De erotische tempels

Khajuraho Travel Blog

 › entry 22 of 37 › view all entries

Vandaag gaan we samen met Ronald en Ineke op pad en we hebben afgesproken om pas om 08:00 uur in de lobby van het hotel te verzamelen. We gaan in het dorp bij Mediterraneo ontbijten. Voor het hotel staat een jeep te wachten en de chauffeur wil ons wel naar het restaurant brengen voor 100 rupees. We dingen af tot 80 rupees en gaan dan akkoord, want dat hebben we gisteren ook aan de riksjarijder moeten betalen (als we onderweg zijn komen we er pas achter dat we gisteren voor dat bedrag een retourtje hadden). We moeten een stukje omrijden, omdat de weg die we gisteren met de riksja gereden hebben afgesloten is voor auto’s. In het restaurant krijgen we voor ongeveer f7,50 zo’n groot ontbijt dat we niet alles op kunnen.

Na het ontbijt gaan we een stukje verderop in de straat fietsen huren. Voor vier fietsen betalen we 750 rupees en we mogen ze de hele dag gebruiken. We zijn zeker een half uur bezig voordat we allemaal een fiets hebben die enigszins aan onze eisen voldoet. Voor Indische begrippen zijn het nieuwe fietsen, maar wij vinden sommige gebreken toch net iets te groot om de fietsen zo maar te accepteren. Trudy is de enige die geen “nieuwe” fiets heeft, de man heeft geen fiets meer die groot genoeg is en geen noemenswaardige gebreken vertoond, dus krijgt ze de fiets van een kennis van de verhuurder. De fiets is weliswaar niet nieuw, maar ze is in redelijk goede staat. De zadels zijn voorzien van metalen vering, maar de schokbrekers zijn niet berekend op de westerse (zwaardere) mens, zodat we toch nog regelmatig op het ijzer knotsen. Ook zullen de lokels vandaag contstant vragen waar Trudy die fiets vandaan geeft, want die is niet voor de verhuur en hun kennen de jongen waarvan hij is. Na uitleg, is het goed. Achteraf horen we van andere mensen uit onze groep dat ze bij het hotel 560 rupees huur per fiets per dag moesten betalen, daar komt nog bij dat het oude fietsen waren.

We fietsen eerst naar het westelijke tempelcomplex, dit complex (samen met het nog niet gerestaureerde en gratis toegankelijke oostelijke complex) zijn de beroemdste erotische tempels van Khajuraho. De tempels zijn gebouwd tussen 950 en 1200 AD. Het is maar een klein stukje fietsen en voor we onze fietsen geparkeerd hebben zijn we al omsingeld door mannen die ons boekjes met postkaarten en boekjes met afbeeldingen uit de Kamasutra willen verkopen. We hoeven dat spul allemaal niet en ik leg de man uit (zoals elke verkoper van afbeeldingen uit de Kamasutra) dat we dat niet nodig hebben, omdat we het allemaal al zelf uitgeprobeerd hebben ;-). Ineke en Ronald gaan uiteindelijk wel overstag en kopen beide boekjes.

We betalen de 250 rupees entree p.p. (Indiërs betalen 10 rupees p.p.) en lopen het terrein op. Op twee na zijn alle tempels van binnen en van buiten te bekijken, als je een tempel binnen gaat moet je wel zoals gewoonlijk je schoenen uit doen. We lopen het terrein twee keer rond, de eerste keer maken we foto’s van de buitenkant van de tempels en de tweede keer schieten we een paar plaatjes van de interieurs, anders zouden we steeds van fotorolletje moeten blijven wisselen. De tempels zijn erg mooi, met duizenden beelden van voornamelijk bijna naakte vrouwen. De sporadische man die we afgebeeld zien is bijna altijd bezig met het uithalen van seksueel kunst en vliegwerk met de, soms door twee andere mannen in onmogelijke posities vastgehouden, vrouwen. Als we de ansichtkaarten van Ronald en Ineke mogen geloven, moet er ook hier en daar een paard of koe aan geloven, maar die afbeelding hebben we zelf niet terug kunnen vinden.

Terwijl we rond lopen (we zijn Ronald en Ineke even kwijt) ga ik me langzaam maar zeker minder lekker voelen. Als we even later onze partners in crime weer tegen komen blijkt ook Ineke zich niet helemaal top te voelen. Zelf heb ik het idee dat het aan de omelet van vanmorgen ligt, want die begon vanmorgen al meteen op te boeren.

We zorgen er toch voor dat we alles goed bekeken hebben voordat we gaan eten, want de kans dat we hier nog ooit terug komen is natuurlijk klein. Om 13:00 uur zitten we weer bij onze Nederlandse Italiaan aan tafel. Ik heb helemaal geen honger en krijg maar één hap van mijn bestelde tomato sandwich naar binnen. Ik bestel dan maar een vanille ijsje zodat ik toch nog iets van voeding binnen krijg. We hadden eigenlijk in de planning om vanmiddag naar een op twintig kilometer afstand gelegen waterval te fietsen, maar daar zien we maar van af i.v.m. Ineke en mijzelf. We zitten nog in het restaurant als een aantal mensen van onze groep ook binnen komen lopen. Zij zijn vanmorgen om tien uur wél naar de waterval vertrokken en hebben vier uur in de bakkende zon gefietst. Ze hebben zoals ze zelf zeggen een blikken kont en de waterval was niet echt bijzonder. We worden alleen maar gesterkt in ons besluit om niet te gaan en gaan daarom maar wat in de omgeving van dit heerlijk rustige dorp rond fietsen. Al snel komen we in het oude gedeelte van het dorp uit, waar veel te goed Engels pratende jongetjes ons naar mooie plekjes (winkeltjes) proberen te praten. Dit lukt één keer, de kinderen zeggen dat ze een school weten waar we binnen mogen kijken. Dat vinden we natuurlijk wel interessant en gaan mee, maar zodra de zogenaamde directeur begint te vertellen over gehandicapte kinderen die hij schilderen leert, voel ik nattigheid. Trudy en ik draaien meteen om. Ronald en Ineke reageren iets minder snel, maar na één blik in de toonzaal komen ze snel achter en mij aan. Change of plans! We zeggen tegen de jongetjes dat we met zijn vieren verder willen en als de jongens toch mee blijven fietsen, draaien wij links af als zij willen dat we rechts af gaan. Nu zijn we ze vrij snel kwijt en kunnen we lekker op ons gemak ronddolen. We komen in een gedeelte van het dorp waar het zo rustig en stil is dat de biggetjes samen met hun moeders op straat spelen. Op een grote gecultiveerde vijver is een man in een bootje één of andere watervrucht aan het plukken. We fietsen weer een stukje verder en komen dan bij een klein stukje vrije natuur dat wel iets weg heeft van de Hoge Veluwe, maar dan iets droger.

Na een tijdje fietsen komen we weer aan de hoofdweg die naar het hotel gaat. We gaan weer richting het dorp en zien dan aan de rechterkant van de weg een open veld waar een soort markt gehouden word. We gaan kijken en het blijkt een soort groente- en fruitmarkt te zijn (met uitzondering van een paar kraampjes). Ronald trekt meteen zijn videocamera weer tevoorschijn en vergeet alles om zich heen. Zelf maak ik een foto van een kraampje waar kruiden en specerijen verkocht worden. Als ik de foto gemaakt heb, wil de vrouw in het rood geld van me hebben, omdat ze op de foto staat. Leuk geprobeerd, maar die vlieger gaat niet op. Na een tijdje heeft Ineke zo’n maagkrampen dat ze terug fietst naar het hotel en een toilet op zoekt. Ronald is nog steeds aan het filmen en krijgt hier helemaal niks van mee. Als we tegen hem vertellen dat Ineke naar het hotel is, gaat hij zijn vrouwtje achterna.

Even later fietsen wij naar het dorp om in ons restaurant wat te gaan drinken. Ik ben erg blij dat we niet naar de waterval zijn gegaan, want ik heb nou al een zere kont. Met het drankje achter de kiezen gaan we aan de andere kant van de straat internetten, maar voor we ook maar iets hebben kunnen verzenden valt de stroom uit en zijn we alles kwijt. We blijven even wachten, maar de verlichting in het donkere winkeltje wil maar niet aan gaan, dus houden we het maar voor gezien. We bedanken de man en gaan onze fietsen terug brengen naar de leasemaatschappij.

Om 17:40 zitten we weer in het restaurant, Ronald en Ineke komen om 18:00 uur, zodat we gezamenlijk kunnen eten. Ze zijn er om iets over zes. Ik bestel alleen maar een yoghurt met vers fruit en gedroogde vruchten, want ik heb nog steeds geen honger. Hoe langer we in het restaurant zitten, hoe zwaarder ik het krijg. Ik wil alleen nog maar naar het hotel en het duurt me allemaal veel te lang. Even over 19:00 regelen we een Tuk tuk naar het hotel (hij vraagt 25 rupees p.p., maar voor 10 rupees p.p. doet hij het ook). Ronald is erg sociaal en leent me even zijn trui tegen de kou.

In het hotel ga ik lekker douchen om daarna meteen op het toilet te belanden, dat is hard nodig want mijn darmflora heeft de omelet van vanmorgen in een zeer waterige massa veranderd die er nu met geweld uit wil.

Om 22:00 uur ga ik slapen, wat uitzonderlijk vroeg is, maar hopelijk heb ik morgen dan nergens meer last van.


Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Khajuraho
photo by: Marusya