Dag 9
Vandaag ging mijn wekker om half 9. Deze dag rijden we verder naar Brandon, Missori. We maakten ons klaar voor het ontbijt en kort daarna liepen we naar de receptie om te ontbijten. Het ontbijt was echt verschrikkelijk, er was bijna niks! Gelukkig had mijn moeder bij het vorige hotel twee bakjes cornflakes meegenomen en dus hebben mijn zusje en ik die genomen.
We pakten onze spullen in en reden richting Magic Springs, een pretparkje waar ze een hele bijzondere achtbaan hebben. Dat is er eentje die 90 graden recht omhoog gaat en daarna achterover gaat! Ja, lastig uit te leggen, maar ik heb er een foto van zodat je het zelf kunt zien.
We deden ook nog een attractie met auto’tjes en daarna gingen we wat eten. Ik dacht niet zoveel besteld te hebben, maar dat viel vies tegen, ik heb maar de helft ofzo opgegeten.
Hierna keken we of die achtbanen het niet deden, nu wel doen, maar dat was niet het geval, dus liepen we terug naar de auto.
Het was best leuk om al die steentjes te zien, alleen ik zou zelf nooit een steen kopen...wat moet je ermee? Als je een verzamelaar bent of gewoon een fan, dan kan ik het begrijpen, maar ik zou niet zo snel een steen kopen. Buiten het winkeltje hadden ze tafels staan met ook allemaal stenen, maar dan echt hele grote! Heel stoer om dat te zien! Toen we buiten stonden begon het ook te onweren, de lucht werd heel donker en ik heb een bliksemflits gefotografeerd!
Hierna begon het weer te regenen en dus liepen we, nadat Bir stenen heeft gekocht, terug naar de auto waar wij onze reis vervolgden naar Brandon, Missouri.
Dit leek net zo’n enge horrorfilm, waar de hoofdrol spelers in een auto zitten waar de benzine bijna van op is, op een afgelegen weg, waar het keihard regent en plotseling iemand de weg oversteekt om ons te laten stoppen. De auto raakt in de slip waardoor we de berm in rijden, iedereen kijkt om zich heen om te controleren of alles goed met iedereen gaat en vervolgens kijkt iedereen naar de weg, waar we denken iemand aan gereden te hebben. Plots horen we een klap en diezelfde persoon van de weg slaat op de voorruit.
Oke, ik krijg nu kippenvel terwijl ik dit schrijf. In werkelijkheid is het gelukkig niet zo gegaan, want mijn moeder zag een tankstation en de weg was helemaal niet zo verlaten.
Het tankstation was helaas wel buiten werking, dus verlieten we de snelweg en reden een dorpje in met goede hoop dat we hier een tankstation zouden vinden, dit was niet het geval, dus vroegen we aan de “locals” die we onderweg tegen kwamen waar het dichtsbijzijnde tankstation was.
Ik ben nu aan het typen in de auto (dat kan gelukkig omdat ik een reis pilletje heb genomen om niet misselijk in de auto te worden) maar net werd ik opgeschrikt door de grootste bliksemflits die ik ooit in mijn leven heb gezien, ja, alles is groter in Amerika zeggen ze, dus ook de stormen! Midas was toen met een snoepje bezig en wilde het snoeppapiertje wegleggen, maar dat lukte niet omdat hij statisch was geworden door die bliksemflits!! Echt te eng voor woorden!
Nou, iniedergeval we zijn nu de bui uit gereden en alles ziet er hier normaal uit. Onderweg zijn we nog even bij een natural bridge gestopt, dat was heel erg mooi.
Mijn zusje heeft ook een blog en mijn vader houd een website bij, dus als je meer wilt lezen kijk dan op:
