Dag 1

Om 5 uur ging de wekker. In alle rust stond ik op en keek naar de kleding die ik aan zou doen. Tot mijn verbazing was het niet de kleding de ik verwachtte. Ik had namelijk verwacht dat ik zou gaan werken, ik sta dan ook om 5 uur op. Dus ik was opeens zenuwachtig. Vandaag gaan we naar Amerika! We gaan weer vliegen! 2x zelfs, omdat we moeten overstappen. Nadat ik mezelf had opgemaakt, mijn spullen ingepakt en heb ontbeten namen wij de bus naar het treinstation. Ik had een geniaal idee omdat ik een OV-vrijvervoersbewijs heb en vier mensen mee mag nemen die korting krijgen met rijzen. Dus na de kaartjes gekocht te hebben namen we de trein richting schiphol. We waren al helemaal met onze gedachten bij het vliegtuig totdat bij de volgende halte controles werden gehouden door twee dikke kakelende conductrices. Deze vertelden mijn moeder op een vrij agressieve toon dat de kaartjes die ze gekocht had niet geldig waren.

Ik werd nogal geiirriteerd en vroeg dat dat onzin is en nergens staat beschreven...het blijkt dus dat je geen mensen met kortig mag meenemen voor 9 uur s’cohtends...ja, wist ik veel...niet zo slim achteraf, omdat iedereen weer boos op mij werd, terecht, terecht want ik had mezelf wat beter moeten inlichten. Maargoed, bij station almere-stad stapten wij uit en bij de ticket-service mochten wij het verschil bedrag met de niet-korting kaartjes bijbetalen en konden we verder met onze reis!

 

Eenmaal bij schiphol aangekomen voelden we ons meteen op ons gemak, dit kwam omdat bijna iedereen daar met koffers van duizend kilo rond sjouwd.

We besloten om onze bagage in te leveren, dat duurde een tijdje omdat we toch in de rij moesten ondanks we al ingecheckt waren. Ik keek hoe mijn koffer op de band viel, dat ging niet erg subtiel! Nadat ik afscheid had genomen van mijn koffer besloten we om naar de douane te gaan. We hoefden alleen onze paspoorten en tickets te laten zien en we mochten doorlopen. Nu waren we in de shop-gangen waar alles zogenaamd “tax-free” is. We moesten nog ongeveer een uurtje wachten voordat we naar het vliegtuig konden. We gingen even wat drinken in de casino-bar.

Na een uurtje gewacht te hebben gingen we naar het vliegtuig. We moesten onze handbagage door een scanner halen, alle vloeistoffen en spuitbussen inleveren en door een poortje lopen...Je raad het al, natuurlijk ging die bij mij af! Een mevrouw vroeg aan mij of ze mij mocht fouilleren, ik vond dat geen probleem en ik moest mijn handen omhoog doen.

Toen die mevrouw bezig was moest ik echt lachen want het kriebelde een beetje, toen ze klaar was zei ze ‘Leuk pakkie!’ over mijn kleding. Met een grote glimlach liep ik het vliegtuig in.

Het was wel weer een apart gevoel om een vliegtuig in te stappen. We gingen snel naar onze plaatsen, het was niet heel erg ruim, maar gelukkig was dit maar een korte vlucht. Deze vlucht was van Amsterdam naar Heathrow (Londen). Dat was ongeveer een uurtje. Mijn zusje zat bij het raampje, maar ik leunde vaak over haar heen om naar buiten te kijken. Tijdens het opstijgen kreeg ik weer kriebeltjes in mijn buik, ik vind een vliegtuig echt een heel bijzonder stukje techniek. Al gauw vond ik het iets minder leuk toen ik behoorlijk wagenziek werd. Na een uurtje vliegen gingen we alweer landen, weer werd ik ongelovelijk wagenziek. Het landen was wel weer een apart gevoel, je ziet de grond steeds dichterbij komen en opeens word je neer gesmakt.

Mijn persoonlijke voorkeur is opstijgen omdat je dan echt het gevoel krijgt dat je helemaal in je stoeltje word gedrukt.

 

Toen we in Heatrow airport waren moesten we weer onze handbagage laten checken en weer door zo’n poortje lopen, dit keer had ik mijn horloge, oorbellen en ring meteen afgedaan en werd ik niet gefouilleerd. Wat wel tamelijk apart was is dat we onze schoenen uit moesten doen, niet alleen wij, maar iedereen die door zo’n poortje ging moest zijn schoenen uit doen. We waren inmiddels een beetje hongerig en het was al lunchtijd geweest.

We zochten een plekje om wat te eten en te drinken. Ik had zo’n sandwich bakje. Dat was wel erg lekker. We rusten wat uit en vulden onze immigratie formulieren in, dat moet je doen om toegang te krijgen tot de USA! Hierna gingen wij naar onze gate om naar Houston, Texas te vliegen. Dit was met dezelfde vlieg maatschappij (Brittain Airways), het vorige vliegtuig was een airbus, en dit keer hadden we een echt groot vliegtuig! We moesten ons paspoort laten zien en we konden instappen! We liepen eerst door de eerste klas door, daarna een soort van tweede klas, en wij zaten in een soort derde klas. Klinkt erg goedkoop, maar het was goed te doen! We hadden schermpjes in de stoel voor ons, dus ik kon gewoon zelf zappen naar een film, serie of programma dat ik wilde zien! Maar eerst moesten we nog opstijgen, dit duurde echt heel lang omdat er een wachtrij was.

..dus we hadden zo’n drie kwartier vertraging!

Toen we eindelijk mochten opstijgen was het echt super stoer! Zo’n groot vliegtuig moet nog sneller gaan om op te kunnen stijgen! Dit keer werd ik niet wagenziek omdat ik een reispilletje had genomen.

Tijdens de vlucht heb ik een boel foto’s gemaakt, twee films gekeken, nog nooit zoveel lolly’s gegeten en drie megazines gelezen...oftewel, ik heb me best wel verveeld, ik kan mezelf wel een tijdje bezig houden, maar ruim 10 uur (!) leek wel een eeuwigheid! Ik zat dit keer bij het raampje, en mijn zusje en moeder zaten naast mij, als ik naar de wc wilde dan moest ik langs hun kruipen, dus vaak kon ik niet, maar af en toe moest ik echt even mijn benen strekken.

Naar de wc gaan was trouwens best grappig...als je doortrekt dan word het opeens keihard door de pot gezogen, ik schrok me rot de eerste keer!

 

Aan het einde van de vlucht was ik echt dood moe, ik was al op vanaf 5 uur en nu opeens was het in Amerika vroeg in de avond terwijl mijn biologische klok op ver na bedtijd stond. Helaas was het nog geen tijd om te slapen. We moesten even door de douane lopen, we moesten onze paspoorten en immigratie formulieren laten zien, ik kreeg ook een stempel in mijn paspoort! Ook moest mijn vinger worden gescant en een foto worden gemaakt. Hierna gingen we onze koffers ophalen. Ik was tamelijk zenuwachtig omdat wij hebben overgestapt op een ander vliegtuig, wie weet dat mijn koffer mij niet heeft gevolgt? Dan zit ik opeens zonder koffer! Gelukkig hebben we thuis bij het inpakken al onze spullen over vier koffers verdeeld, zodat als er een kwijt raakt die persoon niet al zijn spullen kwijt is.

Gelukkig was dat bij ons niet het geval, iedereen had zijn koffer terug alleen had de koffer van mijn moeder geen band meer, maar wel schade...Dus die was waarschijnlijk ergens gevallen.

 

Toen mochten we eindelijk de United States of America binnen!! We liepen direct naar een busje die ons naar een gebouw bracht waar je een huurauto kan halen. Dit was gauw geregeld en we zaten al snel in een Kia Sedona, een 7 persoons soort van mini-busje. Het is echt een geweldige auto! Zo ruim en het zit echt lekker!

We moesten nog een uurtje rijden naar het hotel, we waren wel een keertje even verkeerd gereden, best knap als je een TomTom mee hebt, maar die weet natuurlijk ook niet alles! Ik heb onderweg een aantal foto’s gemaakt, die kun je zometeen even bekijken.

Toen we bij het hotel waren en ik uit de auto stapte drong het eigenlijk nu pas tot mij door dat het echt ontzettend warm is in Texas! Heel benauwd, vochtig, en warm.

Ik sleepte mijn koffer en andere bagage in de hotel kamer, die vrij klein was en gelukkig voor maar twee nachtjes was. Mijn ouders en mijn zusje gingen nog even naar een supermarkt terwijl ik uit alle koffers de spullen van iedereen in hun eigen koffer stopte. Ze waren nog steeds niet terug en ik voelde me inmiddels als een opgewarmd lijk...Ik besloot om te gaan douchen, toen ik klaar was waren ze terug en hadden ze ook nog wat eten meegenomen. Ik hoefde echt niks meer te eten, na die enorme lading lolly’s in het vliegtuig en al het andere vliegtuig eten hoefde ik echt niks meer. In het vliegtuig kun je echt onmogelijk verhongeren.

..Ze kwamen heel vaak langs met eten, zo’n drie keer hebben we te eten gekregen en om de paar uur kwamen ze met drinken, heel erg goed! Maar dat ze langs komen wil niet zeggen dat je het moet eten of drinken, wat ik wel deed. Dus op de terug weg neem ik zelf geen snoep mee! Ik ging op bed liggen en al gauw voelde ik mezelf in slaap vallen.