Langzaam begint het te dagen... Potosi

Potosi Travel Blog

 › entry 83 of 97 › view all entries
Met een bus om 10 uur reis ik in een kleine zes uur over de hoogvlakte van Uyuni naar Potosi. Onderweg zie ik bij een ondiep meer flamingo's staan, blijft toch een bijzonder gezicht. Een andere orde van bijzonder is een groep van vier mannen die klaarblijkelijk het einde van hun dienst vieren, want in rap tempo en met veel lawaai, tot ergernis van de medepasagiers, gooien ze bier na bier door een geoefende slokdarm naar benede. Al is wel duidelijk dat de een er beter tegen kan dan de ander, eentje wordt dusdanig handtastelijk, maar gelukkig niet bij mij. Al vraagt hij om onduidelijke redenen nog wel of ik van plaats wil ruilen, waarop de behulpzame dame naast me hem duidelijk maakt me niet lastig te vallen. Na anderhalf uur slapen ze sowieso allemaal, de whisky was de welbekende man met de hamer.
In Potosi moet ik echt mijn weg weer vinden, de stadskaart herken ik niet en de busstop zegt me ook al niets. Na de weg gevraagd te hebben wandel ik heuvelopwaarts naar het centrale plein, geen pretje en zeker niet met een rugzak. Het feit dat ik nu op bijna 4100 meter boven zeeniveau zit, helpt ook niet mee.
Vlakbij het plaza principal vind ik een mooie kamer in het hostal La Casona. Volgens mij zit het in de buurt van het hotel waar ik nog met Michiel in 2001 heb geslapen, maar gedurende mijn verblij in Potosi heb ik die nooit gevonden. Langzaam maar zeker begin ik wel wat van de historische gebouwen te herkennen, maar het komt maar heel langzaam terug. Dit is ook een zeker voordeel, omdat ik nu weer met een frisse blik alles kan bekijken. Fris is het sowieso, de temperatuur in de schaduw komt niet boven de 15 graden uit, terwijl het in het zonnetje prima te doen is... ´s Nachts daarentegen, heb ik drie dekens nodig... nee van verwarming hebben ze nog steeds geen kaas gegeten.
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Potosi
photo by: Biedjee