AsiaIndiaUdaipur

Handtastelijke chauffeurs.

Udaipur Travel Blog

 › entry 13 of 37 › view all entries

We staan om 06:45 op, want we willen om 08:00 uur vertrekken richting stad om bij Berry’s te gaan ontbijten.

Als we voor het hotel verzamelen staan er al twee Tuk tuks klaar, maar één chauffeur is een andere dan waar we gisteren mee afgesproken hebben. Degene waar we gisteren de afspraken mee gemaakt hebben zegt dat de andere ”gone” is. We zijn het er niet mee eens, omdat we het vervelend vinden om de andere chauffeur (die misschien gewoon iets te laat is) zo maar te laten voor wat hij is, hij was gisteren namelijk wel aardig. Nog voor het gesprek afgelopen is komt de verloren zoon er aan gescheurd en hij verontschuldigd zich, omdat hij zich verslapen heeft.

Nu we ons originele team bij elkaar hebben kunnen we op pad. Als snel zijn we bij Berry’s en genieten we van een heerlijk ontbijt met de lekkerste lassi die we tot nu toe gehad hebben. We vragen aan de bediende of de plafondventilatoren wat zachter mogen, want het is hier binnen helemaal niet apart heet, maar ons eten waait bijna van ons bord af.

Eenmaal weer buiten komt er een olifant voorbij met een paar mannen die ons meteen een ritje aanbieden voor 100 rupees per persoon. We hebben echter onze plannen al getrokken voor vandaag en bedanken voor de eer. We geven onze coureurs het sein dat we klaar zijn om de stad te bekijken (ze hebben gisteren beloofd de hele dag bij ons te blijven voor 150 rupees). Ze brengen ons eerst naar een punt waar we een mooi uitzicht hebben op het meer waarin het een soort paleis ligt.  Ook zien we bij een volgende stop het Lake Palace nog een keer en komen we bij nóg een ander paleis in het water. Bij deze stop ligt achter ons, aan de andere kant van de weg, ook nog een klein kunstmatig meertje met daaraan een paleisachtig iets. In dit meertje zijn een aantal mensen zich lekker aan het wassen, stilstaand water is hier natuurlijk nooit koud en dus kan dit prima.

Onze volgende stop is een idee van onze riksja piloot (diegene die zei dat de andere “gone” was), hij dropt ons bij een winkeltje waar we helemaal niet heen willen. We staan dan ook weer binnen twee minuten buiten, waar we hem aan zijn verstand peuteren dat we niet hier zijn om te winkelen (daar hebben we Den Bosch voor) en dus niet meer naar winkeltjes toe willen.

Als we weer verder rijden gaat Trudy voorin bij de chauffeur zitten, omdat de vent bij Marilyn lichtelijk handtastelijk begon te worden. Onze volgende bestemming is het City Palace. Als we daar aan komen blijkt dat we een kaartje moeten kopen om óm het gebouw heen te mogen lopen en daar aan vast zit meteen een kaartje voor het museum. We vinden dit bureaucratisch gereutel en besluiten naar een andere ingang te gaan waar dit niet hoeft. We kunnen een stukje met de Tuk tuk en de rest moeten we lopen. Tijdens de wandeling komen we door een mooi versierde steeg waar de mensen letterlijk in de rij staan (mannen en vrouwen apart) om de tempel in te mogen, dit zal waarschijnlijk wel weer voor Diwali zijn. We slaan linksaf een nog smaller steegje in dat steil omhoog loopt en daar zien we voor het eerst de van koeienpoep gemaakte offers in de vorm van een mannetje en een vrouwtje. Al snel zijn we bij de andere ingang van het City Palace en hier kunnen we wel zonder “eromheenloopkaartje” naar binnen. We moeten wel entree betalen, maar hier is geen sprake van die belachelijke passe-partout. Officieel moeten bij het loket de camera’s ingeleverd worden, maar ik heb hem in mijn tas gedaan en er is geen haan die er naar kraait. Het paleis is wel leuk om te zien, maar niet bijzonder spectaculair, de uitzichten over de stad en het meer zijn wel erg mooi .

Ons volgende punt is een tuin die erg mooi schijnt te zijn, maar voor we de proef op de som kunnen nemen moeten we eerst weer even entree betalen, zowel voor de personen in de Tuk tuk, als voor het karretje zelf. In de realiteit doet de tuin zijn naam niet echt eer aan. Er staat een beeld dat aardig is om te zien en we hebben weer een mooi uitzicht, omdat de tuin op een hoog punt in de omgeving ligt. Na een minuut of tien springen we weer in ons racemonster en rijden naar beneden. Voor we de weg op draaien kopen we in een kraampje een paar rollen voorverpakte koekjes voor morgen.

Omdat de vent ook bij Trudy lastig begint te worden ga ik maar langs hem zitten. Eens kijken of hij ook op bijna twee meter lange blanke jongetjes valt. Nee dus.

We laten ons naar Natural View rijden, want we hebben honger. Hier aangekomen begint de chauffeur te zeiken dat we niet doen wat hij wil en dat het maar beter is dat we hem betalen en alleen verder gaan. Na een korte (maar te lange discussie) krijgt de man zijn zin, we geven hem 75 rupees (we zijn immers pas halverwege de dag) en maken aanstalten om te gaan eten. Dan zien we plotseling een vrouwtje de was doen en dat moeten we natuurlijk eerst even van dichterbij bekijken. In het restaurant treffen we Hans en Rijns en we eten samen een hapje.

Met volle buiken lopen we weer naar buiten, waar de andere chauffeur wel nog op ons staat te wachten. Hij is nog steeds aardig en blijft gewoon bij ons (de andere was waarschijnlijk alleen maar chagrijnig omdat hij niet meer naast de dames mocht zitten). We regelen een nieuwe tweede Tuk tuk en laten ons naar de bazaar (groenten en kruidenmarkt) rijden. We rijden door een doolhof van steegjes waar de Tuk tuks maar net door passen. De chauffeurs beloven te wachten tot we uitgekeken zijn. De bazaar is een kleurige mengelmoes van handelswaar, kopers en verkopers. Veel kraampjes zijn gesloten vanwege Diwali, maar we vinden het gewoon leuk om met de plaatselijke bevolking in contact te komen en eens even niet onder andere toeristen te zijn. Plotseling komt een man, wild met zijn armen wiekend, op ons af gestormd, gebarend dat we weg moeten gaan. We weten niet waar de man het over heeft, maar daar komen we al snel op oorverdovende wijze achter. Een enorme knal!!! Vuurwerk. Ook weer vanwege Diwali lopen zelfs de kleinste kinderen hier rond met knalvuurwerk waar het Nederlandse leger jaloers op zou zijn. Met licht suizende oren lopen we een stukje verder en zien een kraampje waar verse ananas verkocht word. Ik weet nog van mijn vakantie in Indonesië hoe lekker vers gesneden ananas kan zijn en vraag aan de man wat het kost en of hij hem kan snijden, zodat we meteen kunnen beginnen met eten. De man verstaat geen woord van wat ik zeg, maar een jongetje vertaalt wat er gezegd word. De ananas kost 20 rupees (het bedrag is zo laag dat ik niet eens ga afdingen), maar ik had hem kunnen kopen voor 5 rupees hoor ik achteraf. De verkoper snijdt de ananas niet helemaal zoals ik het bedoeld heb, maar we beginnen toch maar te eten. Omdat de bruine puntjes van de schil er nog in zitten valt de smaak wat tegen en probeer ik de laatste schijven weg te geven aan een man die er arm uit ziet. Zonder er bij na te denken geef ik de schijf ananas met mijn linkerhand aan en de man weigert resoluut.

Ondertussen is onze chauffeur bij ons komen staan en hij probeert ons over te halen met hem mee te gaan (waarschijnlijk weer naar winkeltjes). We krijgen hem niet wijs gemaakt dat we het hier wel naar ons zin hebben en als we het gezever beu zijn zeggen we dat hij ons maar terug moet brengen naar de Jagdish tempel. De andere chauffeur wordt nu zo boos dat hij er als een gek vandoor scheurt met drie leden van onze groep (Ronald, Ineke en Patricia) in zijn karretje. Als wij al weer bij de tempel staan komt hij er aan gecrost en Patricia stapt uit. Ronald en Ineke blijven zitten en we zijn ze weer, waarschijnlijk weer op weg naar wat verkooppunten.

Wij gaan naar de jongen die voor ons een houten Ganesh beeld zou regelen, maar het is hem nog niet gelukt. Dan komt er een andere man die zegt wel Ganesh beelden in ebbenhout te hebben. Het is vlak om de hoek zegt hij. Inderdaad, vlak om de hoek staat zijn brommer, waar Trudy en ik met zijn tweeën achterop mogen om zo naar zijn winkeltje te worden getransporteerd. We vrezen voor zijn schokbrekers, maar ze houden het boven verwachting. Het is nog een heel eind, maar hij heeft dan ook vier beelden in donker hout staan. Het is alleen jammer dat ze beschildert zijn met goudverf (erg lelijk), om over de minstens zo lelijke prijs nog maar te zwijgen.

Na een keer of zes zeggen dat we nu toch echt terug moeten naar onze vrienden die staan te wachten, brengt de man ons met zijn auto, i.p.v. naar andere winkels, een flink stuk in de goede richting. Hij kan met de auto niet helemaal bij de Jagdish tempel komen, omdat daar een autovrije zone (in India???) is ingesteld. Het laatste stuk moeten we dus te voet doen.

We zijn Marilyn en Patricia ondertussen kwijt, want die zijn verder gaan shoppen. Even later vinden we ze in een winkeltje waar ze fotoalbums aan het uitzoeken zijn. Als de koop geslaagd is gaan we voor 50 rupees per uur internetten. Met de mail onderweg naar Nederland, gaan we met de Tuk tuk naar het meer waar de boten aanleggen die ons naar het Lake Palace zullen brengen. Veel wegen in de stad zijn afgezet i.v.m. Diwali en we moeten de hele dag al omrijden, zo ook nu weer. Gelukkig zijn we nog wel op tijd om één van de boten te halen. We hebben vanmorgen al gereserveerd en onze namen staan dan ook netjes op de gastenlijst. Een Indiër zal hier waarschijnlijk nooit gaan eten, omdat het alles bij elkaar zo’n 750 rupees kost. De overtocht duurt niet lang en we zijn eigenlijk nog niet uitgekeken als we aanmeren bij het paleis. Voor Indische begrippen is het paleis bijzonder luxe, vergelijkbaar met het Kurhaus in Scheveningen, maar van James Bond is niks meer terug te vinden. Toch is er genoeg te kijken, want je kunt leuk rondslenteren door het gebouw waar op een binnenplaats een dansvoorstelling word gegeven, terwijl in de bar iemand lekker zit te loungen. We hebben een leuk plaatsje en het buffet ziet er helemaal niet slecht uit, het eten is voor Indische begrippen erg goed, maar ik moet zeggen dat ik bij de chinees in Boekel lekkerder kan eten. We maken er een gezellige avond van en voor we terug naar de boot gaan lopen we nog een keer door het gebouw en komen zo langs vijver die mooi met lampjes is aangekleed. In de lobby snuffelen we ook nog wat rond en gaan dan weer aan boord van onze oceaanstomer. Nu maak ik van de gelegenheid gebruik om een van dicht bij een foto van het paleis te maken.

Het is ongeveer 22:30 als we weer voet aan wal zetten. Nu is het zaak vervoer te regelen naar het hotel. Het wordt een taxi, want Tuk tuks rijden er bijna niet meer (veel chauffeurs liggen al in hun karretje te slapen). Een taxichauffeur probeert ons eerst een poot uit te draaien, maar als we dreigen te gaan lopen gaat hij akkoord met mijn bod. Het is gezellig druk in de taxi (inclusief chauffeur met zeven man), maar we komen op de plaats van bestemming en dat is het belangrijkste. Achteraf gezien ben ik erg blij dat we niet hoefden te lopen, want het is nog best een eind van de stad naar het hotel.

Om 23:30 gaan we slapen, want morgenvroeg zal de wekker al weer om 04:30 aflopen.


Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Udaipur
photo by: s_vivek62