AsiaIndiaJaipur

Paleizen en Indiase films.

Jaipur Travel Blog

 › entry 15 of 37 › view all entries

Vandaag staan we pas om 07:30 op, omdat we toch pas om 09:00 uur met de excursie mee hoeven. Het ontbijt is niet slecht, maar de prijs/kwaliteit verhouding is iets minder goed.

Om 09:10 vertrekken we naar het Amber fort, dat iets buiten de stad ligt. We rijden met vier taxi’s en een mini. De mini valt op doordat er Nederlandse spreuken op de achterruit staan, zoals: “Oost west, thuis best” en “De kat krabt de krullen van de trap”. Het leuke van het verhaal is dat de chauffeur ze nog uit kan spreken ook.

Aan de rand van de stad (als we al veel te lang naar flauwe kweelmuziek hebben moeten luisteren die de chauffeur zelf geweldig vind) komen we langs een rots die bezaaid ligt met mooie ronde koeienvlaaien. De gedroogde mest gebruiken de mensen hier als brandstof.

Vlak bij het Amber fort maken we nog een fotostop en rijden dan door om het fort van binnen te bekijken. Vanaf de parkeerplaats loopt er een voetpad omhoog naar het fort. Op dit pad is het vergeven van mensen die de toeristen van alles en nog wat proberen aan te smeren (van poppen tot miniatuur kitsch olifantjes tot gewone postkaarten). De beste methode is de verkopers gewoon voorbij lopen alsof je Oost Indisch doof bent, maar sommigen (zoals Ineke) gaan met elke handelaar in discussie.

We komen op een plein waar een stuk of vijf olifanten klaar staan om toeristen het laatste stuk omhoog te brengen. We besluiten te gaan lopen, want we zijn er toch al bijna.

Voor we het fort in mogen moeten we natuurlijk eerst entree betalen. Er zijn twee loketten, één voor Indiërs en één voor toeristen. Er is echter maar een persoon die beide loketten moet bemannen. De Indiërs denken dat ze voorrang hebben of zo en lopen ons vrolijk voorbij, zodat ze als eerste aan de beurt zijn. Dat gaat even goed, tot ik het beu ben en zeg dat ze ook maar achter aan moeten sluiten. Gewapend met kaartje lopen we een brede trap op, aan het einde van de trap (onder een poort) staat een man de kaartjes te controleren. Hier staan ook de gidsen klaar om de liefhebbers voor een kleine bijdrage rond te leiden. We komen eerst op een binnenplaats, waarvan een gedeelte overdekt is d.m.v. een groot afdak dat gestut is door een flink aantal zuilen. De toegangspoort tot het hart van het fort komt ook op deze binnenplaats uit. In het fort zijn  twee gedeeltes gemaakt, een winterverblijf en een zomerverblijf. Het winterverblijf word gekenmerkt door de plafonds die helemaal ingelegd zijn met spiegelglas. Het idee hierachter is dat de spiegeltjes het licht van de kaarsen en olielampen (er was in die tijd nog geen elektriciteit) weerkaatsten en zo de hele ruimte verlichtten. We lopen dan weer via een soort binnenhof en een paar trappen naar het zomerverblijf. Het leuke van het zomerverblijf is dat boven de deuren leidingen met water lopen die voor een nevel zorgen, om zo de warmte buiten te houden.

Één van de maharadja’s die hier gewoond heeft had slechts twaalf vrouwen. De reden hiervoor was dat hij zo dik was, hij woog 250 kilo en at elke morgen vijf kilo zoetigheid als ontbijt. De rondleiding loopt ten einde en we gaan weer richting uitgang. Als we weer over het pad naar beneden zijn gelopen en nog een keer alle verkopers afgewimpeld (of gewoon genegeerd) hebben, wachten we bij een soort prieeltje op de rest van de groep. Hier worden we aangesproken door een agent van de toeristenpolitie die ons waarschuwt voor zakkenrollers. Hij zegt ook dat we wat betreft winkels nooit de taxichauffeurs moeten geloven, maar gewoon naar een bazaar moeten gaan.

Als de groep weer kompleet is rijden we naar het waterpaleis. Het paleis ligt een flink stuk van de weg af en is alleen nog maar een ruïne. We maken daarom alleen van een afstand een foto. De grazende waterbuffels trekken zich niks van ons aan en eten lekker door.

Het is ondertussen tijd om wat te eten en we worden bij een restaurant buiten de stad gedropt, we hebben helemaal geen zeggenschap deze keer en dat bevalt ons eigenlijk helemaal niet. Het eten is weliswaar niet bar slecht, maar geweldig is het zeker niet.

Na het eten staat de Monkey Temple op het programma. De tempel ligt een heel eind buiten de stad. Normaal is het erg rustig bij de tempel en klauteren de apen overal rond, maar vandaag is het er een drukte van belang en zijn de meeste apen naar het parkeerterrein gevlucht. De tempel is in een soort oplopende kloof gebouwd en het gebouw sluit de kloof helemaal af. Voor je bij dat gebouw komt, kom je eerst door een soort straat die aan weerskanten volgebouwd is met minder heilige gedeelten van het complex (2*). Eenmaal voorbij het gebouw dat de kloof blokkeert kom je bij een bekken waar de vrouwen zich wassen voor ze gaan bidden. In een nog hoger gelegen bekken wassen de mannen zich. We lopen zo ver we kunnen naar boven en van daar uit kunnen we bijna het hele complex overzien. Hier komen we ook nog een brutale aap tegen die geen zin had om naar het parkeerterrein te verhuizen. We kunnen niet verder naar boven en lopen dus maar op ons gemak terug naar de taxi’s. We hebben de gelegenheid gehad om ons in te schrijven voor een middagje shoppen (souvenirs) met een taxi, maar dat hebben we niet gedaan en laten ons terug brengen naar het hotel. Onderweg komen we over een erg luguber stuk weg, letterlijk alle huizen over een lengte van zeker 300 meter (maar misschien wel meer) zijn helemaal uitgebrand. Hier schijnt eens een tankwagen met olie verongelukt te zijn en omdat de weg hier naar beneden loopt, is de brandende olie langs en in alle huizen gelopen met alle gevolgen van dien.

Tegenover het hotel wisselen we even een paar Traveler’s Cheques in en bellen we even naar huis. Hier in India is een treinongeluk gebeurd en mijn moeder denkt vast dat wij uitgerekend op dát moment in díe trein zaten, dus gaan we haar even gerust stellen. Aan het thuisfront is alles goed, de telefoonrekening is iets minder goed (relatief erg duur, 65 rupees per minuut, totaal 306 rupees).

We gaan dan met een taxi naar een bazar. Het verkeer is zoals gewoonlijk weer een chaos. De bazar is niet echt een bazar, maar meer een winkelstraat waar alle rijke Indiërs juwelen kopen. Alleen de smallere zijstraatjes hebben iets van een bazar weg. Bij een kraampje zitten twee mannen sjaals te verbranden, wij kunnen daar met ons verstand niet bij en ik vraag waarom ze dat in godsnaam doen. De man vertelt dat hij de sjaals die hij niet verkocht krijgt verbrand, om zo het gouddraad dat in de sjaals verweven zit terug te winnen en zo toch nog iets van de sjaals over te houden. Na een uurtje gaan we alle vijf (Henk, Monica, Joke, Trudy en ik) terug naar het hotel.

We doen een poging om te internetten, maar helaas krijgen we geen verbinding. Opeens komt Henk ons halen, omdat we moeten vertrekken naar de bioscoop (ik dacht dat dat pas om 18:30 was, maar het blijkt om 17:30 al te zijn). Met Tuk tuks gaan we met zijn allen op pad en om 17:50 zijn we bij de bioscoop. Het is er een drukte van jewelste, en eenmaal in de lobby kijken we onze ogen uit, van binnen lijkt het gebouw wel een gigantische suikertaart. Wim trakteert op een rondje koffie en terwijl we die opdrinken vergapen we ons aan de verschrikkelijk zoete kleuren die ons ondanks het gedimde licht van alle kanten tegemoet schreeuwen, het pleisterwerk van het plafond is net de slagroom die de taart kompleet maakt. Om 18:00 uur gaat de zaal open en als we allemaal op onze (harde) klapstoeltjes “met een verschuifbaar zitvlak” zitten kan de film beginnen. Vanavond draait Aŝoka, de film gaat over een man die een paar honderd jaar voor Christus probeert van India één rijk te maken, hij slaagt hier niet in en gaat dan het Boeddhisme promoten om te proberen hier een wereldgodsdienst van te maken. Het gedeelte voor de pauze duurt anderhalf uur en gezien de film in het Hindi is en geen Engelse ondertitels heeft vind de meerderheid van de groep het na het eerste deel wel mooi geweest. Alleen Ineke, Trudy en ik blijven om de film af te kijken (het verhaal is goed genoeg te volgen om toch interessant te blijven). In de pauze halen we even een paar ananasgebakjes die redelijk goed vullen, zodat we het vol kunnen houden tot we gaan eten. Na de pauze word de film nog wat beter (meer actie en minder foute dansscènes). Om 20:45 is de film afgelopen en gaan we met de taxi naar het restaurant waar de rest ook zit. Natuurlijk wil iedereen weten hoe de film is afgelopen.

We eten even een soepje, echt veel honger hebben we niet (het is te laat) en Ineke hoeft zelfs helemaal niets (achteraf blijkt dat ze in haar eentje net zoveel gebakjes op heeft als Trudy en ik samen, dus dat verklaart een hoop). De rest van de groep vertrekt alvast met de taxi naar het hotel en Wim geeft ons 40 rupees om een Tuk tuk naar het hotel te betalen (we hebben de taxirit al betaald en omdat nu alle taxi’s met de rest van de groep mee zijn is dit eigenlijk een soort compensatie). Ik eet ook nog een ijsje met verse vruchten (volgens mij zijn ze uit blik, maar goed) en gaan dan op zoek naar een Tuk tuk. De chauffeur weet in eerste instantie niet waar het Bissau Palace Hotel ligt, maar na enig overleg met de mensen waarmee hij stond te praten (en na twee keer vragen onderweg) komen we er toch. We staan nog wel even in de file, omdat de straat geblokkeerd is door vrachtwagens die aan het laden en lossen zijn.

In het hotel willen we nog even douchen, maar het word een koude, want warm water is er niet en de bediende van het hotel krijgt het niet opgelost.

Ik schrijf nog wat en om 01:00 uur ga ik slapen.


Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Jaipur
photo by: oxangu2