Bijtanken in Duitsland - deel 1: Onderweg

Frankfurt am Main Travel Blog

 › entry 1 of 4 › view all entries
Reizen met de ICE naar Frankfurt is een feest van herkenning. Utrecht, Oberhausen, Dusseldorf, Keulen, been there, done that. Nu naar het eindpunt van de lijn: vanaf Amsterdam CS ben je in 4 uur op Frankfurt Hbf.

Zonder reservering kom je de ICE niet in en na het instappen hobbel ik braaf naar mijn gereserveerde plaats aan het raam. Nou ja, raam: ik heb 10 cm uitzicht en voor de rest kijk ik tegen een steunbalk aan. Fijn. Niet dat ik van plan ben om de hele weg naar buiten te gaan kijken, maar ik wil wel graag de mogelijkheid hebben. Met toestemming van de conducteur verkas ik daarom naar een rijtuig verder, waar nog zat ongereserveerde stoelen zijn. Zelfs achteruit! Als ik zit, merk ik pas hoe moe ik eigenlijk ben. Kennelijk was ik toch best gespannen.

Het voorbereiden van een reis vind ik vervelender dan daadwerkelijk op reis te gaan. Ben ik niets vergeten (jawel, batterijen, en die in mijn mp3-speler zijn uiteraard leeg), ben ik wel op tijd voor de ICE (tuurlijk, zeker dankzij de big yellow taxi die om 9:15 voor de deur stond en het feit dat ik een stoptrein eerder heb genomen), heb ik niet teveel spullen meegenomen (ja, maar niet door mijn schuld: een waterkoker blijkt op de hotelkamer aanwezig te zijn en de sauna is defect, dus die badjas en -handdoek had ik thuis kunnen laten)? Zodra de deuren van de trein sluiten is dat echter allemaal niet meer relevant: nu kan ik er niks meer aan veranderen.

Het landschap zoeft voorbij, maar ik let er niet zo erg op. Ik vermaak me met de verhalen en puzzels in de ANWB Auto en Boodschappen en als de letters voor mijn ogen beginnen te dansen, krul ik me op tegen het raam. Slapen lukt niet, maar doezelen gaat prima. Twee stoelen verder ligt iemand luidruchtig te snurken. Als ik mijn ogen open, is het landschap verandert. Niks geen vlakke polders, hier glooit het landschap!

Na Keulen draait de wereld zich om, achteruit is opeens vooruit. Een paar Duitssprekende pasagiers hebben een verkeerd kaartje (het wordt ook maar 300 keer omgeroepen dat je een plek met toeslag moet reserveren voor dit soort treinen), maar ze schoppen gelukkig geen stennis. Ik begin in een Schaduw-mysterie en als we op Frankfurt Flughaven aankomen, verzamel ik alvast mijn spullen. De snoepzak is al aardig leeg en ook de overige proviant is gehalveerd. Ik voer geen moer uit, maar ik heb toch kennelijk energie nodig...

Om 14:30 arriveren we op Frankfurt Hbf. Het doet denken aan Parijs: net zo'n kopstation met achter de stootblokken allemaal winkeltjes. Ze doen het hier beter dan bij de NS ("Roken is alleen toegestaan binnen 3 meter van de rookzuilen". Had jij een meetlat bij je?), op de grond rondom de rookzuilen staat een geel vierkant getekend: daarbinnen mag je roken en daarbuiten niet. Da's tenminste duidelijk.

Verdwaasd loop ik het station door (om onduidelijke redenen zit er opeens een waas onder mijn lensen) en haal bij de Touristeninfo een Stadtplan (50 cent, stelletje afzetters). Ik weet wel waar ik naartoe moet, maar vind het wel prettig om ook een officiele kaart te hebben. Inderdaad loop ik zo richting hotel, het postduiveninstinct werkt goed. Om er te komen, is echter een ander verhaal. Ik loop langs een ontzettend drukke weg en precies bij de kruising waar ik over moet steken, doen de verkeerslichten het niet...

Hotel Astoria is in een rustige buurt gelegen, op een kwartier lopen van het centrum. Na een uurtje acclimatiseren ga ik richting stad. Ik geniet, wat een geweldige stad! Hoge, weerspiegelende kantoorgebouwen worden afgewisseld met prachtige ouderwetse huizen. Vooral de Opera kan mijn goedkeuren wegdragen. Deze is in WO II volledig verwoest, maar daarna weer volgens de originele bouwplannen herbouwd. En dat geldt voor meer gebouwen. Weer een thuis in het buitenland gevonden!

Na 3 uur struinen en winkelen beginnen mijn voeten te protesteren. Terug naar het hotel dus en op zoek naar wat te eten. Ik loop een typisch Duitse eetgelegenheid binnen, bruin hout, geweien aan de muur en grote pullen bier op tafel. Plek? Daar waar een stoel vrij is. Eten maken kunnen ze niet echt, maar gezellig is het wel. Om 21:00 keer ik terug naar het hotel en als ik informeer naar de sauna, blijkt dat deze gerenoveerd wordt. Balen, maar daar gaan we morgen wel werk van maken. Nu maar een warme douche en lekker naar bed. Morgen aan de stadswandeling!
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!