de Patan excursie bij het programma is inbegrepen. We kopen kaartjes vlak bij de plaats waar we uit de bus gestapt zijn, de kaartjes zijn 200 rupees per stuk, in vergelijking met de kaartjes voor Baktapur een koopje (die waren 750 rupees per stuk). Op het plattegrondje dat we bij de kaartjes krijgen zien we dat de gebouwen veel verder uit elkaar liggen dan op Durbar Square in Kathmandu en dat we alleen de belangrijkste dingen zullen kunnen bekijken, omdat de rest veel te ver lopen is. We moeten nog een minuut of tien lopen voor we op het Durbar Square van Patan aankomen. We hebben amper voet op het plein gezet of we worden aangesproken door een jongeman die ons rond wil leiden en die meteen van alles begint te vertellen. We zeggen dat we geen belangstelling hebben in een gids en dat we zelf willen rondkijken, maar we raken hem niet kwijt. Dan vertellen we hem dat hij met ons mee mag lopen, maar dat we hem NIET zullen betalen. Hij zegt dat we hem niet hoeven te betalen, het enige dat hij vraagt is dat we straks even meelopen naar de winkel van zijn broer. We kijken rond en de jongen blijft tot vervelens toe verhalen opdiepen (zelfs diegene die ik al zeg te kennen) en na een tijdje zijn we hem zo beu dat we beleefd tegen hem zeggen dat we liever rustig rond willen kijken zonder uitleg. Gedurende vijf heerlijk rustige minuten, waarin we een paar foto’s van het plein maken, zijn we de knakker kwijt, maar dan heeft hij ons weer gevonden en begint het feest van voor af aan. Hij wijst ons de weg naar de Golden Tempel, deze ligt ongeveer 200 meter ten noorden van het grote plein, dus waarschijnlijk hadden we hem zelf ook wel gevonden. Trudy en ik moeten entree betalen, de zeveraar mag voor niks naar binnen en ook hier houdt hij geen seconde zijn klep dicht. Op de binnenhof van de tempel is bijna alles met bladgoud belegd, het is alleen jammer dat het wat bewolkt is geworden zodat het niet zo mooi oogt als dat het in de zon gedaan zou hebben. In de tempel is ook een klein Boeddhistisch kloostertje en daar hangt een gigantische gebedsrol, die je als toerist natuurlijk een keer moet laten draaien. Ondertussen zijn we de vent lichtelijk aan het negeren, maar we lopen toch maar even mee naar de winkel van zijn broer. De schilderijen die we te zien krijgen vind ik erg mooi, maar ook weer niet zo mooi dat we er 16.500 rupees (een dikke 500 gulden) voor over hebben. Het zou wel een mooie herinnering geweest zijn, omdat de schilderijen soortgelijk zijn aan de afbeeldingen die we in de Golden Temple gezien hebben. Ze leggen door middel van symboliek het aardse bestaan en een hele hoop mythen uit. We bedanken de jongens beleefd en lopen terug naar Durbar Square, helaas blijft onze niet gewenste gids ons nog steeds volgen. Als we op het plein aankomen begint hij te zeiken dat hij geld wil voor zijn diensten, omdat hij zijn studie moet betalen. We leggen hem nog maar eens uit dat we hem van te voren gezegd hebben dat we hem geen rooie rupee zouden betalen, en dat we dat dus ook echt niet doen. We nemen afscheid van hem, maar hij nog niet van ons. Hij loopt nog zeker vijf minuten achter ons aan, zeverend over zijn studie en geld en over het feit “dat hij geen bedelaar is”. Ik geef hem mee dat het er anders verdomt veel op begint te lijken. Misschien dat hij nu leert dat bij een Nederlander “Nee” ook echt “Nee” betekent. Plotseling is hij weg. Wij bedenken ons dat het voor ons ook een goed moment is om te verdwijnen, want ondanks dat de Nepali een erg vriendelijk volk zijn, hebben wij ons vertrouwen in deze jongen ondertussen verloren. We steken de hoofdstraat over en verdwijnen in de menigte die de tegenover liggende straat bevolkt. We lopen rustig doch zonder dralen door smalle straatjes terug richting de plek waar we uit de bus gestapt zijn. We vermijden de hoofdstraat, om te voorkomen dat we de vent en zijn eventuele vriendjes tegen komen. Natuurlijk valt het allemaal zat mee, het enige dat we nog tegen komen zijn een paar mooi versierde tempeltjes, die we gemist zouden hebben als we door de hoofdstraat terug gelopen zouden zijn. Zo langzamerhand begint het te schemeren en het word tijd om een taxi op de kop te tikken. Helaas zijn taxi’s in Nepal hetzelfde als de politie in Nederland, als je ze nodig hebt zijn ze in geen velden of wegen te bekennen. Na een kwartier lukt het me om een taxi aan te houden. Hotel Buddha kent hij niet, maar voor 200 rupees wil hij ons wel naar de wijk Thamel in Kathmandu brengen. Dat is voor ons ver genoeg, de rest zoeken we zelf wel uit. Na een klein beetje zoeken vinden we het restaurant waar we vanmorgen ontbeten hebben. We gaan er naar binnen en bestellen er twee maal de Golden Chicken, deze zijn om je vingers bij af te likken. Zo’n geweldige maaltijd hebben we in geen vier weken gegeten! Met schoongelikte vingertjes gaan we nog even de winkelstraat in en kopen nog een rugzak, die we gaan gebruiken als extra handbagage tas. De vraagprijs is 750 rupees, maar we mogen hem voor 600 rupees meenemen. We halen in het hotel onze fotorolletjes op en brengen ze weg om ze te laten ontwikkelen. We hebben al foto’s gezien van iemand anders in onze groep en de kwaliteit is prima. Van Monica hebben we gehoord dat leden van Djoser groepen altijd 15% korting krijgen, maar omdat wij twaalf rolletjes in één keer laten ontwikkelen kunnen we 20% los peuteren.

Om kwart voor negen zijn we weer terug op onze hotelkamer. We nemen een heerlijke douche en duiken dan ons bed in.

Tegen de tijd dat ik klaar ben met schrijven is het 23:10.


Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Patan
photo by: Stevie_Wes