Opweg naar Delhi

New Delhi Travel Blog

 › entry 1 of 37 › view all entries

06.30 uur. De wekker loopt af, alles staat klaar voor vertrek, dus we hebben tijd genoeg. We hoeven immers pas om kwart over zes bij mijn ouders, die ons naar Schiphol zullen brengen, te zijn. Als we net uit bed zijn gaat de telefoon. Mijn vader belt of we wakker zijn. Domme vraag, natuurlijk zijn we wakker!! Als Trudy de hoorn op de haak legt komen we erachter wat er aan de hand is, ik heb de wekker (stom, stom, stom) een uur te laat gezet. Nu moeten we ondanks al onze voorbereidingen toch nog gaan haasten om niet te laat te komen. Het noodzakelijke wordt gedaan, en de dingen die kunnen wachten blijven liggen (mijn moeder is zo aardig om, als wij al lang en breed in het vliegtuig zitten, nog wat op te ruimen).  Om zeven uur zijn we dan toch op weg naar Amsterdam. Gelukkig zijn er helemaal geen files en bereiken we in iets meer dan een uur het vliegveld.

 

Trudy en ik lopen alvast de vertrekhal in, terwijl mijn ouders de auto parkeren. Bij KLM balie 15 worden we opgewacht door een niet al te jonge, maar wel heel aardige dame van Djoser. Zij vertelt ons dat we alvast kunnen inchecken als we willen, we hoeven niet te wachten tot de groep kompleet is (we zijn ondanks het foutje met de wekker lang niet de laatste). De plaatsen in het vliegtuig zijn al gereserveerd, dus we kunnen geen voorkeur meer aangeven waar we willen zitten. Het voordeel van snel inchecken is dat je dan ook snel van je koffers af bent (hoewel we samen maar 17 kg bagage bij ons hebben). Na het inchecken hebben we mijn ouders weer snel gevonden en ook zij maken even een praatje met de dame van Djoser.

We gaan nog even met zijn vieren iets drinken voor we door de douane gaan, voor de laatste keer de komende vijf weken kunnen we “live” buurten. Rond half tien is het dan toch zo ver, het is tijd om afscheid te nemen en door de douane te gaan. Mijn moeder heeft hier wel wat moeite mee (haar kleine manneke helemaal alleen de grote boze wereld in). Ik vertel haar dat ze zich niet druk moet maken, dat ik in geen zeven sloten tegelijk loop en dat vijf weken zo om zijn, maar dat helpt allemaal natuurlijk niks. Uiterlijk heeft mijn vader er minder moeite mee, of hij dat van binnen ook zo voelt weet ik niet. Als we in de rij staan zwaaien we, als we de douanebeambte passeren zwaaien we en net voor we het Tax Free gedeelte inlopen zwaaien we voor de laatste keer. Het Tax Free shoppen laten we voor wat het is en we lopen meteen naar gate F5. Als we daar aan komen staan er al drie flinke rijen, en natuurlijk staan we in de rij die het slechtst op schiet (dit is op zich niet zo erg, want we kunnen nog lang genoeg in het vliegtuig zitten). We zijn er in ieder geval zeker van dat we bij de goede gate staan, want een behoorlijk deel van de passagiers is overduidelijk Indiër. We boarden iets te laat en we stijgen zo’n 45 minuten te laat op (11.05 uur i.p.v. 10.20 uur).

 

Eenmaal in de lucht blijkt dat alle Djoser reizigers bij elkaar zitten. We hebben tijd genoeg om alvast een beetje kennis te maken, hoewel dat beperkt blijft tot de aangrenzende stoelen. De man links naast me heet Gerrit, hij is heel aardig, hij is alleen en reist al voor de vijfde keer met Djoser. Gerrit is hardhorend en daarom is het wat lastig om met hem te praten bij het lawaai van de motoren van de Boeing. Al vrij snel krijgen we een maaltijd aangeboden. We kunnen kiezen uit Indisch vegetarisch of Mexicaanse kip, omdat we nog Indisch genoeg zullen gaan eten kiezen we maar voor het Zuid Amerikaanse pluimvee. Het geheel is goed te eten en de traytjes gaan mooi leeg. Na een bakkie koffie (of Cola Light, hè Trudy?) word er een vage Indische film gedraaid die minder te pruimen is. De cartoons van Yogi Bear voor het eten stonden me meer aan. Trudy doet een tukje (wat zou ze anders moeten doen als ze reist?). Als ze weer wakker is krijgen we een bij wijze van snack een ijsje, jammer genoeg voor Trudy is het chocolade ijs (dat betekend wel dat ik weer geluk heb en een dubbele portie naar binnen mag werken). Het enige dat ons nu nog te doen staat is wachten op de film die ons in het programmaboekje beloofd is (Planet of the Apes), maar als we het punt bereiken waarop we nog maar twee uur hoeven te vliegen geef ik de hoop op. Om half twaalf lokale tijd staan we op de landingsbaan van het vliegveld in Delhi. Zodra de deuren van het vliegtuig open gaan en we door de slurf de ontvangsthal in lopen komt me een geur tegemoet die me meteen doet denken aan Indonesië, de onmiskenbare geur van de klamme tropische lucht die bezwangerd is met de doordringende damp van een ontsmettingsmiddel dat in de tropen kwistig gebruikt word. Ik voel me nu al thuis. We komen bij twee douanebeambten die volgens mij een LOI cursus smerig kijken gevolgd hebben. Er kan geen lachje van af en de immigratiepapieren die we in het vliegtuig zo secuur ingevuld hebben worden, zonder bekeken te worden, op een hoopje gegooid. Een stempel in onze paspoorten rijker, lopen we door naar de ruimte waar onze bagage al vrolijk rondjes draait. De koffers worden van de band gevist (onvoorstelbaar wat sommigen mee zeulen) en we kunnen weer eens in een rij gaan staan om richting uitgang te kunnen. Terwijl de rest in de rij staat gaan Trudy, Gerrit en ik alvast wat geld wisselen ($100,- aan Traveller’s Cheques), zodat we voorlopig vooruit kunnen. Als we dan uiteindelijk door de laatste controle zijn, is er weer een mogelijkheid om geld te wisselen. Deze loketten lijken de enige nog oorspronkelijke delen van het vliegveld te zijn (ouderwetse houten panelen en zo), het is alleen jammer dat het authentieke overschreeuwd word door felgekleurde reclameborden. We wachten op degenen die nog geld willen wisselen en kunnen mooi zien hoe de mannen in de loketten proberen de arriverende reizigers in taxi’s te praten. Buiten staat Wim (onze reisleider) te wachten met de rest van de groep. Hier zien we voor het eerst de groep helemaal compleet.

 

Om bij de bus te komen moeten we ons meteen in de middernachtelijke hectiek van Delhi storten. We worden overvallen door de luid knetterende motoren en schreeuwende toeters van het verkeer. We bereiken veilig de bus en lopen allemaal naar de verkeerde kant, want in India rijden ze links en zit de deur om in te stappen dus ook links. Als iedereen zit worden alle namen afgeroepen om te checken of er niemand op het vliegveld is blijven hangen. Dan rijden we naar ons hotel. Ondanks de duisternis zien we al heel veel dingen die in Nederland niet voor te stellen zijn. Bonte vrachtauto’s met weinig of geen licht (soms als compensatie van het achterlicht een wieldop met een klein blauw lampje die vrolijk onder de achterbumper bungelt). Op een gegeven moment halen we iets in dat op het eerste gezicht op een kruipende hooimijt onder een dekzijl lijkt, maar als we beter kijken zien we dat het gedrocht een aanhanger is die getrokken word door een piepklein trekkertje dat een geweldig lawaai maakt. De rit duurt ongeveer een half uur, en dit is meer dan lang genoeg, want ik ben het lawaai van de ruit zo langzamerhand wel beu. Het ding hangt los in het kozijn en rammelt zo erg dat het er op lijkt dat hij er elk moment uit kan lazeren. We komen in een wijk waar we eigenlijk helemaal niet uit willen komen, omdat er veel oude en slecht onderhouden gebouwen staan. Ons hotel daarentegen ziet er behoorlijk goed uit. Er is een nette lobby waar we met zijn allen even kunnen zitten en waar we een welkomstdrankje geserveerd krijgen (een waterig drankje met een vaag zoete smaak). Hier moeten we ook even een formulier invullen en we maken een rondje waarin iedereen kort vertelt wie hij of zij is en waar hij of zij vandaan komt. De kamers worden verdeeld en iedereen gaat langzaamaan naar bed. Om twee uur liggen we op één oor.

Om kwart over twee sta ik weer op om de plafondventilator uit te zetten, want die blaast ons bijna uit bed.


Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
New Delhi
photo by: spocklogic