De meesten stemmen gelden niet altijd...... Met alle gevolgen van dien.

Fatehpur Sikri Travel Blog

 › entry 17 of 37 › view all entries

Om 05:30 word ik aan mijn haren uit dromenland gesleurd door een wekker die af gaat.

In nog erg slaperige toestand denk ik het geluid te horen van iemand die zeer hardhandig de strot word afgesneden, het blijkt de oproep tot het gebed vanaf de plaatselijke moskee te zijn (Joepie!!!! Ramadan!!). Ik vind het knap dat iemand zo vroeg op de morgen al zo’n bak herrie kan maken.

Tijdens het ontbijt krijgen we te horen of we vandaag naar de Fatehpur Sikri zullen gaan of naar het vogelreservaat bij Baratpur. We hebben gisteren kunnen stemmen waar we naar toe wilden en de meeste stemmen zullen gelden (iedereen vond dit eergisteren een goed idee, omdat we anders geen van beide bezienswaardigheden goed kunnen bekijken i.v.m. tijdgebrek). Gelukkig heeft de meerderheid op de Fatahpur Sikri gestemd. Even later komt Hennie naar Wim toe en zegt dat ze toch écht naar het vogelreservaat wil. Wim besluit dan maar naar allebei te gaan, met het reeds genoemde gevolg. Een aantal mensen (waaronder wij) vinden dit zwaar klote. Als je eerst instemt met het slechts bezoeken van één bezienswaardigheid, moet je niet gaan zeiken als jouw keuze af valt, want dat is dan gewoon pech. De entree van de Fatehpur Sikri kost $10,- en dat is te veel als je alleen maar tijd hebt om er snel even doorheen te lopen. Maar goed, het is toch zo en Wim kan er ook niks aan doen.

Om tien over zeven zit iedereen in de bus en rijden we weg. De eerste paar uur van de reis slaap ik weer veel.

Om kwart voor tien hebben we de theestop. Bij het restaurant is een souvenirwinkeltje zoals bij de meeste toeristische wegrestaurants hier. In het winkeltje staat hetzelfde Ganesh beeld als ik gisteren voor 1500 rupees gekocht heb. Het enige verschil is dat dit beeld uit blank hout is gesneden. Omdat ik toch honing aan mijn kont heb (waar ik ook heen loop in het winkeltje, ik word overal op de voet gevolgd door een verkoper) vraag ik aan de man wat het beeld kost. Hij vraagt 7000 rupees, maar ik krijg meteen al 20% korting. Ik vertel hem vriendelijk doch duidelijk dat ik maar van een koop af zie.

We rijden verder naar Baratpur. Onderweg zien we de restanten van een paar recente ongelukken met vrachtwagens. Een aantal stenen rond de gehavende vrachtwagens dienen als afzetting en de rest van het verkeer rijd er met een boogje omheen alsof er nooit iets is gebeurd.

Om kwart voor twaalf zijn we in Baratpur. Zoals altijd ben ik op het moment van de stop weer net in slaap gesukkeld. We kunnen kiezen of we het reservaat in gaan of dat we gaan eten. Wij kiezen voor het laatste, omdat de tijd (anderhalf uur) toch te kort is om diep genoeg het reservaat in te gaan om mooie vogels te zien. We hebben keus uit twee restaurantjes, Wim wil graag dat de eters zich verdelen over de twee eetgelegenheden, omdat de capaciteit van de keukens vaak niet groot genoeg is voor een grote groep. Uiteindelijk zitten Trudy en ik in het linker restaurantje en de rest van de eters in het rechter. De bediening is supersnel, we hebben de soep nog niet op of de spaghetti staat al op tafel. Als Trudy goed en wel over de helft van haar bord spaghetti is komt de ober al vragen of we er nog een nagerecht bij willen proppen.

Het is eigenlijk best wel weer eens lekker om met zijn tweeën te eten.

Na het eten gaan we een stukje wandelen om ons zitvlees wat te ontspannen. We lopen richting het dorpje Baratpur en kopen daar een paar flessen water. Verder is er in het hele dorp niks te zien. We draaien daarom maar om en lopen terug naar de restaurantjes. Tijdens onze wandeling is ons zeker vijftien keer gevraagd of we een (fiets-)riksja willen, maar we vinden het juist heerlijk om een stukje te lopen.

Terug bij de restaurantjes horen we van de mensen die het reservaat in zijn geweest dat ze het tegen vonden vallen, omdat de tijd te kort was (erg verrassend…..).

Het is half twee als we verder rijden. Als we een tijdje later moeten stoppen, omdat er in één of ander vaag hokje tol betaald moet worden, duiken er ineens een stuk of vijf mannen op met zogenaamde dansende beren. Het spijt ons verschrikkelijk, maar het is algemeen bekend dat dansende beren alleen maar dansen omdat ze anders mishandeld worden en daar hebben we geen behoefte aan. We schuiven de gordijntjes van de bus dicht en wachten tot de mannen weg gaan.

Het duurt niet lang voor we verder rijden en om twee uur zijn we al bij de Fatehpur Sikri, de in vijftienhonderdnogwat door Akbar gebouwde stad. We hebben mazzel, want vandaag begint de World Heritage Week en dat betekend dat de entree vandaag gratis is. We gaan in twee groepen naar binnen en krijgen een versnelde rondleiding. Onze groep word rondgeleid door een oudere man met een kromme knie en een stok. Het mannetje brengt het verhaal op een leuke manier en vertelt een hele hoop dingen die ik bij lange na niet allemaal kan onthouden. Hij zegt onder andere dat in de reliëfs in de muren en zuilen motieven zijn gebruikt uit de vijf grote wereldgodsdiensten. Voor een leek zoals ik, zijn die echter erg moeilijk te herkennen. Akbar had een lievelingsolifant waar hij erg aan was gehecht, toen het dier stierf liet hij ter nagedachtenis een monument oprichten. Onze krasse knar van een gids blijft vertellen en voor ons uit hobbelen, wij volgen en schieten plaatjes van de gebouwen en reliëfs. De rondleiding eindigt in het heiligdom van de stad. In het heiligdom ligt de man begraven die voorspelde dat, de tot dan toe kinderloze, Akbar een zoon zou krijgen. De voorspelling kwam binnen korte tijd uit. Omdat een zoon Akbar’s grootste wens was, kan nu iedereen bij het graf van de man zijn diepste wens komen doen door een katoenen touwtje in het uitgesneden raamwerk van het graf te knopen. Natuurlijk moeten toeristen dit touwtje eerst kopen voor het bescheiden bedrag van 20 rupees. In Nederland zou onze gids al lang in een bejaardentehuis gepropt zijn, maar hier sjeest hij nog vrolijk door Akbar’s spookstad. Het uitgangspunt van Akbar, het geloof in alle vijf de wereldgodsdiensten, was perfekt. De keuze van de lokatie van de stad was minder fortuinlijk, want na twaalf jaar moest de stad wegens watergebrek worden verlaten.

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Fatehpur Sikri
photo by: joseph98