AsiaIndiaJaipur

Gelukkig zijn er ook eerlijke Indiers.

Jaipur Travel Blog

 › entry 16 of 37 › view all entries

Vandaag slapen we heerlijk uit, de wekker loopt pas om 08:00 uur af. Vervolgens blijven we lekker tot 08:30 liggen niksen, om dan op te staan en te gaan ontbijten. Er zijn nog een paar late vogels meer en zij gaan vandaag dezelfde dingen doen als wij, dus besluiten we samen te gaan.

Na het ontbijt lopen we met zijn allen een stuk richting de gaarkeuken waar we langs gekomen zijn toen we in Jaipur aankwamen. De straat waar ons hotel aan ligt is een ontzettende bende, bij de eerste T-splitsing waar we langs komen is het zelfs zo erg dat er een aantal varkens vrolijk rond wroeten in de etensresten en god-weet-wat-nog-meer-voor-troep. Het moge duidelijk zijn dat de lucht die daar hangt niet erg fris is, en we lopen dan ook maar gauw door. We komen ook weer langs de lokale abattoirs, waar juist een geit naar binnen word gesleurd (onder luid protest van de geit). Bij de poelier aan de andere kant van de straat worden net een aantal kippen een kopje kleiner gemaakt (één van hen word na het stropen door de slager gezegend met een gezonde nies). Het jongetje dat bij het slachten zit te kijken zwaait ons even gedag met een vers geamputeerde kippenpoot.

We komen bij een groepje taxi’s (dit keer in de vorm van paard en wagen) en deze willen ons voor 5 rupees per persoon naar de Hawa Mahal (het Paleis Der Winden) brengen. Dit loopt bijna op een ruzie tussen de eigenaren van de paarden uit omdat ze allemaal vinden dat we met hen mee moeten gaan, terwijl we maar met zes mensen zijn (genoeg voor twee karretjes). Als de discussie afgelopen is springen we op de wagentjes die ons tot achter de Hawa Mahal brengen. We betalen en stappen uit. We zien op een afstand een deur en denken daar naar binnen te kunnen, maar de deur is dicht en het enige dat we van dichtbij kunnen bewonderen is een kraampje met spiegeltjes, kraaltjes en andere rommeltjes. Hier hebben de anderen al zo lang werk dat Trudy en ik besluiten alleen verder te gaan. We lopen naar de voorkant van het Paleis Der Winden, dat eigenlijk niet meer is dan een façade die er toe diende de vrouwen van de maharadja naar parades en zo te kunnen laten kijken zonder dat ze zelf gezien werden. We zoeken even een mooi plekje om een foto te kunnen maken en gaan dan op zoek naar de Jama Masjid. De Jama Masjid is een moskee die als een mooi punt van Jaipur beschreven staat. Na een paar keer vragen vinden we de moskee die midden in een winkelstraat staat en waar zowel links als rechts een hele rij winkels tegen aan is gebouwd. We vragen bij de winkel aan de rechterkant of we op dit tijdstip de moskee in mogen (i.v.m. eventuele diensten), maar dit is geen enkel probleem mits we onze schoenen uit doen. De eigenaar van de winkel zet onze schoenen netjes onder een krukje en zegt dat we maar rustig rond moeten kijken en dat we geen entree hoeven te betalen. De Jama Masjid valt tegen, er is eigenlijk niks te zien (zelfs geen citaten uit de Koran die ik zeker verwacht had), maar we worden door een oudere man zo enthousiast aangemoedigd om ook de hoger gelegen verdiepingen te bekijken en zelfs het dak op te gaan, dat we de man niet teleur willen stellen. De verdiepingen lijken allemaal op elkaar en alles ziet er erg nieuw uit. Het uitzicht vanaf het dak is wel leuk om een keer te zien. We staan toch vrij snel weer buiten en de man lijkt een beetje teleurgesteld, omdat we maar zo kort in zijn moskee zijn gebleven. We gaan onze schoenen bij de buurman ophalen en bedanken de man vriendelijk voor het oppassen.

Ons volgende actiepunt van vandaag is het City Palace. Terwijl we op zoek zijn lopen we een keer door een heel smal straatje van de bazaar, een heleboel winkeltjes zijn gesloten en bij een paar andere is het zo druk dat we er amper langs kunnen. We komen in een zijstraat uit en als we een hoek omslaan zijn we weer in de hoofdstraat. Hier lopen we een winkeltje binnen, waar we een paar rolletjes koekjes en 40 Alpenliebe (een kleine uitvoering van Werther’s Echte) snoepjes kopen. De snoepjes kosten een halve rupee per stuk. We eten meteen een snoepje op en kijken het winkeltje rond op zoek naar een prullenbak, de man gebaart dat we de papiertjes maar aan hem moeten geven. Als we dit doen gooit de man ze voor ons op straat. Dat habben we zelf ook wel kunnen doen, maar zo zijn wij niet opgevoed. We gaan weer op pad en al snel vinden we de weg naar het City Palace, het is nog een flink stuk lopen en we komen dan langs het astrologisch observatorium. Het lijkt me wel leuk om te zien en we gaan naar binnen. In de tijd van de bouw van dit onderzoekscentrum had men de lens nog niet uitgevonden met als resultaat dat de meetinstrumenten gigantisch groot zijn (in sommige instrumenten kun je rondlopen). Alle instrumenten werken uitsluitend met schaduwen. We hebben geen kaartje gekocht om foto’s te mogen maken, dus kopen we als we alles rustig bekeken hebben, een setje kaarten van de Jantar Mantar.

Het City Palace is nu vlak in de buurt en afgezien van een korte stop om even lekker wat te drinken, lopen we nu rechtstreeks naar het paleis. De entree kost 150 rupees en daar is de prijs om te mogen fotograferen bij inbegrepen. Een gids kost 150 rupees extra, maar we nemen er wel een, omdat we anders maar doelloos rond lopen te struinen. De gids praat vrij goed Engels en vertelt aan één stuk door, soms tot vervelens toe. We komen langs een paar wachten in klederdracht en onze gids biedt aan om een foto met hen te maken, de man naast Trudy is de gids. Als de foto gemaakt is willen de wachten (wat eigenlijk wel te verwachten was) geld zien. Ze vragen omgerekend ongeveer een gulden en omdat ik geen zin in gezeik heb geef ik de lui hun gulden. Trudy is het hier helemaal niet mee eens (want hun wilden op de foto) en dus heb ik toch nog gezeik. De rondleiding gaat verder en op een gegeven moment komen we op een binnenplaats, waar een gebouw staat met daarin twee gigantische zilveren potten. De potten wegen 345 kg per stuk en de maharadja liet die potten op elk van zijn reizen meesjouwen. Of dat nog niet genoeg gewicht was vulde hij de ene pot met water uit de Ganges en de andere met zand. Zijn geleerden hadden namelijk gezegd dat het niet veilig was om zonder water en zand uit India op reis te gaan. Onze rondleiding nadert zijn einde, maar we komen nog langs een poortje dat ik zo mooi vind dat ik er een foto van wil maken. Op het moment dat ik mijn camera trek, zet een wacht het op een lopen en nog voor ik kan afdrukken staat hij midden in het poortje in de houding. Ook hij wil natuurlijk geld zien, sorry vriend, geef mijn portie maar aan Fikkie. De rondleiding eindigt in een soort zaal waar een behoorlijk aantal standjes staan waar van alles verkocht word, geen prullaria, maar mooie spullen. Ik wil eigenlijk een Ganesh kopen van ebbenhout en de standhouder die deze beelden verkoopt springt zelfs nog op de fiets om een voorbeeld op te halen in zijn atelier. Als hij terug komt heeft hij een erg mooi beeld bij, maar 600 gulden vind ik toch net iets te veel van het goede. We bedanken de man en lopen verder, onze gids staat ondertussen nog steeds te wachten en we lopen naar hem toe om te zeggen dat we er verder wel uit komen en dat hij bedankt is voor de mooie rondleiding. Achter in de zaal staat een man die beelden verkoopt die gemaakt zijn van marmerpoeder, dit wordt vermengd met een soort hars en als een pasta in een mal gedrukt en achteraf gekleurd. Zo heeft hij ook een Ganesh. Het beeldje is best mooi en omdat ik waarschijnlijk toch geen houten Ganesh meer tegen kom die ik mooi vind, laat ik het beeldje inpakken. 700 rupees lichter en een Ganesh rijker lopen we naar buiten. Buiten worden we door een bewaker gewezen op nog een paar winkeltjes, we hebben eigenlijk wel genoeg gewinkeld, maar we gaan toch even kijken. In het eerste winkeltje staat de houten Ganesh die ik al twee weken zoek (waarschijnlijk brengt het beeldje dat ik net gekocht heb me al meteen geluk). Het beeld kost 2000 rupees, maar uiteindelijk neem ik hem voor 1500 rupees mee. We lopen rustig naar buiten en drinken dan langs de weg voor 11 rupees een limca.

Als onze dorst gelest is lopen we door een niet toeristisch straatje richting het hotel. Hier lopen bijna alleen Indiërs en de kinderen begroeten je niet met opgeheven hand vragend om geld (Hello sir, one rupees??), maar zijn al blij als je hallo tegen ze zegt. Als Trudy één kindje een snoepje geeft, worden we door bosjes kinderen tegelijk begroet. In de straat waar we nu lopen zijn alleen maar beeldhouwers gevestigd. In elk pand worden stenen en marmeren beelden uitgehouwen en gepolijst. Het is allemaal prachtig om te zien, maar het is een geweldige stofzooi.

Als we in de buurt van het hotel komen ligt daar een dode man op de stoep. Hij ligt weliswaar onder een laken, maar zijn onderbenen steken er onderuit. Op de plaats van zijn hoofd ligt een bloemenkrans (dezelfde krans van Afrikaantjes waarmee we vaak verwelkomt worden als we aankomen bij een hotel).

We lopen nog even over het kleine groentemarktje in onze eigen straat, waar Trudy van een foute Indiër een oneerbaar voorstel krijgt (“Do you want to have child? If yes, we can have sex!) Trudy blijft lekker dicht bij mij lopen en de vent snapt de hint en nokt af.

In de tuin van het hotel zit een aantal mensen van onze groep, die allemaal bijzonder enthousiast zijn over mijn Ganesh beelden, ik heb ze in een kwartier tijd zeker drie keer uit moeten pakken om ze aan iemand te laten zien. De beelden heeft Trudy me cadeau gedaan voor mijn verjaardag, een cadeau waar ik erg blij mee ben en nog lang van zal genieten.

Het merendeel van de groep gaat vanavond eten in het Tiger Fort waar om 20:15 een groot vuurwerk wordt ontstoken ter ere van het 275 jarig bestaan van Jaipur. Helaas bestaat het diner uit een lopend buffet, dus gaan Trudy en ik niet mee. Gerrit, Rick en Jannie gaan ook niet mee naar het Tiger Fort en we gaan met zijn vijven eten bij Niro’s. We regelen twee Tuk tuks en gaan op weg naar een volle maag. De Tuk tuk waar Trudy en ik in zitten staat na 200 meter zonder benzine (wat niet zo gek is als er maar 1 liter in de tank past), en er word met spoed een vervangend vehikel geregeld. We stappen over en komen alsnog heelhuids bij het restaurant aan. Bij Niro’s zitten nog twee mensen van de groep, dus eten we met zijn zevenen. We hebben erg veel lol, want vooral Rick is een beroepsouwehoer, die zelf nog bijna het meeste plezier heeft. Als we het eten op hebben komen we er achter dat we ons rugzakje met de twee windjacks in de gestrande Tuk tuk hebben laten liggen. De weg terug naar het hotel is best bijzonder, want als we het restaurant uit lopen en we zoals elke keer besprongen door een horde mensen die óf iets willen verkopen, óf gewoon geld willen zonder dat we er iets voor terug krijgen, komt er een Tuk tuk aanrijden met twee banken. Één bank die naar voren gericht staat en één bank die naar achteren kijkt. Dit treft, want hier kunnen we precies met zeven mensen in, drie mensen op elke bank en Trudy naast de bestuurder.

Als we bij het hotel aan komen vragen we eerst aan de balie of er een rugzakje met twee jasjes is afgegeven, maar als dit niet zo is lopen we terug naar de standplaats van de Tuk tuks. We vertellen ons verhaal aan de chauffeurs die daar op dat moment staan, en meteen word er een en ander in gang gezet. De man die ons heeft weggebracht zit nu in de moskee (i.v.m. de Ramadan), maar er word naarstig naar onze rugzak gespeurd. Na een half uurtje hebben we het rugzakje mét de twee jasjes terug. Gelukkig zijn er ook nog eerlijke Indische ondernemers. We geven de mannen als dank 100 rupees, de heren zeggen dat ze het geld aan de eigenaar van de Tuk tuk zullen geven en iets zegt me dat ik de mannen kan vertrouwen. We bedanken hen hartelijk en nemen afscheid.

Eenmaal terug op de hotelkamer nemen we een (alweer koude) douche en we pakken alvast één en ander in, want morgen moeten we weer vroeg de bus in.

Het is twaalf uur als ik het licht uit doe.


Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Jaipur
photo by: oxangu2