AsiaIndiaJodhpur

Een mooie verjaardag.

Jodhpur Travel Blog

 › entry 11 of 37 › view all entries

Om 06:30 staan we naast ons bed. We zorgen dat we klaar zijn voor vertrek en gaan dan pas ontbijten. In het restaurant word ik al toegezongen en gefeliciteerd door een deel van de groep.

Na het ontbijt vertrekken we, het is dan rond 08:10. Als we de stad een laatste blik hebben toegeworpen, moeten we een stuk terug rijden over dezelfde weg als we gekomen zijn. Het grootste gedeelte van dit stuk slaap ik dan ook. Ik word eigenlijk pas weer echt wakker op de plek waar we onze drinkstop houden. Daar word er nog een keer voor me gezongen en krijg ik twee boeken over India, één over Rajasthan en één over de Taj Mahal. In het boek over Rajasthan hebben alle leden van de groep hun naam gezet, zodat het een leuke herinnering is aan de reis én de mensen waarmee we de reis gemaakt hebben. Van Wim krijg ik namens Djoser een landkaart van India. Dit is, ondanks dat ik gisteren zelf al een landkaart gekocht heb een erg mooi gebaar. Reins wil de kaart graag van me overnemen, maar ik vind het een vervelende gedachte om een cadeau te verkopen en doe dit dus niet. De drankjes betaal ik deze keer, een éénmalige investering van f35,- die erg gewaardeerd word.

We rijden weer verder naar Jodhpur en gedurende dit deel van de reis lees ik de boeken allebei uit (ze bevatten niet zo veel tekst, meer foto’s).

Het is rond 14:00 uur als we in Jodhpur aankomen. Mijn eerste indruk is dat het een grote smerige stad is. In het hotel krijgen we een welkomstdrankje (dat niet echt lekker is) en eten we een simpele lunch die bestaat uit soep, friet en een sandwich.

Na de lunch gaan we met een groepje de stad in. We rijden met een Tuk tuk naar het Merangarh fort. De weg naar het fort is vrij stijl en ons karretje trekt het af en toe maar net. Op de parkeerplaats bij het fort komt een mannetje naar ons toe dat parkeergeld wil innen, maar we hebben met de chauffeur een retourprijs afgesproken, dus ga ik niet ook nog eens parkeergeld betalen, dat had hij dan maar in de prijs mee moeten nemen. Het ventje druipt af en we horen of zien hem niet meer.

Voor we het fort binnen gaan kunnen we onze ogen al de kost geven, we kijken op tegen hoge muren en een flinke poort. De enige weg die er is om het fort binnen te komen is aan twee kanten ommuurt waar woonvertrekken en galerijen bovenuit torenen. Vanuit een 180 graden bocht kunnen we in de verte de stad zien liggen. We moeten dan weer een poort door en dan zien we meteen rechts van ons (in de schaduw van de poort) drie mannen bedden vlechten. Even verderop, vlak bij een souvenirwinkeltje, zit een grondeekhoorn in het zonnetje. In de verte horen we muziek die zo nu en dan stopt. Even later zien we de oorzaak van de muziek, een trio muzikanten die ophouden met spelen zodra je ze geen geld geeft. Het trio zit in een overdekt stukje waar de weg een haakse bocht naar rechts maakt. Hier zijn ook nog handafdrukken te zien van vrouwen die zich op de brandstapel van hun man hebben geworpen. We komen nu langs een gedeelte van het complex waar zich het museum bevind, we gaan hier nu nog niet naar binnen,  eerst gaan we naar de vestingmuren. Onderweg daar naar toe zien we een vrouw water halen die, volgens mij, nog in het fort moet wonen. Op de vestingmuren staat een hele batterij kanonnen die over een groot gedeelte van de stad uitkijken. Aan deze kant van het fort is ook een tempel, maar we gaan niet naar binnen, omdat we te weinig tijd hebben.

In het museum krijgen we een aardig beeld van het leven in het fort tijdens de gloriedagen van Rajasthan. In de verschillende zalen staat van alles tentoongesteld, van kanonnen tot draagstoelen. Soms hebben we als we van de ene zaal naar de andere lopen een prachtig uitzicht over de omgeving. We mogen ook een blik werpen in de troonzaal van de maharadja die er nu bij afwezigheid van de maharadja en al zijn vrouwen maar verlaten bij ligt. De maharadja was een druk mannetje, hij had één echte vrouw, 29 onechte vrouwen en 30 concubines. Als hij van zijn vrouwen kinderen kreeg, dan was er een duidelijke verdeling: van zijn echte vrouw kreeg hij prinsjes en prinsesjes, van zijn onechte vrouwen kreeg hij soldaatjes en de kinderen van zijn concubines werkten als bedienden. Het verhaal wil dat de maharadja elke dag vier keer de liefde bedreef.

Als we richting de uitgang van het museum lopen komen we door een galerij die ons een uitzicht biedt over een oud gedeelte van de stad. Dit uitzicht verklaart hoe Jodhpur aan de bijnaam “De blauwe stad” komt. Als we links om het hoekje kijken zien we op een richel drie gieren zitten, voor ons Nederlanders een niet alledaags verschijnsel.

We lopen weer door dezelfde ommuurde weg terug naar de uitgang van het fort en we zien bij de poort nog steeds de mannen zitten die bedden aan het vlechten zijn, ze zijn al een stuk verder dan daarstraks, maar het bed is nog niet helemaal klaar. Als we de poort door zijn gelopen, staan we weer in de 180 graden bocht, en hier zien we de zon prachtig boven de stad onder gaan.

Onze tuk tuk staat nog braaf te wachten (logisch, want we hebben hem nog niet betaald) en we kunnen meteen instappen om naar het hotel te gaan. Het is dan bijna 18:00 uur. Onderweg draai ik me nog een keer om, om het fort tegen het vervagende licht nog eens te bekijken.

Het diner buffet is om 19:30, dus we hebben nog wat tijd voor onszelf. Trudy gaat douchen (met koud water, want de boiler staat niet aan). Ik ga een stuk schrijven, want ik lig een dag achter.

Het diner is weer Indisch, maar het toetje mag er zijn. Ik krijg, omdat ik jarig ben, van het hotel een heuse taart aangeboden. Op de taart ligt een roosje van suikergoed, volgens de man van het hotel moet ik het stuk met het roosje aan mijn vriendin geven, omdat dat geluk brengt. Wim vertelt me achteraf dat dit echt een initiatief van het hotel was en dat hij zelfs niet tegen het personeel gezegd heeft dat ik vandaag jarig ben. Ook is de traditie dat je eerst de taart op eet en dan aan het diner begint. Na uit leg en vele malen verontschuldigen leggen ik uit dat het bij ons net anderom is en eten ze de taart na het eten gezamelijk op.

Hans van Gulik heeft gedurende de reis kleding bij elkaar gesprokkeld om zich als een echte Indiër te kunnen kleden. Hij heeft een blouse en bijpassende broek laten maken, hij heeft een tulband gekocht en een paar schoenen. Hij heeft zich helemaal opgedoft (voor mijn verjaardag zegt hij) en is zo trots als een pauw. Nu hij zo in vol ornaat in het restaurant zit, zeggen de obers tegen hem dat hij damesschoenen heeft gekocht. De reactie van de groep laat zich raden.

Rond 21:00 uur gaan we terug naar de kamer. Nu ga ik douchen (met warm water, want we hebben straks de boiler aangezet) en daarna weer wat schrijven.

Om 23:30 ga ik slapen, ik ben doodmoe.


Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Jodhpur
photo by: lrecht