Een schitterende trekking, met uitzicht op het Anapurnagebergte.

Sarangkot Travel Blog

 › entry 31 of 37 › view all entries

Voor dag en dauw worden we uit ons primitieve bedje gerammeld, want we gaan naar de zonsopkomst boven de Anapurna range kijken. Een kwartier voor de wake up call hebben we nog naar de twee Koreanen in de kamer naast ons geroepen dat ze stil moesten houden, omdat er nog mensen wilden slapen. Die twee waren gewoon hardop aan het praten alsof ze de enige twee mensen op de wereld waren.

We hoeven ons niet aan te kleden, alles een beetje recht trekken is voldoende. Een klets ijskoud water uit het kraantje onderin de regenton zorgt er voor dat we meteen klaar wakker zijn. Een ontbijt zit er even niet in, want we gaan meteen naar het view point, waar we een werkelijk schitterend schouwspel te zien krijgen. Als we op het view point aan komen is het licht nog flets, maar langzaamaan begint de lucht te verkleuren en stuk voor stuk vatten de toppen van de bergen vlam door de aanraking van het aangename zonlicht. Als de zon dan tenslotte boven de bergen aan de andere kant van de vallei uit komt, zien we de Anapurna range in al haar pracht en glorie. Als de zon zo ver gestegen is dat er bijna niets meer verandert, lopen we terug naar het hotel voor het ontbijt. Dat is niet om over naar huis te schrijven, maar het gaat er maar om dat we een bodem hebben. We proppen de veel te melige pannenkoek naar binnen en de liefhebbers kunnen er nog een bak slappe koffie (ik denk eerst dat het thee is, omdat ik de bodem van het kopje kan zien) achteraan gieten.

Na dit heerlijke maal beginnen we aan de flinke tocht die we vandaag voor de boeg hebben. Het eerste stuk is het ook meteen het makkelijkste gedeelte, de afdaling naar de rivier. In het begin is het nog behoorlijk fris, maar als we even aan het lopen zijn krijgen we het geleidelijk aan warmer. We kijken nog één keer achterom en richten onze blik dan op het nog verre Sarangkot. Gelukkig gaan we niet dezelfde weg terug die we gisteren gekomen zijn, maar nemen we een alternatieve route. Van boven af gezien bieden de rijstvelden een prachtige aanblik. We blijven dan ook regelmatig even stilstaan om er naar te kijken. De ondergrond wisselt sterk, zo lopen we op een mooi aangelegde trap van natuursteen en even later staan we aan het begin van een pad dat alleen maar bestaat uit los liggende keien. Als we al een flink stuk gedaald zijn, komen we voorbij een klein tempeltje dat tussen de rijstvelden staat. Een klein eindje daar vandaan zit een groepje mensen bij elkaar die volgens onze gids iets te vieren hebben. We blijven dalen tot we bij de rivier komen die op de bodem van de vallei naast de hoofdweg ligt. We steken de brug over die over de rivier ligt, halen nog een keer diep adem en beginnen aan de klim naar Sarangkot. We volgen de weg die naar boven loopt een klein eindje en nemen dan een kortere, maar steilere weg naar boven. Na in totaal een half uurtje klimmen moeten Nettie en Ellen afhaken, ze vinden het te zwaar. De rest van de groep steunt, puft, hijgt en verliest vocht als een oude stoomlocomotief, maar bijt zich in de berg vast en zet stug door. Onze eigenwijsheid werpt zijn vruchten af, we komen bij het eind van de erg steile short cut en gaan iets minder steil verder op een gravel weggetje. Als we vanaf hier terug kijken is zowel de weg, als de rivier in de nevel onder ons verdwenen. Hier houden we onze eerste officiële drinkpauze. We gaan binnen zitten, want we zijn allemaal weer erg bezweet en het is dus weer zaak niet ziek te worden. Hier is het ook waar mijn eerste Mars van vandaag er aan moet geloven, voor 70 rupees ben ik de nieuwe eigenaar en ik verslind het ding gretig.

Vanaf dit punt lopen we nog een klein stukje op de gravel weg en gaan dan weer verder de heuvels in. Na een tijdje wordt het landschap glooiend, een beetje omhoog, een beetje omlaag en heel af en toe zelfs een stukje vlak. Omdat we op de kam van de heuvel lopen ligt hier alleen maar een klein uitgesleten voetpaadje, zodat we steeds moeten blijven opletten dat we niet in een gat stappen of over een steen struikelen. De lucht links en rechts van de bergkam is op zijn minst heiig te noemen, maar vaak meer dan dat.

Terwijl wij ons best doen de tocht van vandaag te volbrengen, komen we voorbij een groepje kinderen dat bezig is in de open lucht hun eigen kostje te koken. We komen weer op een gravel weg uit die ons door een minuscuul dorpje voert. Hier komen een paar kinderen naar ons toe met een brief. Hierin staat dat ze lid zijn van een voetbal en volleybal vereniging, maar dat ze geen geld hebben om een bal te kopen. Aan de brief te zien hebben ze die al bij veel voorbijgangers in de handen gedrukt, en is het dus snel duidelijk dat het hier om een slimme bedeltruc gaat. We geven de kinderen de brief terug en lopen verder naar het huisje met een terrasje met twee parasols waar we de lunch zullen genieten. We moeten zeker een uur wachten op onze Vegetable Noodle soup, maar deze is het meer dan waard. De kok moet het vuur nog aan maken en de tomaten, de sla en de lente ui moeten nog uit de tuin worden gehaald. Versere soep is volgens mij nergens te koop. Na zo’n stuk lopen gaat een flinke kop soep er in als Ketellapper, en we voelen onze krachten terug komen. Wat we ook voelen is dat onze spieren flink afgekoeld zijn en dat de eerste paar honderd meter die we lopen niet al te soepel gaan. De groep begint wat uit elkaar te vallen en wordt meer een lint van wandelaars. Trudy en ik lopen in de achterhoede, maar absolute hekkensluiters zijn Ronald en Ineke. Het komt goed uit dat we wat achteraan lopen, want plotseling moet ik verschrikkelijk naar de wc. Op de manier die voor jongens net zo lastig is als voor meisjes wel te verstaan. In geen dagen heb ik dit gekund en uitgerekend als er in geen velden of wegen een toilet te bekennen is, zit het spul voor het doek. Ik klim een stuk een zanderige heuvel op en neem plaats achter een net even te klein struikje, maar nood breekt wet. Ik bemest de boel en als ik klaar ben, kom ik er achter dat ik op een haar na in een distel ben gaan zitten. Net als ik opgelucht van de heuvel af kom gelopen, hebben Ronald en Ineke ons ingehaald. We zijn nu vlak bij Sarangkot en als we daar aan komen is op een veldje in het dorp, een festivalletje voor de vrede aan de gang. Een soort vreedzame demonstratie die bestaat uit het maken van muziek. Helaas hebben we geen tijd om lang te blijven kijken en luisteren, want anders lukt het nooit om voor het donker terug in Pokhara te zijn. Vanaf hier gaat het eigenlijk alleen nog maar naar beneden. We kunnen ook kiezen om een taxi te nemen en ons over de weg terug naar het hotel te laten brengen, maar ons eergevoel zegt dat we de hele tocht uit moeten lopen. In een kraampje op de route koop ik mijn tweede Mars van vandaag, deze keer ben ik voor 60 rupees de man. Vanaf hier begint de echte afdaling. Alweer ongelijke trappen van natuursteen, maar zo dalen we natuurlijk wel lekker snel. Na een tijd lopen zien we en de verte het meer waaraan Pokhara ligt. Het is nog een stuk verder dan we denken en als we denken dat we er bijna zijn duikt er gewoon nog een heuvel op waar we nog overheen moeten. Marilyn is doodop en heeft de grootste moeite om mee te komen, maar er is geen andere optie dan verder gaan. Als Wim zegt dat we nog een half uur te gaan hebben, geeft Trudy haar laatste broodjes (die van de German Bakery in Chitwan) aan een paar vriendelijke kindjes die om wat snoep vragen. Als achteraf blijkt dat het laatste stuk door de velden van de boeren, toch nog langer is dan we allemaal verwacht hadden, heeft ze daar flink spijt van. Dit stuk schiet ook niet echt op, omdat we onze weg moeten zoeken over de kleine dijkjes die de boeren aangelegd hebben om het water op de terrassen te houden.

Het begint al behoorlijk te schemeren als we in Pokhara aankomen, en we worden opgewacht door een echt welkomstcomité. We worden bijna als helden onthaald door Hans, Rijns, Hennie en natuurlijk Patricia die apetrots is op haar kranige zus.

Hennie vertelt dat ze vanmorgen samen met Gerrit met de taxi naar Sarangkot is gegaan om de zonsopkomst te bekijken, maar dat ze niks konden zien omdat het zo heiig was. Wij zijn erg blij dat we er de wandeling voor over hebben gehad en dat we dit prachtige schouwspel der natuur wel hebben kunnen zien.

De groep trekkers drinkt samen in een tentje langs de weg een vers geperste jus naar keuze. De smaak van de sapjes is geweldig, maar de elektrische pers trekt zo veel stroom weg dat de TL verlichting er van uit valt.

We gaan met het groepje eten bij het Piramid Restaurant en hier schuif ik een heerlijke Wiener Schnitzel met friet naar binnen en Trudy een vis uit het meer. Na het eten doen we niets meer, behalve wat dollars inwisselen, zodat we morgen de raft kunnen betalen.

In het hotel genieten we intens van een warme douche, die in tien minuten tijd twee dagen zweet wegspoelt. Trudy gaat als eerste onder de douche en slaapt al bijna tegen de tijd dat ik eronder vandaan kom.

Ik probeer nog wat te schrijven, omdat ik twee dagen achter lig, maar verder dan één dag kom ik niet, omdat ik veel te moe ben. Wat niet gek is, want achteraf zal Wim ons vertellen dat de trekking die wij in twee dagen gedaan hebben, eigenlijk bedoelt is om in drie dagen te doen.


Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Sarangkot
photo by: travelwithsuz