AsiaNepalChitwan

Overdrijven maakt de zaak duidelijk.

Chitwan Travel Blog

 › entry 29 of 37 › view all entries

Na een heerlijke nachtrust worden we pas om 08:00 uur wakker. We hebben dus relatief erg lang uitgeslapen en gaan lekker op ons gemak ontbijten bij KC’s. We hebben alle tijd, want we hoeven pas om tien uur op het terras van de Rhino Lodge te zijn om samen met Henk en een paar anderen te gaan fietsen naar de 15 km verderop gelegen 20.000 Lakes. Als we bij KC’s binnen komen zitten Henk, Ellen en Nettie net aan tafel. We schuiven aan en nemen de tijd.

Na het eten gaan we gezamenlijk fietsen huren bij de lokale fietsenboer. De fietsen zien er vrij nieuw uit en lijken op mountainbikes, de fabrikant is alleen vergeten de versnellingen te monteren, zodat we met zijn allen hopen dat we niet te veel berg op moeten vandaag. De huur per fiets bedraagt 50 rupees per halve dag, achteraf te betalen. De zadels worden zo goed en zo slecht als het gaat op de juiste hoogte ingesteld en dan kunnen we op pad. Iedereen vindt het een goed idee om nog even een pitstop te maken in de Lodge, want daar komen we toch langs. Voor we bij de Lodge zijn ben ik er al achter dat ik mijn bel vandaag niet nodig zal hebben, want mijn fiets piept verschrikkelijk. Als iedereen ontlast is kunnen we dan toch vertrekken. Het eerste dat we doen als we het terrein van de Lodge afrijden is de weg vragen. De man aan wie we het vragen spreekt gelukkig wat Engels en wijst ons de weg. Bij de meeste andere mensen aan wie we de weg vragen hebben we minder geluk, die zeggen op elke vraag die we hen stellen “Ja”, simpelweg omdat ze er geen moer snappen van wat hen gevraagd word. Zoals te verwachten valt rijden we dus al snel verkeerd, want ook de ANWB is nog niet tot Nepal gevorderd met de bewegwijzering. De tocht is geweldig mooi (ook het gedeelte dat we verkeerd rijden) en ik kan enkele gave foto’s maken. We komen langs ontzettend veel rijstvelden die op dit moment bomvol staan met lijnzaad, dat er voor zorgt dat de grond weer genoeg voedingstoffen gaat bevatten voor de volgende rijstoogst. Het is goed te merken dat we ver van de grote Nepalese steden verwijderd zijn, want tussen de landerijen komen we maar zo af en toe een groepje huizen (of zijn het boerderijen?) tegen. Het is prachtig om te zien hoe men hier werkt en we stoppen dan ook regelmatig even om het platteland in ons op te nemen.

Op een gegeven moment komen we bij een bredere en drukkere weg. Ondanks dat Ellen gisteren nog sprak over het avontuurlijke Djoser-gevoel, vinden zij en Nettie het niet leuk meer, en gaan terug. Henk, Trudy en ik gaan wel verder, want de meren wachten op ons. De weg is inderdaad behoorlijk druk, maar na een kilometer of drie moeten we alweer van de weg af. Vlak na een brug moeten we links af slaan. De weg waar we nu op rijden is veel minder druk, dus ook veel minder verhard (lees: helemaal niet) en loopt weer midden door de landerijen. Het is nog een eindje hobbelen tot we bij een cafeetje komen dat ogenschijnlijk in de middle of nowhere staat, maar er is zelfs iemand aanwezig die ons van wat drinken kan voorzien. We moeten wel even 40 rupees entree p.p. betalen voor we verder mogen fietsen richting de meren. Het weggetje wordt er niet beter op als we verder fietsen, maar het is zeker leuker dan een hele dag in een bus zitten. Zo nu en dan is de bebossing aan de kant van het paadje onderbroken en hebben we uitzicht op iets wat wel wat op een ven lijkt, maar dit alles hoort natuurlijk al bij de 20.000 Lakes. Nu is 20.000 wel wat veel, het schijnen er in totaal zo’n veertig te zijn, maar overdrijven maakt de zaak duidelijk. Vanaf het punt waar we entree betaald hebben moet het nog een paar kilometer zijn tot aan het Main Lake. Als we hier aan komen rijden we het bijna voorbij, want het bordje waar het op aangegeven staat is erg klein. Gelukkig rijden er net een paar fietsers weg en dat is net de aanwijzing die we nodig hebben. We rusten even uit en genieten van de omgeving. We blijven echter niet te lang, want om 15:00 uur moeten we weer terug bij de Lodge zijn om mee te kunnen met de olifantenrit. Het is nog mogelijk om verder door te fietsen vanaf hier, maar we gaan toch maar terug. We moeten hetzelfde stuk weer terug fietsen, maar we ontdekken toch nog iets nieuws: termietenheuvels. Deze staan gewoon in de berm te wachten tot wij er een foto van willen maken. Natuurlijk maken we de foto te vroeg, want de volgende termietenheuvel die we tegen komen is twee keer zo hoog dan de vorige.

Op een gegeven moment komen we bij een meertje dat er, door de dode bomen die er in staan en door de lichtinval, wat spookachtig uit ziet. Het zou een setting kunnen zijn voor een low budget horror film.

Al snel zijn we weer op de drukke hoofdweg en als we daar weer van afslaan richting het dorpje waar de Lodge staat, komen we al gauw weer uit bij de weidse velden waarop de Nepalese boeren op één of andere manier de kost moeten verdienen.

In de buurt van het kindertehuis dat we gisteren bezocht hebben zitten een paar mensen in de voortuin een kleine ceremonie te houden. We vragen of het goed is als we even toekijken en dat is geen enkel probleem.

Om 14:15 zijn we terug bij de zaak waar we onze fietsen gehuurd hebben. De fietsen moesten eigenlijk om twee uur terug zijn, maar de man doet nergens moeilijk over en we hoeven maar voor een halve dag te betalen. We kopen een Twix en een chocolade tablet bij hetzelfde meisje dat we gisteren de Mars hebben laten proeven. Ik heb zelden zo van een Twix genoten.

Om 15:00 uur staat iedereen klaar voor de olifantenrit. Deze rit zal, in tegenstelling tot gisteren,  buiten het park plaats vinden. Rick en Jannie gaan ondanks alles toch mee, want ze vinden dat het geen zin heeft om op de kamer te gaan zitten kniezen. Een goede instelling, maar ik kan me niet voorstellen dat ze er zo onbezorgd van zullen genieten als ze anders gedaan zouden hebben. We moeten op een andere plek opstappen dan gisteren en dus gaan we vanaf het terrein van de Lodge niet rechtsaf, maar linksaf. Als we bij de opstapplaats aan komen lijken de bakjes waarin we moeten zitten kleiner te zijn dan gisteren, als we erin klimmen weten we het zeker, want we zitten een stuk knusser tegen elkaar aan dan bij de vorige rit. Net als gisteren klimmen we op de olifant d.m.v. een plateau waar het dier door de drijver min of meer onder wordt gezet. Het plateau is via een trap makkelijk te beklimmen. Het eerste deel van de tocht gaat over de weg, maar na een tijdje duiken we toch de bush in. De vegetatie is hier veel hoger dan in het park zelf. We zijn deze keer met een colonne van zes olifanten en het maakt niks uit op welk moment ik me omdraai om een foto te maken van de andere expeditieleden, Ronald zit altijd achter zijn camera weggedoken. Op de stukken waar we door het woud lopen met de olifanten, hebben we het behoorlijk druk met het aan de kant houden van takken. Als we dit niet zouden doen, zouden we onder de schrammen staan tegen de tijd dat de rit is afgelopen. We komen ook andere dieren tegen vandaag, we zien drie neushoorns, een stuk of zeven apen, een krokodil op grote afstand en een spin van een centimeter of tien die rustig in zijn web zit te wachten op een lekker hapje.

Het laatste stuk van de rit mag Joke op de plaats van de drijver zitten. Ze vindt het in het begin wel eng, maar wel erg gaaf. Trudy wil dit ook graag, maar mag alleen even als we al op het eindpunt zijn om een foto te maken. Ze vindt dit helemaal niet leuk, want ze wilde graag een stukje op deze manier rijden, maar ja, je kunt niet alles hebben.

In de Lodge aangekomen douchen we even alle troep van ons af en gaan dan naar KC’s om te eten. We vragen eerst even bij de German Bakery hoe laat ze morgen open gaan, omdat we verse broodjes mee willen nemen voor tijdens de trekking (wie weet wat we in de bergen te eten krijgen). De bakkerij gaat om 06:00 uur open en dat komt goed uit, omdat wij pas om 07:00 uur vertrekken. Bij KC’s eten we tomaten crème soep met een klein stuk knoflookbrood. Het hoofdgerecht is Cordon Blue met friet, wat goed smaakt, maar er zit een behoorlijke alcoholsmaak aan. Zodra Trudy klaar is (ze laat een gedeelte staan) moet ze naar de Lodge om te toiletteren, maar als ze terug komt blijkt ze ook wat te hebben overgegeven. Ze gaat vroeg naar bed, terwijl ik alvast wat in pak voor morgen en nog wat schrijf. Ik maak het ook niet erg laat, om 23:30 ga ik slapen.


Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Chitwan
photo by: sandra_s021