Op naar Vietnam!

Ho Chi Minh City Travel Blog

 › entry 11 of 28 › view all entries
De beroemde Mekong rivier in Phonsavan.

In Laos hebben we nog een paar stadjes bezocht. Als laatste waren we aangekomen in Phonsavan. In dit dorp valt echt weinig te beleven, na aankomst hebben we hier dan ook meteen alles geregeld voor de komende 2 dagen, een activiteit en het vertrek naar Vietnam. Op zaterdag zijn we met een kleine groep op pad gegaan. Met een busje werden we gedropt bij een grote bezienswaardigheid. We gingen naar de Plane Of Jars. We zouden 3 velden bezoeken met de plane of jars, ofwel velden met kruiken. Het eerste veld was bijzonder om te zien. De oorsprong van de kruiken is niet bekend. Gegist wordt dat de kruiken bedoeld zijn als grafmonumenten. In het gebied zijn ook vele bommen van de Vietnam oorlog opgeruimd. Desondanks zouden in het gebied nog veel bommen liggen.

Via het raam klimt iemand naar binnen, want via het gangpad is de weg niet meer te bereiken. Hoezo is de bus vol??
Je zag vele kraters waar de bommen hadden ingeslagen in het gebied. Met het busje reden we een paar kilometer verder over diverse zandwegen. Door de weinige informatie die de gids ons gaf was dit uitje niet zo heel aantrekkelijk. Je zag dan ook 3 velden met de kruiken, en op gegeven moment geloof je het allemaal wel. Onderweg zagen we nog wel een oude russische tank die was kapot geschoten. Maar van welke oorlog in Laos deze tank afkomstig was blijft nog steeds gissen.

De volgende dag werden we om half 6 opgehaald om naar het busstation te gaan. Hier aangekomen zagen we wel een heel aparte bus. Zowel voor- als achterin de bus had je een soort luxe sofa uitvoering waarin je languit kon liggen. Aangezien de busreis lang zal duren leek ons dit geen straf.

David met zijn stuntpiloot in Ho Chi Min City
We ploften achterin de bus neer. Al snel bleek dat schijn bedriegt, want de vrije ruimte waar wij zo lekker met gestrekte benen lagen werd benut voor de vele bagage die de mensen meenamen. In de tijd dat de bus stil stond op het station stroomden de mensen in de bus. Als je dacht dat de bus vol zat had je het mis. Er werden plastic stoeltjes neergezet in het midden van de gangpaden. Zo konden er nog veel mensen in. Maar ze bleven maar komen, en bovenop de bagage achterin de bus konden ook wel mensen worden opgestapeld. Via de ramen klommen de mensen dan ook in de bus om toch mee te kunnen. Enfin, we konden vertrekken. Na een paar uur kwamen we aan bij de grens. Hier moesten alle mensen en spullen eruit. Na vele formulieren te hebben ingevuld mochten we verder.
Ik in een gangenstelstel van de Vietcong
Alles werd weer in de bus geladen, zowaar paste het nog steeds. De reis werd voortgezet. Al stuiterend reden we over de wegen van Vietnam, ze waren overal wel een beetje met de weg bezig. Na 13 uur reizen kwamen we aan in Vinh, een plaatsje in het noorden van het land. Hier besloten we om de bus te pakken naar Ho Chi Min City, ofwel Saigon. Deze rit hebben we net achter de rug. In plaats van de 20 uur wat ze ons wijs maakten hebben we een leuke reis van 28 uur over gedaan. De reis was erg zwaar, je kan amper slapen in de bus. Maar leuk was het soms wel, er werden vietnamese films gedraaid, er was een uurtje karaoke (met vietnamese liedjes). We waren ook de enige toeristen die in de bus zaten.
Schieten met een AK47!!
Dit leverde wel leuke momenten op. Bij elke stop voor eten keken de lokalen hun ogen uit. Zo is het erg moeilijk om uit te leggen dat je geen vlees of vis wilt hebben. Na diverse gebaren te maken (varkensneus maken en knorren, kip nadoen, gaan loeien en met je handen een vis maken) werd ik meegesleurd de keuken in. Hier wees ik dan aan wat ik wilde hebben. Frapant is dan om te zien hoe de mensen kijken, vegetariers zijn ze niet gewend hier. In de avond kregen we van de buscrew vietnamese koffie. Wat was dit smerig zeg, koude koffie met ijsklontjes en smurrie. Uit fatsoen drink je het toch wel op. In de bus kregen we van diverse vietnamezen de gekste soorten fruit en drinken aangeboden. Erg leuk wel om mee te maken. Laat in de nacht kwamen we dan eindelijk aan.
Bij deze man zat ik achterop de motor, dat hij ooit zijn rijbewijs heeft gehaald is mij een raadsel...
Zoals verwacht, alle hotels zaten zo goed als dicht. Na diverse rondjes te hebben gelopen op zoek naar een hotel dat wel open is hadden we dan eindelijk een kamer gevonden. Na een overheerlijke douchebeurt (na 3 dagen in de bus te hebben gezeten is dit echt erg aangenaam) gingen we ontbijten. Na het ontbijt zijn we naar de DHL gegaan om een postpakketje op te halen. We sprongen achterop een motor om hier te komen. althans, ik had niet het gevoel dat we ooit aan zouden komen. Laos is een erg rustig land, en met name qua verkeer. Vietnam daarentegen is een wereld van verschil. De meest gekste capriolen werden uitgehaald om zo snel mogelijk op de plaats van bestemming te komen. deze drukte is echt wennen! Gelukkig kwamen we heelhuids aan. nadat we de DHL hadden bezocht stelden de twee 'taxichauffeurs' voor om naar de chi cho cave te gaan. Dit leek ons wel een erg leuk idee. In dit park zie je een vietnamees oerwoud waarbij nog diverse ondergrondse stelsels intact zijn. Ik heb mijn kans dan ook gegrepen om met mijn tedere lichaampje in een luik van een gangenstelsel te kruipen. Dit was best krap moet ik zeggen. In dit park zag je ook diverse boobytraps die de vietnamezen gebruikten tegen de amerikanen. Dit was wel luguber om te zien, dan is het ook niet verwonderlijk dat de amerikanen de oorlog nooit hebben gewonnen. Naast de stelsel en vallen was er ook de mogelijkheid om met vele wapens te schieten die gebruikt zijn in de vietnam oorlog. natuurlijk ging de keus uit naar de AK47, deze kans krijg je niet zo vaak namelijk! De tien kogels vlogen dan ook letterlijk snel weg, maar wat een tering kabaal komt er uit zo'n aparaat. Als klap op de vuurpijl kon je ook door een heel gangenstelsel kruipen. deze was dan wel op westers formaat gemaakt, maar dit was nog best erg krap moet ik zeggen. De bijkomende hitte maakte het helemaal tot een dolle boel, geheel bezweet kwam ik dan ook weer boven de grond. Na een propagandistische vietnamese film over de werking van de gangenstelsels verlieten we het park. Ik sprong weer achterop het motortje. Soms zag ik situaties dusdanig uit de hand lopen dat ik mij met volle kracht heb vastgehouden aan de motor. als gevolg daarvan heb ik nu een paar blaren op mijn handen. Wat een avontuur zeg!  

Mijn bioritme is nu echt aangetast en ik zal ook  vast wel als een zombie rondlopen na 3 dagen zonder slaap, maar ik ben wel blij dat we in Vietnam zitten. Voor zover ik het heb kunnen zien is het een schitterend land waar je veel kan beleven!

Groeten Erik

  

    

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
De beroemde Mekong rivier in Phons…
De beroemde Mekong rivier in Phon…
Via het raam klimt iemand naar bin…
Via het raam klimt iemand naar bi…
David met zijn stuntpiloot in Ho C…
David met zijn stuntpiloot in Ho …
Ik in een gangenstelstel van de Vi…
Ik in een gangenstelstel van de V…
Schieten met een AK47!!
Schieten met een AK47!!
Bij deze man zat ik achterop de mo…
Bij deze man zat ik achterop de m…