Rondtrekken in de Himalaya gebergten!

Kathmandu Travel Blog

 › entry 6 of 28 › view all entries
David en ik in Besi Sahar, geheel onder alle soorten kleuren verf

Het is alweer enige tijd geleden dat ik een verhaal heb kunnen plaatsen. In deze tijd heb ik absoluut niet stil gezeten!

 

Vrijwel direct na aankomst in Kathmandu (Nepal) zijn David en ik gaan rondkijken wat voor een mogelijkheden er zijn om rond te trekken in de bergen. Dit is geen moeilijke opgave. De mensen staan letterlijk op straat om je lekker te maken om naar hun reisbureau te laten komen. Op deze wijze hadden we dan ook onze info ingewonnen. Maar wij waren van mening dat we geen gids nodig hadden om de Bergen in te kunnen, laat staan een duur reisbureau.

Een van de fenominale uitzichten tijdens de trektocht door het Annapurna massief

 

Zo organiseerden wij onze reis door diverse dingen te kopen (handschoenen, muts, kaart etc.) en zaken als vergunningen te regelen. Na twee dagen hadden we alles geregeld en gingen we op weg naar Besi Sahar, de plaats waar de tocht zal beginnen.

 

Met een bus vertrokken we dan richting Besi Sahar, wat werkelijk waar een ervaring opzich was. Mijn adrealine niveau is nog nooit zo groot geweest, mijn hartslag zal elke inspanning dan ook hebben overwonnen. Ik kan gerust zeggen dat de chauffeur als een bezetene door de bergpassen scheurde.

Een blik op een dorp tijdens de tocht
Zo haalde hij gerust in een onoverzichterlijke bocht in, zag je het raffein heeel dicht op je afkomen. Onderweg zagen we diverse aanrijdingen en bussen half in het rafijn. Ik was dan ook een blij mens toen we na een 8 uur durende rit veilig en wel aan waren gekomen.

 

In Besi Sahar aangekomen namen we het eerste beste hotel dat we zagen. De eigenaar zat geheel onder de felgekleurde verf. Het was namelijk een heilige dag in Nepal, waarbij het gooien van water en insmeren van verf centraal staat. Na een lunch wooden David en ik kijken wat er zoal te doen was in deze stad en waar het beginpunt was van de route. Dit bleek echter een van de grooste vergissingen te zijn ooit. We liepen dus door de straten van Besi Sahar, en al snel werden we het slachtoffer van de plaatselijke jeugd.

Het moment waar we 9 dagen naar hebben toegewerkt, de top van de pas van 5416 meter!!
We werden nat gegooid en met verf besmeurd. Desondanks liepen we verder, waarschijnlijk kregen de kinderen ook hier de illussie dat wij het leuk vonden. Wij besloten dan ook met ons flesje water en de verf op onze kleren en gezicht om de tegenaanval in te zetten. Iedereen had uiteindelijk lol voor tien en de mensen waren dan ook blij met onze aanwezigheid. We waren namelijk de enige toeristen die de straat op durfden te gaan.

 

De volgende dag (22-03-’08) gingen we (nog besmeurd met de verf op ons) op pad om de Annapurna circuit te gaan belopen. Dit is een van de langste bergpassen die er bestaan die zo hoog komen. Met een backpack van rond de 9 kg liepen we dan ook de berg op en af. Onderweg namen we een lunch, het nationale gerecht van Nepal, Dhal Bhat.

Ik op de top van de pas, met een laag van minimaal 6 cm aan sneeuw
Dit is witte rijst met groente en linzensoep. Ons werd verteld dat dit het eten is dat je gedurende route alleen kan krijgen. Het was een eenzijdig gerecht waarbij de groenten hoogstwaarschijnlijk direct uit de grond waren getrokken en op onze bordjes waren gelegd aan de hoeveelheid zand te merken. Uiteindelijk was de eerste dag goed te doen, we hadden zo’n 18 km gelopen en hadden een leuke plaats gevonden om te overnachten. Ik bleek iets verkeerds te hebben gegeten of gedronken, want gedurende de nacht had ik mijn maag en darmstelsel leeggespoeld. Wat was dat weer beroerd zeg! De tweede dag begon in dus de dag met een lege maag aan de route. Het was afzien, want berg op en af op een lege maag is nou niet de meest ideale omstandigheid. Deze dag liepen we dus maar een paar dorpjes verder. Gelukkig was de derde dag alles weer in orde en kon de reis weer vlotten. Met een stok in de handen liepen we door de mooie bergen met een fenominaal uitzicht op de Annapurna gebergten.
Het vliegtuigje waar we mee vetrokken naar Kathmandu, een zeer oude kist
Het is zo rustgevend om door de bergen te lopen, je hoort dagen lang geen verkeer, de stank van de stad is totaal weg. Je volgt een route vrijwel geheel langs het smeltwater rivier van de besneeuwde bergen. Alle goederen worden met ezels naar de dorpen gebracht. Maar ook mensen kunnen me daar wat afsjouwen hoor! Met manden vol zie je ze als berggeiten door de passen schieten, dan voel ik mij wel lullig met een vrij licht tasje en al puffend om boven te komen. Naarmate je hoger komt worden de prijzen van het eten en drinken stukken duurder, dit is immers ook niet gek omdat er veel moeite moet worden gedaan om dit zo hoog te krijgen.

 

Onderweg ontmoetten we vele mensen die we gedurende de reis steeds weer tegenkwamen. Het was erg gezellig in de hotels, we hadden soms goede discussies en speelden vaak kaartspellen om de tijd te doden. Ik genoot echt van de tocht, elke dag veel lopen door de bergen, vele dorpjes kom je tegen. Soms is het wel leuk om te zien hoe de plaatselijke jeugd de verveling tegengaat. Zo wordt een jongentje op een ezel gezet en doen de vriendjes veel moeite om de ezel te laten rennen. Dit alles resulteert uiteindelijk in een mooie valpartij van het arme jochie dat nietsvermoedend op de ezel zat. Alles wat je hier meemaakt is echt te mooi voor woorden.

 

Na verloop van tijd kwamen we in Manang aan, dit is na zo’n 5 a 6 dagen lopen. In deze plaats moet je een dag rust nemen om te akklimatiseren, omdat je op een enorme hoogte zit (boven de 3000 m.) Na een dag rust gingen we weer verder, vol energie. De lucht werd ijler en het tempo werd rap minder. Elke dag begon het na 3 uur tot laat in de avond/nacht te sneeuwen. Het was dan ook erg koud op gegeven moment. In sommige hotels zat je aan een tafel waar een houtskoolkachel onder stond om warm te blijven. Dit was helaas niet overal het geval. De nachten waren ook erg koud in bed. Soms met 2 dekbedden was het nog niet uit te houden. Laat staan de koude douches! Maar als echte kerels lieten we ons hierdoor niet uit het veld slaan. We waren dan ook aangekomen in Thorung Pedi, het laatste dorp voordat je de berg overgaat. Na een koude nacht begonnen we iets voor 6 uur aan de lange klim, we zouden deze dag meer dan 1000 meter stijgen, en meer dan 3000 m dalen. Na een lange tocht van zo’n 4 uur bereikten we dan eindelijk de top van het Annapurna Circuit! We zaten op een hoogte van 5416 meter en waren dolgelukkig! Na ruim 9 dagen lopen hadden we het dan eindelijk gehaald. In ene valt zoveel van je af, echt een goed gevoel.

 

Maar na alle vreugde kwam al snel een eind. We moetsen ook weer naar beneden, en geheid dat dit makkelijker klinkt dan dat het is. De route met zo’n 6 cm sneeuw is een ware hel als je naar beneden moet. De stenen en de wegen zijn zo glad als de pest. Met mijn schoenen had ik amper grip en de stok die mij zo goed geholpen heeft om naar boven te komen had maar weinig nut om te dalen. Ik viel zo vaak dat ik er ziek van werd. Na elke steile daling was het weer feest, daar lag ik weer. Na 5 uur van vallen en opstaan bereikten we dan eindelijk het dorp waar we zouden overnachten. Hier kwamen we weer veel bekenden tegen en speelden weer diverse kaartspellen. Het was erg gezellig. De dag erna liepen we 2 dorpen verder, naar Jomosom. David en ik waren het lopen al wel een beetje zat geworden, en met name de route aan de andere kant van de berg. Hier zie je weer voor het eerst motorvoertuigen, hele gezinnen die de berg beklimmen. Dit was een dusdanig contrast met de andere kant van de berg dat we eigenlijk zo snel mogelijk weg wilden. We besloten om te informeren wat een jeep kostte om naar een ander dorp te komen. De tijd die dit totaal in beslag zal nemen was niet de moeite waard. We besloten om het vliegtuig te pakken, terug naar Kathmandu. Voor een leuke 75 euro vlogen we naar 3 vliegvelden. Het toestel was erg oud. Je kreeg zelfs watten die je moest gebruiken als oordopjes om de herrie te verminderen. We zaten op een zeer riante plaats met een meesterlijk uitzicht. We zaten pal achter de piloot. Het zicht was dan ook subliem door de voorruit. Het kleine vliegtuigje was in de lucht echt een speeltje voor de wind, van links naar rechts en het meeste nog wel luchtzakken. Tegen de middag kwamen we weer veilig aan in Kathmandu, weer een wereld van verschil!  

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
David en ik in Besi Sahar, geheel …
David en ik in Besi Sahar, geheel…
Een van de fenominale uitzichten t…
Een van de fenominale uitzichten …
Een blik op een dorp tijdens de to…
Een blik op een dorp tijdens de t…
Het moment waar we 9 dagen naar he…
Het moment waar we 9 dagen naar h…
Ik op de top van de pas, met een l…
Ik op de top van de pas, met een …
Het vliegtuigje waar we mee vetrok…
Het vliegtuigje waar we mee vetro…
Kathmandu
photo by: sharonburgher