De vele indrukken van de heiligste stad.

Varanasi Travel Blog

 › entry 24 of 37 › view all entries

Trudy en ik hebben allebei als een blok geslapen, maar we zijn allebei om 07:15 wakker, terwijl de wekker pas om 07:30 af loopt. We blijven nog lekker even liggen en buurten wat, want op een reis als dit doe je heel veel indrukken op, terwijl je erg weinig tijd hebt om er samen eens rustig over te praten.

Zoals afgesproken zijn we om (iets voor) 08:30 beneden in het restaurant van het hotel. Bijna iedereen zit al te ontbijten, en terwijl ook wij de bodem leggen voor vandaag, houdt Wim zijn praatje over Varanasi.

Na het ontbijt staat er voor de liefhebbers het zijde shoppen op het programma. Varanasi staat bekend om zijn zijde en je kunt hier dan ook alles op maat laten maken. Trudy en ik gaan mee, want Trudy wil een zijden blouse laten maken en we willen allebei graag een zijden badjas, voor de “zwoele” zomeravonden. Het is niet ver lopen naar de kleermaker waar Wim ons mee naar toe neemt, hij weet van vorige reisgezelschappen dat men hier goede waar levert. In de kleermakerszaak heerst een gezellige bedrijvigheid, iedereen is bezig met stoffen en modellen uitzoeken (uit een soort Libelle-achtige tijdschriften) en met het laten opnemen van de maten. Als dat allemaal gebeurt is moeten we natuurlijk nog over de prijs onderhandelen, we komen uit op een bedrag van 3300 rupees voor een blouse van katoenzijde en twee zuiver zijden zwarte badjassen. Als iedereen uitgeshopt is (wij zijn de laatsten), gaan we terug naar het hotel, want daar begint om 11:30 de stadswandeling. Als we bij het hotel aan komen hebben we nog een paar minuten voor de wandeling begint en Trudy spurt nog gauw even naar de kamer om twee bananen te halen, want ik heb vanmorgen per ongeluk de helft van haar toast opgegeten.

De groep wordt in drieën gedeeld, want er zijn drie gidsen. Trudy en ik zitten in het kleinste groepje, dat bestaat uit slechts vijf mensen. We gaan eerst met een riksja naar de rand van de oude stad, waar we gedropt worden. Van hier uit lopen we via een bazaar verder de oude stad in. Varanasi is de heiligste stad van de Hindoes, en we komen er al heel snel achter waarom dat zo is. Hier lopen namelijk de meeste heilige koeien rond, die ook verreweg de meeste heilige stront produceren (Holy shit). Het is jammer dat Trudy verkouden is en dat haar neus dicht zit, want een lucht als deze vergeet je echt nooit meer. De wandeling is echt geweldig, we komen al dolend door de wirwar van straatjes van alles tegen, slapende honden, een nest puppies die schrikken van de flits van Ineke’s fototoestel en natuurlijk zijn er hier ook veel kinderen. Kinderen die klaar lijken te staan om naar school te gaan, terwijl andere kindjes het erg druk hebben met het halen van water voor de huishouding. Dan zijn er natuurlijk nog de kinderen die maar een paar woorden Engels kennen. De woorden Hello, pen? Hello, one rupees? en Hello, chocolate? zijn hier basiskennis. Ik krijg dan altijd de neiging om te zeggen dat ik geen Pen, Rupees of Chocolate heet, maar dat mijn voornaam Ronnie is. Ik hou het er altijd maar bij dat ik geen pennen en chocolade heb, en dat ze geen rupees krijgen. Als ik elke Indiër die ik tegen kom geld moet geven, dan vrees ik dat ik net iets te kort kom (gezien er zo’n 1,2 miljard Indiërs zijn). Dat Varanasi aan de Ganges is gebouwd zorgt er voor dat er wat hoogte verschil in de stad zit, en dat heeft soms erg mooie smalle (maar o zo gehandicaptenonvriendelijke) straatjes tot gevolg. Even verderop zit een man in een grote wok broebelende melk te roeren  en onze weet te vertellen dat de man het basisbestanddeel van de overheerlijke Indische lassi aan het bereiden is.

Tijdens de wandeling komen we ook bij de Ghat waar de lijkverbrandingen plaatsvinden. Een man spreekt ons aan en we mogen de Ghat van bovenaf komen bekijken vanuit een huis dat volgens hem gesticht is door Moeder Theresa en waar mensen komen om te sterven. Er zitten en liggen inderdaad een aantal oude mensen op de grond (meubilair is er niet) die, zo lijkt het,  op de dood zitten te wachten. Aan de kant van de Ganges heeft het huis geen muur, alleen maar een balustrade, dus zo hebben we een prachtig zicht op de Ghat. Ook op dit moment zijn er lijkverbrandingen aan de gang, dit schijnt zo goed als 24 uur per dag door te gaan. Uit respect voor de familieleden van de overledene mogen we geen foto’s maken, iets wat we allemaal goed kunnen begrijpen. Wij zouden het immers ook niet leuk vinden als er op een begrafenis van een eigen familielid, plotseling een bus Japanners met flitsende camera’s kwam potten kijken.

De man begint uit te leggen waarom hier zo veel overledenen worden verbrand, volgens de Hindoes gaat iedereen die in Varanasi sterft rechtstreeks naar het Nirwana. Dat wil zeggen dat hij of zij niet zal reïncarneren en dus verlost zal zijn van het, vaak zware, aardse leven. Een Hindoe die sterft word gecremeerd om de ziel te bevrijden en deze te zuiveren van zonden.  Elke Hindoe wil in Varanasi gecremeerd worden, de crematie moet binnen 24 uur na het overlijden plaatsvinden en dus zal de familie alles in het werk stellen om het lichaam binnen die tijd in de heilige stad te krijgen. Als dit niet mogelijk is doordat men te ver van de stad af woont, of omdat er geen geld voor is, zal het lichaam elders verbrand worden en zal men proberen de as later in de Ganges uit te strooien. Als ook dit niet klaargespeeld kan worden, dan zit er niks anders op dan nog een leven op aarde uit te zitten. Voor het lichaam verbrand wordt, wordt het gewassen in de Ganges en ingesmeerd met boter, ook krijgt het wat water uit de Ganges in de mond om het lichaam van binnen te reinigen. Mannen die gecremeerd worden, worden in witte doeken gewikkeld. Vrouwen worden in doeken van verschillende kleuren gewikkeld, net naar gelang de familieleden schenken. Het ritueel moet voltrokken worden door de oudste zoon, hoe jong deze ook is. Na de wandeling zullen mensen, die met een andere gids mee zijn geweest, ons vertellen dat ze een jongetje van een jaar of tien zijn vader zagen verbranden. Het manneke liep een aantal keren huilend weg, maar werd door zijn familieleden genadeloos weer aan het werk gezet. Vrouwen mogen niet bij het ritueel aanwezig zijn, zij blijven thuis en breken een kruik met water, zo verbreken zij symbolisch de band met de overledene. Mensen die niet rijk zijn worden gecremeerd op een brandstapel van gewoon hout, dit kost tussen de 1.000 en 1.500 rupees. De rijke stinkerds kopen een brandstapel van sandelhout en hiervan kunnen de kosten oplopen tot wel 50.000 rupees. Bij de Ghat liggen grote stapels hout te wachten om gebruikt te worden.

Er zijn zes groepen overledenen die na hun dood niet verbrand hoeven te worden, omdat hun ziel al rein is. Zij worden direct aan Ma Ganga (Moeder Ganges) terug geschonken. Dat zijn:

  1. De yogi, omdat zij zich al aan het materiële leven en aan zonden hebben onttrokken.
  2. Jonge kinderen, omdat zij nog zonder zonden zijn.
  3. Vrouwen die sterven tijdens de geboorte van hun kind.
  4. Mensen die sterven aan een slangenbeet, want de cobra is de halsketting van Shiva.
  5. Mensen die sterven aan de pokken, want ook dat is een teken van de goden.
  6. Dieren.

Bovenstaande groepen worden met een zware steen op hun buik gebonden in het midden van de rivier gegooid. Niemand staat er hier raar van te kijken als er eens een keer een touw los raak en er een lichaam, verlost van de steen, aan de oppervlakte komt drijven.

De man vertelt dat hij van eventuele giften die hij ontvangt, hout koopt voor de brandstapels van mensen die het echt niet kunnen betalen. Als we in ruil voor een grote gift, ergens in de buurt van de 1.000 tot 2.000 rupees of hoger, plotseling wel foto’s mogen maken, beginnen we te betwijfelen of het de man wel om respect te doen is en niet zuiver om geld. We willen al geen foto’s meer maken, we kopen wel een ansichtkaart. Als ik hem 20 rupees wil geven voor de uitleg die hij me gegeven heeft, wil hij het geld niet aannemen, omdat het niet genoeg is. Omdat 20 rupees hier al een klein vermogen is, steek ik het geld weer in mijn zak en we lopen weer het smalle straatje in. De man blijft ons zeker vijf minuten achterna lopen, mij verzekerend dat hij het geld nu wel wil aannemen en dat het nu wel genoeg is. Ik verzeker hem dat hij te laat is en dat hij niks meer krijgt. Als hij blijft zeveren doet Trudy er nog een schepje bovenop. Wanneer ze tegen de man zegt dat in Nederland de vrouwen de baas zijn en dat ze dus als vrouw zijnde zegt dat hij niks meer krijgt, vallen zijn ogen bijna op de grond van verbazing. Hij verwijt haar dat ze een slecht Karma heeft en God weet wat nog meer. Wij zeggen dat daar onze zolder vol mee ligt en daarmee is de kous af.

We lopen verder en komen een verkeerd geparkeerde koe tegen, en overal staan beelden van de bekendere van 360 miljoen Hindoestaanse goden, waaronder een fel gekleurde Hanoeman, de apengod. Door de wirwar van smalle straatjes komen we bij een steeg, waar we wel onze camera’s mee mogen nemen, maar waar we absoluut niet mogen fotograferen. Dit word aan het begin van het steegje aangegeven met een bord, en de op elke hoek van het straatje zittende of hangende agenten met hun pistolen duidelijk zichtbaar aan hun riem bungelend, zorgen er voor dat we het ook echt niet in ons hoofd halen. Het is zo streng verboden om foto’s te maken, omdat hier de gouden tempel staat. Dit is een tempel die gewijd is aan Shiva en die de Shiva Lingam (de heilige penis van Shiva) huisvest. Het dak van het gebouw is beslagen met 950 kilo bladgoud en is niet toegankelijk voor toeristen. Alleen Hindoes mogen de tempel betreden. Wij mogen een kijkje nemen vanaf de tweede of derde verdieping van een in het straatje gelegen gebouw, waar heel tactisch een winkeltje gevestigd is. Al vrij snel hebben we het bekeken en zonder iets te kopen dalen we de trappen weer af.

We lopen nu in ganzenpas, er is geen andere optie, richting de Ganges. Er zijn veel Ghats (Ghat betekent iets in de trend van Trap) die wel gewoon toegankelijk zijn, en daar gaan we nu even rond kijken. Er is van alles te zien aan de oever van de rivier, terwijl mannen baden doen vrouwen de was, andere mannen doen een tukje, en weer een ander trakteert zijn twee buffels nog geen twee meter verderop op een waar badderfestijn.

Meteen hebben we een masseur (die meteen mijn hand begint te kneden), een stempelverkoper, een bedelaar en een hand vol botenverhuurders bij ons staan. Alleen de pindaboer heeft succes, want Ineke heeft honger.

Ons laatste doel is het marktje dat we bereiken door vanaf de oever een trap op te lopen. Als we ons omdraaien zien we met de Ganges op de achtergrond hoe relaxed mensen hier leven, men staat of zit op straat en maakt zich alles behalve druk. Op het marktje ligt het eten gewoon op straat, en van het vrouwtje op de foto mag Trudy de vage zwart/bruine watervrucht proeven die de man van de week in Khajuraho aan het plukken was. Erg aardig van het vrouwtje, maar het is niet echt lekker. We stoppen het vrouwtje een paar muntjes toe, en aan haar gezicht te zien zijn de vruchten ruimschoots betaald.

We betalen onze gids en struinen op eigen houtje nog wat rond, we bellen even naar huis (onze bouwvergunning is voor 99,9% zeker) en kuieren dan langzaam weer naar de rand van de oude stad. Een paar dingen die nog opvallen zijn een orthodontist die boven een brander een kunstgebit zit te bewerken en een kraam waar de veelkleurige stoffen een meter of drie hoog opgestapeld liggen. Gerrit koopt nog een plaat karamel met pinda’s erin (erg lekker) en wat ongepelde amandelen. We lopen terug naar het hotel en komen langs een straatje waar alleen maar kippen geslacht en verkocht worden. Vlak naast het pluimvee, op ongeveer anderhalve meter afstand, is het urinoir waar de urine zeker 10 cm hoog in staat.

In het hotel eten we wat, deze keer op de begane grond in het restaurant. Het eten is niet slecht, maar de ventilator die er staat maakt erg veel lawaai, dus eten we de volgende keer maar weer op het dakterras.

Na het eten lopen we naar de kleermaker om te kijken hoe Trudy’s blouse geworden is, maar de kleermaker is al naar huis en heeft de blouse meegenomen.

We gaan nog even internetten en gaan dan terug naar het hotel, waar we een lekkere douche nemen.

Ik ga op bed mijn aantekeningen bijwerken en ga om 23:00 uur slapen.


Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Varanasi
photo by: rotorhead85