Het beste maken van een onaangename situatie.

Varanasi Travel Blog

 › entry 23 of 37 › view all entries

04:30, de wekker loopt af, ik ben moe en voel me slecht. Vannacht ben ik een paar keer met spoed naar mijn porseleinen vriend gemoeten om een flinke klets vloeibare omelet te lozen en dat is me alles behalve goed bevallen. Ik heb een paar dagen slecht naar de wc gekund, maar dat heb ik in één nacht helemaal goed gemaakt. Ook nog een ongelukje gehad vannacht en als je je niet lekker voeld en het water is dan ook nog eens ijskoud als je je wilt opfrissen, is dat niet prettig. Trudy is opzoek gegaan naar personeel en die brengen een paar emmers met warm water, en dat doet me goed.

We hebben vandaag een lange reisdag, dus heb ik er vannacht om 02:30 al een Diacuurtje ingetikt, in de hoop dat ik vandaag niet elk kwartier aan de noodrem van de bus moet gaan hangen om de bosjes in te duiken. Trudy gaat ontbijten, terwijl ik met tussenpozen verder ga met aankleden en weer op bed ga liggen. Ik ga niet naar de ontbijtzaal, want ik weet zeker dat ik toch geen hap door mijn keel krijg, ik neem nog maar een Diacuur als ontbijt. Trudy heeft kans gezien van een hotelbediende voor 300 rupees een hoofdkussen te kopen, waarop ik in de bus lekker kan slapen.

We zijn precies om 06:00 uur klaar, en dat is ook het moment waarop Wim ons in de kamer op belt om te vragen of we komen, want iedereen zit al in de bus. Om 06:05 vertrekken we, het is nog pikdonker en om 06:10 hebben we bijna een tegemoetkomende jeep op de motorkap hangen.

De eerste twee uur van de reis slaap ik heerlijk. Trudy is naast Henk gaan zitten, die zonder morren zijn eigen beenruimte opoffert, die hij eigenlijk o zo hard nodig heeft (hij is ongeveer net zo groot als ik). Trudy wilde eerst eigenlijk naast Hennie gaan zitten, maar die wilde persé alleen zitten, omdat ze anders haar benen niet kon strekken (ze is een van de kleinste van de groep).

Pas na 08:00 ben ik weer in de wereld der wakenden, en om 09:10 hebben we de thee/ontbijtstop al. Hier maken ze volgens Wim goede lunchboxes, en omdat we straks geen fatsoenlijk restaurant tegen komen om te lunchen, bestellen we er één (zo veel eetlust heb ik nog niet). Als ontbijt bestel ik een paar sneden toast met banaan en een pot thee, zodat ik toch een beetje een bodem heb.

Na drie kwartier gaan we weer op weg. De weg is echt onvoorstelbaar slecht, af en toe is er zelfs niet eens meer sprake van een weg. Gelukkig zijn de Diacuur tabletten goed aangeslagen, want als ik met zware diaree over deze weg had gemoeten, waren de gevolgen niet te overzien geweest (de rest van de dag zal ik echter niet meer naar het toilet hoeven). Weer slaap ik veel en ik dank God op mijn blote knieën dat Trudy vanmorgen dat kussentje gekocht heeft.

Om 13:15 stoppen we ergens in the middle of nowhere aan de kant van de weg om in de schaduw van een boom ons lunchpakket leeg te peuzelen. Ronald is onderweg zo misselijk geworden, dat hij alles heeft overgegeven. Als hij de bus uit komt ploft hij meteen languit op de grond neer om niet meer overeind te komen voor we weer verder rijden.

Op het moment dat we in de schaduw van de boom gaan zitten is er in geen velden of wegen iemand te bekennen, maar we zitten nog geen twee minuten of er staat een legertje van zeker dertig man te kijken hoe wij eten. Het zijn hoofdzakelijk kinderen en ze wachten geduldig hun kans af, in de hoop dat die blanke langneuzen nog wat voor hen over laten. Wim had gelijk, het zijn echt goede lunchpakketten en als iedereen zijn buikje rond gegeten heeft blijft er nog van alles over. Alles word bij elkaar gelegd, sommige dingen los, andere nog bij elkaar in het doosje waar het lunchpakket in zat. Wim zal proberen het uitdelen ordentelijk te laten verlopen, maar dat valt nog niet mee. Het is de bedoeling dat elk kind wat krijgt, maar dat het niet mee valt om dat te regelen mag duidelijk zijn. Wim zegt (met handen en voeten) dat het eerste kindje wat mag komen halen, natuurlijk gaat het kindje met een doosje aan de haal waar een stuk of acht dingen in zitten en dat dus eigenlijk voor acht kinderen bedoelt was. Het loopt uit op een kleine wanorde, en dan is de beste redenering: Op is op!

Voor we verder rijden delen we aan wat overgebleven kinderen en vrouwen nog wat shampoo en zeep uit.

We kunnen nu verder met de in totaal ruim 400 km tellende rit. Na zo’n drie uur wordt de weg wat beter en kunnen we er wat beter de vaart in houden. We zien onder weg hele gezinnen die aan de weg werken. Dit doen ze door tonnen pek te verhitten en dit naar de plek te dragen (op teen slippers) en daat om te gieten. Het is levensgevaarlijk werk, waar elk jaar mensen en kinderen bij omkomen en nog veel meer mensen zich verbranden.

Het begint al donker te worden als we de Ganges bereiken, maar Varanasi is nog nergens te zien. We moeten nog een flink eind hobbelen, toeteren en claxonneren voordat we ruim na 18:00 Varanasi binnen rijden. Het is 19:00 als we bij het hotel aan komen. De spullen worden in de kamer gedumpt en we gaan op het dakterras wat eten. Het terras is mooi aangelegd met zelfs een kleine waterpartij in het midden. De stoelen zijn van gietijzer, mooi bewerkt, maar loodzwaar en erg hard. Ik eet alleen twee kommen tomatensoep, maar Trudy neemt een Mexicaans gerecht, dat ze erg lekker vindt.

Eenmaal terug op de kamer willen we lekker douchen, maar dat gaat ook in de heiligste stad van de Hindoes niet zo maar. Het water is ijskoud en pas als er twee keer een bediende van het hotel flink zijn best heeft gedaan in onze badkamer en het water zeker een kwartier heeft gelopen, is de temperatuur acceptabel. Trudy gaat als eerste en ik duik als goede tweede onder de heerlijke douche.

Eenmaal op bed ga ik nog even schrijven en om 23:30 ga ik slapen (in de hoop dat ik vannacht niet wakker word).


Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Varanasi
photo by: rotorhead85