Pakjesavond in Nepal?

Kathmandu Travel Blog

 › entry 36 of 37 › view all entries

We hoeven er vandaag pas om 08:00 uur uit, maar we zijn eerder wakker en we staan ook eerder op.

We gaan op ons gemak ontbijten bij The Northfield Cafe, deze keer heb ik de naam wel onthouden, en na weer zo’n heerlijke omelet gaan we (hopelijk voor de laatste keer) pinnen. Dan moeten we plotseling nog haasten en zorgen dat we snel op de hotelkamer zijn, want ik moet opeens als een idioot naar de wc.

Om 10:00 uur vertrekken we met vier taxi’s naar Pashupati Nath. De taxichauffeurs weten waar ze ons vandaag naar toe moeten brengen en ze weten ook dat ze daar 400 rupees voor zullen krijgen, dus alles is afgetimmerd voor vandaag.

Pashupati Nath is een bedevaartsoort met tempeltjes, yogi’s en ghats waar lijkverbrandingen plaatsvinden. In eerste instantie blijft de groep redelijk bij elkaar en komen we met zijn allen terecht bij een ghat waar een man zijn vader cremeert. We houden ons gedeisd om de ceremonie niet te verstoren. Om een of andere reden mag hier wél gefotografeerd worden, in tegenstelling tot de burning ghats in Varanasi. Enkele meters achter ons zit een yogi die een paar standjes demonstreert die ik hem absoluut niet na ga doen. Natuurlijk wil de knaap hier geld voor zien, maar als we met de groep een bedragje bij elkaar gelegd hebben vindt hij het bij lange na niet genoeg. Het bedrag dat hij vraagt is natuurlijk belachelijk hoog en we besluiten het er maar bij te laten. We lopen terug naar het hoofdpad dat door het complex loopt en zien zo de brug die naar de andere oever leidt met daarachter een rij sierlijke stoepa’s. Rechts van de brug worden de rijken verbrand en  aan de linkerkant word aan de arme mensen de laatste eer bewezen, aan de andere kant van het riviertje hebben we hier een goed zicht op. We staan nu vlak bij de rij identieke stoepa’s, die precies recht achter elkaar staan. Aan deze kant van de rivier zitten nog een paar yogi’s die erg graag op de foto willen, de ene heeft haar tot op de grond en de andere heeft een ongelofelijk lange snor. Jammer is dat ze hun hand al op houden om geld te vangen voor we een foto gemaakt hebben, dus dat laten we dan ook maar zitten. Op het gebouwtje waar de twee yogi’s bij zitten staan enkele mooie, maar niet bijzonder oude muurschilderingen, die vooral opvallen door hun felle kleuren. Na alles op ons gemak bekeken te hebben lopen we langzaam weer naar de plek waar we uit de taxi gestapt zijn. De taxi’s staan te wachten bij het tehuis voor bejaarden en zwakzinnigen dat een onderdeel geworden is van Pashupati Nath. Ook dit tehuis schijnt ergens verband te hebben met Moeder Theresa, maar hoe precies weet ik niet. Het staat iedereen vrij om het tehuis in te lopen en er even rustig rond te kijken. Er word geen entree gevraagd, maar binnen staat een collectebus waar iedereen naar eigen inzicht een donatie mag doen om het tehuis financieel te steunen. Het eerste dat me te binnen schiet als we hier binnen lopen is dat de Nederlandse bejaarden en geestelijk minder bedeelden in hun handen mogen klappen van geluk en er ook meteen nog een vreugdedansje achteraan mogen maken, want wat we hier zien gaat elke verbeelding te boven. Het grootste deel van het gebouw bestaat uit de niet overdekte binnenplaats zich ook de kraan bevindt waar de bewoners zich dienen te wassen, de was wordt hier lekker in het zonnetje gedroogd. Rondom de binnenplaats zijn de kamers waar de mensen slapen en is ook een gezamenlijke ruimte, aan de kant van de binnenplaats is geen muur geplaatst, waar één kleurentelevisie staat waar een groepje mensen naar zit te kijken. De tv kijkers zitten op de grond, degenen die op de binnenplaats in het zonnetje zitten te niksen  zitten op plastic tuinstoelen. Behalve tv kijken is er niks te doen, dus zitten degenen die niet naar de aftandse televisie zitten te staren te breien, zowel de mannen als de vrouwen. Voor we naar buiten gaan gooien we eerst nog wat in de collectebus, want deze mensen hebben wel recht op iets extras.

Voor we de taxi in duiken om naar de Bouddhanath te rijden, snacken we nog even een lekker vertrouwd Mars product naar binnen, want rondneuzen maakt hongerig. We hebben nu nog één opstakel voor ons, voor we naar de misschien wel beroemdste stoepa van Kathmandu kunnen rijden, we kunnen niet de taxi in voor we een groepje verkopers van ons afgemept hebben die ons zelf gepunnikte portemonneetjes proberen aan te smeren. Ineke stapt in en laat ons trots haar vijf nieuwe portemonnees zien.

De Bouddhanath is helemaal ingebouwd en valt tussen alle gebouwen niet eens zo heel erg op. We moeten eerst een poortje door, waar we uiteraard wat rupees lichter worden gemaakt door de man die toegangskaartjes verkoopt, en kunnen dan een relatief kort en smal straatje doorlopen om zo bij de stoepa uit te komen. Alle gebouwen die direct bij de stoepa gebouwd zijn waren oorspronkelijk woningen voor Boeddhistische monniken, maar tegenwoordig is in elk gebouw wel een winkeltje gevestigd waar je allerhande prullaria kunt kopen. Het meest opvallende aan de stoepa zijn de doordringende alziende ogen van Boeddha die uitkijken over de vier windrichtingen. In de basis van de stoepa zijn meer dan 140 nissen gemaakt, die elk drie gebedswielen bevatten met daarop de misschien wel bekendste Boeddhistische mantra OM MANI PADME HUM. De spitse top van de stoepa is beslagen met bladgoud dat schittert in het zonlicht. Rondom de stoepa zijn nog 108 nissen te zien met daarin iconen van Boeddha en Bodhisatvas en andere godinnen met daaraan verwante figuren in erotische poses. Niemand weet precies door wie en wanneer de eerste steen voor het gebouw gelegd is, hier zijn wel een aantal theorieën over, maar ondanks dat de ene geloofwaardiger is dan de andere weet niemand welke de juiste is. We bidden onze weg naar de ingang van de stoepa toe (door aan de gebedswielen te draaien). Als we het gebouw een stuk beklommen hebben zijn we aan alle kanten omgeven door vlaggetjes die er waarschijnlijk nog hangen van het Janai Purnima festival dat op de eerste dag van volle maan in de periode augustus / september gehouden wordt. De trap die naar boven leidt wordt aan twee kanten bewaakt door bereden olifanten. Tegen de tijd dat we weer verder gaan doet Trudy nog een laatste gebed en we sluiten dit af met een zwieper aan het gigantische gebedswiel dat in een hokje hangt dat zo klein is dat het onmogelijk is om hier een foto van te maken.

We gaan nu weer richting Thamel, maar voor we iedereen compleet hebben zijn we even verder, want de helft hangt nog in de winkeltjes rond.

Het eerste dat we doen als we terug zijn in Thamel is gaan eten bij The Northfield Cafe. Het eten smaakt weer prima en ook Ronald en Ineke zijn er goed over te spreken. Ineke maakt nog een foto die ze ons na de reis toe zal sturen. Saillant detail bij deze foto is dat alle vijf de door Ineke gekocht portemonnees prominent aanwezig zijn. Als we het eten op hebben en na een klein half uur geharrewar de rekening ook klopt, gaan we nog een beetje shoppen. We lopen een straatje in waar het minder druk is en waar we nog niet geweest zijn. Hier zien we Nettie in een winkeltje zitten men de meest onmogelijke ontwerpen op T-shirts stikt. We lopen even naar haar toe om een praatje te maken en om te kijken wat ze voor moois gekocht heeft. Dan zie ik aan de wand het logo van Raise Your Fist And Yell hangen en het lijkt me wel gaaf om dat op de rug van mijn groene blouse te laten stikken. Ook bestel ik een patch met hetzelfde logo voor op mijn spijkerjas. Even snel de blouse op halen in de hotelkamer, zodat de beste man zich niet in hoeft te houden. Ik sprint nog even naar het winkeltje toe waar ik de rest van de cd’s gekocht heb om een Cooper cd op de kop te tikken voor het juiste lettertype. Ik vraag aan de verkoper wat de cd kost en hij wil me 350 rupees uit de zak kloppen, terwijl ik voor de andere cd’s nog geen 200 rupees per stuk betaald heb. Ik vraag de man met een glimlach van oor tot oor op mijn gezicht: Hoeveel zei je? Ik verstond het niet goed. Zei je nou 200 rupees?? Ik krijg een zeker net zo brede glimlach terug, met als antwoord dat dat goed is, maar dat ik het niet zo hard moet zeggen omdat anders de andere klanten de cd’s ook voor dezelfde lage prijs willen hebben. Hup, weer een sprintje naar de winkel waar ik de bestelling geplaatst heb om de cd af te geven. De man achter de naaimachine belooft morgen om 12.00 uur alles klaar te hebben.

Zoals is afgesproken halen we om 18:00 uur de foto’s op. Voor 13 rolletjes van 40 APS opnamen zijn we 5303 rupees kwijt. Eat your heart out Foto De Vakman!! We gaan meteen terug naar het hotel, want we zijn natuurlijk razend benieuwd hoe de foto’s geworden zijn. We kunnen voor het eten nog net twee setjes foto’s bekijken en dan gaan we met de hele groep eten bij een voor ons nog onbekend restaurant. Dit omdat het vandaag de laatste hele dag is dat we bij elkaar zijn en om zo de vakantie op een gezellige manier af te sluiten. In het restaurant knispert een gezellig openhaardvuur en de stemming is erg goed. Wim houdt zijn laatste praatje en heeft voor twee mensen in de groep een presentje, omdat het vandaag sinterklaas is zegt hij. Wil en ik zijn de gelukkigen, maar een duidelijke reden geeft Wim niet. Als ik hem achteraf naar de reden vraag, zegt hij alleen maar: Ik heb vijf weken de tijd gehad om te beslissen aan wie ik dit zou geven…

Na het eten willen we in de stad nog wat gaan drinken, maar i.v.m. de avondklok is alles al gesloten en zijn we gedwongen om naar het hotel uit te wijken. We praten nog wat na in het restaurant van het hotel en gaan om 22:00 uur naar de kamer.

Nu hebben we eindelijk de tijd om de rest van de foto’s te bekijken, we vinden de ze nu al schitterend, wat moet dat worden als we ze over een jaar nog eens bekijken.

Ik neem nog even een douche en ga dan nog wat schrijven. Trudy krijgt hier helemaal niks meer van mee, want die is al lang onder zeil. Ik zelf val onder het schrijven ook een paar keer goed in slaap, want ik ben pas om 02:30 klaar met mijn relaas van vandaag.


 

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Kathmandu
photo by: sharonburgher