AsiaNepalPokhara

Naar de bergen.

Pokhara Travel Blog

 › entry 30 of 37 › view all entries

We staan vandaag weer op een leuk tijdstip op, om 05:30 staan we naast ons bed. Na het ontbijt betalen we onze schulden af bij de receptie (een balie in de ruimte waar we ook ontbijten). Alles wat we in het hotel gebruikt hebben en alle excursies zijn op rekening gezet, zodat we dat nu in één keer af kunnen rekenen.We gaan ok nog snel naar de warme bakker, voor wat zoeten broodjes voor mee te nemen op de trekking.

Alle bagage wordt bij elkaar gezet bij de uitrit van het terrein van de Lodge, om vervolgens op een open wagen te worden geladen. De tractor met daarachter de wagen met onze koffers vertrekt alvast naar het punt waar de bus staat te wachten. Wij zelf worden weer met jeeps getransporteerd naar het punt waar we voor het laatst uit de bus gestapt zijn. Onze jeep arriveert als eerste, dus kunnen we ook als eerste plaatsen uit zoeken in de bus. In eerste instantie gaan Trudy en ik op onze standaard plaatsen zitten, maar in deze bus hebben we een stuk minder beenruimte en pas ik dus gewoonweg niet tussen de stoelen. Henk en ik gaan, de twee langsten van de groep, gaan naast elkaar zitten op de plaatsen links voorin de bus. Omdat er vandaag niemand ziek is hoeven we deze stoelen ook niet vrij te houden. Trudy zit samen met Ellen achter ons. Het duurt een tijd voor alle jeeps bij de bus aangekomen zijn, onderweg heeft één jeep panne gekregen en een andere is gestopt om even mee te helpen.

In plaats van om zeven uur, vertrekken we om tien voor acht. De bagage zit niet in de bagage ruimte onder in de bus zoals normaal, maar alles zit op een grote pakkendrager boven op het dak vastgebonden. Hopelijk zit alles goed vast, anders moeten we in Pokhara nog gaan winkelen voor nieuwe kleren.

De weg naar Pokhara is niet slecht, maar slingert behoorlijk, omdat hij een vallei volgt waar een rivier door loopt. De weg moet dus de bergwand volgen en dat betekent veel gekronkel. We maken een korte stop om even rustig van het uitzicht te kunnen genieten en een paar foto’s te maken.

Van de ene kant van de vallei naar de andere, is een touwbrug (van staalkabels) gespannen. Aan het piepkleine mensje dat midden op de brug staat kunnen we zien hoe lang de brug eigenlijk is. Zoals gezegd duurt de stop niet lang en zijn we al snel weer op weg. We stoppen nog een keer om in een restaurantje langs de weg wat te eten. De kaart is niet erg uitgebreid, maar wat ze hebben is dan ook goed te eten. Ik zelf bestel soep en noodles, maar er is ook pizza en nog wat andere gerechten. Net voor we weg gaan koop ik in een stalletje bij het restaurant een Kitkat en een Cadbury’s reep met noten en rozijnen. Ondanks dat het vandaag bewolkt is verdwijnt het snoep als sneeuw voor de zon.

Gedurende het laatste stuk van de rit voelt Trudy zich niet goed. Ze vindt het dan ook helemaal niet erg dat de bus in de berm geparkeerd word zodra de toppen van de Anapurna range in zicht komen. De meeste toppen van de Anapurna liggen boven de 7.000 meter en zijn het eerste dat we van het Himalaya gebergte te zien krijgen, deze lijken als wolken boven de wereld te zweven. Erg lang hebben we niet de tijd om ons verstand te vergapen, want we hebben nog een stukje te rijden en we moeten toch zorgen dat we voor het donker het eerste deel van de trekking volbracht hebben. De frisse buitenlucht heeft Trudy wel goed gedaan, maar eenmaal terug in de bus voelt ze zich al weer snel een beetje “under the weather”.

Iets na de middag komen we in Pokhara aan. We zien overal winkeltjes waar trekking materialen te koop zijn. Dat hebben we allemaal niet nodig, want we zullen in een simpele accommodatie in een bergdorpje overnachten. Bij het hotel hebben we amper de tijd om de spullen op de kamer te gooien, want we moeten meteen eten en op trekking. In de eetzaal van het hotel krijgen we een door Wim bestelde Dahl Bat voorgeschoteld. Het traditionele Nepalese trekking voedsel. Ik eet er wel wat van, maar laat het grootste gedeelte staan, want ik vind het verre van lekker. Trudy hoefde überhaupt al niet, en de rest van de groep is er ook niet over te spreken. Eigenlijk hadden we allemaal op een bord friet of zo gehoopt, want de steden van Nepal staan er om bekend dat je er goed (lees Europees) kunt eten.

Wim vraagt aan mij of ik de pot wil beheren. Iedereen moet 1000 rupees inleggen en daar wordt de hele trekking van betaald.

Met taxi’s rijden we naar het beginpunt van de trekking. De chauffeurs stoppen op een parkeerplaatsje langs de weg, maar dat is nog veel te ver verwijderd van de trap die we moeten beklimmen. Na wat discussie word iedereen weer in de taxi’s gepropt en worden we nu wel op het goede punt gedropt.

De trekking begint meteen al goed, het eerste gedeelte is een trap van ongelijke treden die in natuursteen is uitgehakt. Wij zijn blij als we genoeg zuurstof naar binnen gezogen kunnen krijgen en terwijl we hijgend als paarden bijkomen van het geklim, steekt onze gids een lekker sigaretje op. We maken regelmatig pas op de plaats en elke keer als we dit doen hebben we een totaal ander uitzicht. De trap houdt op bij een huisje waar we wat drinken kunnen kopen en waar we even kunnen zitten. Heerlijk natuurlijk om even rustig te zitten, maar we zijn allemaal zo bezweet dat we goed op moeten letten dat we niet ziek worden. We bekijken nog even de rommeltjes die een man op een deken heeft uitgestald om aan toeristen te verkopen en lopen dan weer verder. Aan het eind van de middag, na ruim anderhalf uur looptijd, komen we aan bij het bergdorpje waar we zullen overnachten. Op het laatste stuk trek ik even een sprintje om een foto te kunnen maken van een klimmende Trudy op de laatste en ook meteen steilste loodjes van vandaag.

We gaan meteen door naar het view point, waar vandaan we de toppen van de Anapurna range goed kunnen zien. Vanaf dit punt maak ik een foto van het dorpje waar ons hotel voor vannacht staat. Het begint nu al behoorlijk af te koelen en wederom is het opletten dat we niet verkouden worden. Na een minuut of twintig lopen we door het dorpje naar ons nul sterren hotel. We krijgen eerst de kamers toegewezen, die er allemaal even sober uit zien. Onze kamer heeft twee éénpersoons bedden, een scheur in de muur waar mijn hele hand in past, kieren in de planken vloer die groot genoeg zijn om te kunnen zien wanneer Ronald en Ineke in de kamer onder ons het licht aan doen én twee ramen met vensters, maar zonder glas. De verlichting is wel modern, een kale gloeilamp in een fitting, die het nog doet ook. We beginnen maar meteen met het tegen elkaar schuiven van de bedden en het op elkaar leggen van alle aanwezige dekens, want het wordt hier in de kamer net als buiten steenkoud vannacht.

We gaan weer over de “gammele-trap-zonder-leuning” naar beneden en drinken onder een soort prieel een lekkere hete bak koffie (of thee). Terwijl we hier zitten bestellen we het avondeten, zo veel mogelijk dezelfde gerechten, want alles moet hier in een erg eenvoudig keukentje klaargemaakt worden. Trudy krijgt het op een gegeven moment zo koud dat ze, bij de dames die het eten koken, in de keuken gaat zitten wachten tot het eten klaar is. De rest van ons verhuist naar een soort primitieve eetzaal, waar het minder warm is dan in de keuken, omdat het de warmte mist van de houtgestookte gasfornuizen. Het is erg gezellig, maar voor mijn gevoel duurt het toch lang tot het eten klaar is. We kunnen kiezen uit tomatensoep of kippensoep en tussen noodles of rijst. Het is allemaal erg vers, maar niet echt lekker.

Na het eten worden er wat mensen uit het dorp opgetrommeld die, samen met de mensen van het hotel, een kleine dansvoorstelling geven. Het is leuk om te zien en de mensen zijn erg aardig, maar de kou zorgt er voor dat Trudy en ik vroeg onder de wol duiken. Een warme douche hebben ze helaas niet, wel één waar regenwater uit komt, maar dat staat me al helemaal niet aan. Om half negen liggen we met al onze kleren aan, onder alle dekens (plus de twee tweepersoons lakens die we van het hotel in Pokhara hebben meegenomen), dicht tegen elkaar aangekropen. Zo duurt het niet lang voor het behaaglijk word, en zelfs onze voeten beginnen te ontdooien. Eenmaal warm slaap ik als een blok. Trudy zal niet echt goed slapen want ze word maar niet warm en zij ligt ook half in de trek onder het raam.


Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Pokhara
photo by: Makkattack