Durbar Square

Kathmandu Travel Blog

 › entry 33 of 37 › view all entries

Om 06:30 word ik voor de eerste keer wakker, terwijl we de wekker ingesteld hebben op 07:30. Wat een luxe!! We hebben nog een heel uur om te luilakken en daar maken we dan ook gretig gebruik van.

Om 08:00 uur gaan we op ons gemak ontbijten en dat is maar goed ook, want het bedienend personeel van het hotel heeft vandaag ook meer dan tijd zat. Als we morgen tijd hebben moeten we maar eens kijken of we niet ergens anders een ontbijtje kunnen scoren, want dit schiet dus helemaal niet op.

Na het ontbijt gaan we even pinnen, dit doen we bij een ATM een stuk verder de straat in. Bij deze ATM staat continue een bewaker, die netjes in de gaten houdt dat er niks mis gaat.

We zijn mooi op tijd terug voor de groepswandeling naar Durbar Square. Wim weet de weg en natuurlijk komen we langs de ATM waar we nog geen half uur geleden geweest zijn. Hoe verder we richting centrum komen, hoe levendiger de stad wordt. Op een gegeven moment passeren we een slagerij. Niks vitrines! Het vlees ligt gewoon op het hakblok in de open lucht. Dit keer is het lijk een geit, netjes gestroopt en de kop keurig naast de romp gelegd. Het valt op dat er geen enkele vlieg op het vlees te bekennen is. Een stukje verderop staat een verrijdbare bak, een soort kruiwagen, met slachtafval. Botje zus, knookje zo, maar allemaal zo goed mogelijk van vlees ontdaan. Nu beginnen we echt in de buurt van het wereldberoemde plein te komen, want we zien gewoon midden tussen de winkeltjes een tempel waarvan de ingang bewaakt wordt door twee stenen leeuwen. Na weer een paar minuten lopen wordt twee meter van ons vandaan een fietser overhoop gereden. De bestuurder van de auto stapt uit en onderwerpt zijn voorbumper aan een grondige inspectie om te controleren of er geen krassen op te zien zijn. Pas als hij 100% zeker weet dat er niks te zien is loopt hij naar de fietser, die ondertussen op zijn beurt zijn fiets op schade controleert. Als aan allebei de kanten de blikschade meevalt, stappen de bestuurders weer op en in hun voertuig en verdwijnen, ieder in hun eigen richting, in het tumult van het verkeer van Kathmandu. Ook wij gaan weer verder. Het duurt nu niet lang meer voor we op Durbar Square aankomen.

Voor we het plein op mogen moeten we eerst 200 rupees per persoon entree betalen. Het is vanuit Nepalees oogpunt best veel geld, maar het kaartje is de hele week geldig én we krijgen een foldertje met informatie over het plein en haar gebouwen. Een tweede troost is dat het entreegeld gebruikt wordt om de restauratie van de gebouwen te betalen. Het plein is een echt toeristisch hol, een broeinest van gidsen en verkopers. We worden meteen van alle kanten besprongen door mensen die ons alles willen uitleggen of ons hun meuk door de strot willen duwen. Ik zeg nu binnen een kwartier vaker “No” dan gedurende de rest van ons verblijf in Nepal tot nu toe. De sfeer van het plein valt dus tegen, hoewel de gebouwen wel erg mooi zijn. Ook voor de Nepali is dit plein de belangrijkste toeristische trekpleister van Kathmandu. Er staan veel gebouwen waar mensen rondkijken of gewoon lekker in het zonnetje zitten. Een gebouw dat over de hele wereld bekend is, is het huis van de Kumari, de levende godin. De Kumari is altijd een jong meisje dat de incarnatie is van de godin Taleju. Als een meisje geselecteerd word om Kumari te zijn moet ze jonger zijn dan vier jaar en ze moet aan minimaal 32 kenmerken voldoen én ze moet zonder angst zijn. De Kumari word als een volwaardige godin behandelt en hoeft de hele dag niks te doen dan zitten. Als de godin voor de eerste keer bloed verliest, óf door de menstruatie óf door een wondje, dan moet er een andere Kumari gekozen worden. Het meisje dat tot dan toe als godin behandeld werd, word zonder verdere voorbereiding terug in de maatschappij gezet en moet zich maar zien te redden. Er is een verhaal bekend van een vrouw die weigerde haar status als Kumari af te staan, omdat ze nooit ongesteld is geraakt. Op een gegeven moment werd ontdekt dat de vrouw (toen nog een meisje) een wondje aan haar oor had gehad en er werd een nieuwe Kumari geselecteerd. De vrouw ontkent dat ze ooit een wondje heeft gehad en leeft nu, vijftien jaar later, nog steeds op dezelfde manier als toen ze nog de officiële Kumari was.

De huidige Kumari is dit jaar gekozen, nadat in juli met de selectieprocedure begonnen is. En we hebben geluk vandaag, want als we op de binnenplaats van het huis van de godin staan verschijnt ze even (een paar seconden) achter het raam van haar balkon. Het meisje is hoogstens vier jaar oud en draagt een prachtig jurkje van rode stof met een borduursel van gouddraad. Het is meteen verboden te fotograferen en alle camera’s moeten meteen worden opgeborgen. Als de godin weer weg is mogen we wel weer foto’s maken, dus maken we een foto van de balkons boven de ingang van het huis en van het balkon waar zojuist de Kumari haar gezichtje liet zien, dat bescheiden opgemaakt was, maar toch al wel een beetje adellijke trekjes vertoonde.

De in- en uitgang van het huis is laag en smal, zodat we ons hoofd moeten intrekken om te voorkomen dat we geen deuk in het kozijn lopen. Aan beide zijden van de deur zit een grote witte leeuw (of iets wat daar op lijkt), die waarschijnlijk de boze geesten buiten de deur moeten houden.

Behalve leeuwen stikt het hier ook nog eens van de duiven, het dak van de Degu-taleju tempel waar we langs lopen zit er letterlijk vol mee. Een stukje verderop staat een gebouwtje waarin twee trommels staan die zo groot zijn dat Slagerij van Kampen er een leuke middag mee zou kunnen hebben. Tegenover de grote trommels staat Kal Bhairab. Bhairab is Shiva in zijn vernietigende verschijningsvorm. Van dit stenen beeld is niet bekend hoe oud het is, wel is bekend dat het werd gevonden in een veld ten noorden van de stad en dat het op zijn huidige plaats is neergezet door koning Pratap Malla. Dit is het bekendste beeld van Bhairab en werd door de regering gebruikt als een plaats waar mensen moesten zweren de waarheid te spreken. Als ik een foto wil maken springt er gauw een zogenaamde heilige man in beeld, maar ik heb de leiperd wel in de gaten en wacht met knippen tot hij weer weg is, anders komt hij weer zeuren dat hij geld van me wil omdat ik een foto van hem heb gemaakt. Het is me immers niet om hem te doen, maar om het beeld.

In een rustigere hoek van het plein staat de Hanuman Doka Palace, het koninklijk paleis, dat niet toegankelijk is voor het publiek. Het bord en de bewaker bij de prachtig versierde ingang zetten deze regel kracht bij. Links van de ingang staat het knielende beeld van Hanuman, dat hier is neergezet door koning Pratap Malla in 1672. Het beeld word vereerd met bloemenkransen en mooie kleuren en met offergaven in de vorm van muntgeld, dat gejat word door een paar straatkinderen zodra de bewaker even van zijn post is. Als we ons omdraaien zien we schuin rechts voor ons de Jagannath Temple, het oudste gebouw op het plein (gebouwd in 1563), die bekend is doordat de balken die het dak ondersteunen erotisch houtsnijwerk bevatten. We lopen nu een vijftig meter naar het noorden en zien dan aan onze rechter hand de in 1564 door koning Mahendra Malla gebouwde 36,6 meter hoge Taleju Temple. Het gebouw is alleen tijdens Dashain (één keer per jaar) open voor het gewone volk en is bijzonder heilig. De tempel torent ver boven de rest van het Hanuman Doka complex uit en tot voor kort was het erg “not done” om een huis te bouwen dat hoger was dan deze tempel.

We zijn het plein rond en besluiten weer in de richting van Thamel, de wijk waar ons hotel staat, te lopen. We nemen niet dezelfde route als daarstraks, maar lopen door wat kleinere straatjes. We lopen wel een keer vast, zodat we een stukje terug moeten, maar we dankzij onze kleine omzwerving zien we op een klein pleintje nog wel een prachtige stupa, die we anders waarschijnlijk gemist zouden hebben.

In de grote, van winkels vergeven straat, die van het begin van Thamel tot voorbij ons hotel loopt staan twee winkeltjes tegenover elkaar die CD’s en DVD’s verkopen. Bij de ene koop ik 5 DVD’s voor 2000 rupees en bij de andere 14 CD’s (waarvan één dubbel CD) voor 2950 rupees. Zowel de CD’s als de DVD’s zijn waarschijnlijk allemaal kopieën, maar dat maakt me heel weinig uit. We brengen de handel eerst even naar de kamer en lopen dan weer een stuk terug de straat in om vervolgens in een zijstraatje aan de linkerkant van de hoofdstraat een lekker patatje oorlog te gaan eten. Het is net Nederlandse friet en het zegt voldoende als zelfs Trudy het heerlijk vindt. Na het eten gaan we in een ander zijstraatje even naar huis bellen, het kost maar 30 rupees per minuut en na elf minuten zijn we weer volledig op de hoogte van de situatie aan het thuisfront.

We gaan verder met winkelen en nu we beter rond kijken zien we dat hier werkelijk alles te koop is op het gebied van trekking materialen. Allemaal dure merken tegen lage prijzen, dus waarschijnlijk net zo nagemaakt als de CD’s. We kopen toch allebei een lekker warme fleece trui (na wat pingelen 1500 rupees samen) en ik koop een jas met fleece voering voor 1600 rupees. We lopen ergens binnen en drinken daar een kop warme chocolade, want het word hier echt fris ’s avonds. We gaan nog even pinnen en vervolgens internetten we een uurtje (25 rupees). Als we weer naar het hotel lopen beginnen mijn jas en Trudy’s fleece trui hun geld terug te verdienen, want het koelt nog steeds af.

Om 19.00 uur gaan we met een groepje eten bij New Orleans, een restaurantje waar je op een binnenplaatsje buiten kunt zitten, of lekker binnen bij de kachel. Wij kiezen voor het laatste. Gerrit bestelt een biertje voor bij het eten, maar het bier is zo koud dat hij het eerst een half uurtje op de gaskachel zet. Pas nadat we hem het bier drie keer voor zijn neus gezet hebben om te proeven, vindt hij het warm genoeg en zet hij het niet terug op de kachel. Het eten is erg goed, een lekker soepje en een goed stuk vlees. Als we precies om 21:00 uur terug naar het hotel willen gaan, moeten we naar buiten door een klein deurtje in de poort, omdat de poort zelf i.v.m. de avondklok al gesloten is. Heel veel winkeltjes zijn al dicht en de stad wordt steeds stiller en ongezelliger.

Om 22:00 uur liggen we op bed en na wat schrijfwerk ga ik om 22:45 slapen.


TrudyNRonnie says:
We hebben een digitale camera in 2005 aangeschaft, alleen voor de reizen voor 2005 moeten we onze aps-foto´s in scannen... Ooit nog eens...
Posted on: Jan 05, 2009
Sweetski says:
Misschien gelijk uitkijken naar een digitale camera? Scheelt een hoop scan werk :D
Posted on: Dec 28, 2008
TrudyNRonnie says:
Toch mooi dat er iemand de moeite neemt om het te lezen, ondanks dat er geen foto's bij zitten. Wanneer de foto's komen, durf ik niet te zeggen...
We gaan binnenkort eerst op vakantie en daarna gaan we wel eens kijken voor een scanner:)
Posted on: Dec 28, 2008
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Kathmandu
photo by: sharonburgher