Ons uitzicht vanaf de ontbijttafel in Bago.
We staan om 05:30 op, want we willen de monniken zien die om 06:00 uur bij het hotel komen bedelen. We zijn om 06:02 beneden en zien de stoet van zo’n 30 monniken nog net de hoek van de straat om gaan. We lopen een stukje achter ze aan, maar ze lopen stevig door en na een paar minuten gaan we terug naar het hotel. Op de bovenste verdieping, vanuit de ontbijtzaal kunnen we de zonsopkomst goed zien. De stoepa in de verte steekt mooi af tegen de verkleurende lucht. We horen dat mensen gisteren toch geld hebben kunnen wisselen in het hotel en als wij het gaan navragen is het nu niet meer mogelijk. Net voor we vertrekken om 08:00 uur zien we nog een paar jonge bedelende monniken met een oud vrouwtje dat ook een graantje mee wil pikken.
Een oud bedelend vrouwtje.
We zijn nog geen half uur onderweg als we een processie tegen komen. Het lijken bedevaartgangers die 2 beelden naar Bago brengen. Een en ander gaat gepaard met harde muziek, een jongen die een soort gevechtsdans uit voert en een mooi versierde olifant. Helemaal achteraan rijdt een truck vol speakers die voor nodige volume zorgen. Nog voor negenen komen we bij een school waar leden van de groep spullen willen afgeven die ze uit Nederland mee hebben genomen voor dit doel. Het hoofd van de school is niet aanwezig en de andere personeelsleden durven de gift niet te accepteren, dus gaan we mar weer op weg. Om 09:45 uur hebben we een koffiestop naast de plaatselijke kapper. Het tentje stelt niet veel voor, maar de oploskoffie smaakt goed en de wc is zo primitief dat het een bezienswaardigheid is.
Een van de kinderen in het weeshuis van het Leger des Hels.
Gebruik ervan is voor een westerling niet aan te raden. Er stopt een jonge met automatische velgenreinigers op zijn fiets en hij krijgt hiermee veel bekijks van ons. Om 12:00 uur stoppen we bij een weeshuis ven het Leger des Heils waar onze gulle gevers dan toch hun giften kwijt kunnen. We mogen even binnen kijken, maar er is niet zo veel te zien. De mensen zijn er wel super aardig en de kinderen die er wonen ook. We blijven maar een goed kwartier en rijden dan door naar onze lunch locatie. Het is een Chinees restaurant waar het eten opzich goed smaakt. Als ik mijn eten op heb loop ik even naar achter om mijn handen te wassen en kan daar door de openstaande deur in de keuken kijken. Er staan enkele koks met woks te koken en er liggen 4 honden te wachten of er iets voor hen over blijft.
Kinderen op de brug in Toungoo.
De vuren onder de woks worden gestookt met kaf van het rijst. Na de lunch rijden we nog ongeveer een uur en komen dan in Taungo aan. Het is een stoffige plaats en het Amazing Hotel, waar we logeren ligt zo’n 50 meter een zandweg in vanaf de hoofdweg. De kamer is prima, maar hier blijven we niet lang, want we gaan op zoek naar de open markt, die interessant schijnt te zijn volgen Aard-Jan en maar een half uur lopen. We vinden de markt niet ondanks een kaartje van Aard-Jan, achteraf het schijn het maar 5 á 10 minuten te lopen te zijn geweest volgens iemand van de groep, dus de meeste van onze groep zijn het voorbij gelopen. Foutje. We merken dat hier amper toeristen komen, want de mensen lachen Trudy uit om haar witte voeten en kijken naar ons met een blik van: Zwaai naar mij! Wij zijn zelf de bezienswaardigheid hier.
We zien werklui een vrachtwagenmotor uit de laadbak van een vrachtwagen takelen en ook voor de inwoners van dit dorp is dit schijnbaar een spektakel, want er zijn toeschouwers genoeg. We willen een rivier over, maar moeten eerst verantwoording aflegen bij een officier waar we naar toe gaan. Na goedkering, steken we de brug over de rivier over, goed oplettend dat we niet in de gaten stappen die ontstaan zijn doordat er gewoon enkele planken ontbreken. Ondertussen loopt er een groepje kinderen achter ons aan dat ons heel interessant vind. Als ik een paar foto’s van ze gemaakt heb zijn ze blij en draaien ze om. Aan de andere kant van de brug staat een klooster waaruit mantra’s klinken. De mensen kijken serieus naar je en als je dan naar hen lacht, breken hun gezichten open en lachen hartelijk terug.
Andere roepen je vanaf brommer, auto of vanuit winkels al van flinke afstand toe. Meer Engels als: Where you from? Kennen ze niet en toch gebeurt het dat ik tot 2 keer toe uitgenodigd word, een potje Chinlon mee te spelen. De spelers staan in een cirkel en spelen een rieten bal over en weer. Het klinkt een stuk makkelijker dan het in. Anderen proberen me de Betelnoot aan te prijzen, maar ik heb gehoord dat die erg bitter is en daarbij heb ik geen zin in een donkerrood gebit, dus bedank ik vriendelijk. We steken de brug weer over en vanaf de brug zien we 2 mannen op een bootje iets oen wat op vissen of netten uitzetten lijkt, maar ik kom niet achter wat hun doel precies is. Het laatste stukje naar het hotel doen we bij fietstaxi. De man vraagt 100 Kyat, maar we geven hem 500, want ondanks dat het maar een klein stukje is moet hij behoorlijk werken. We kunnen hem niet verstaan, maar dat hij met Trudy op de foto wil is duidelijk. We gaan douchen en eten dan samen met Judith, Ton en Dolores. Om 22:30 gaan we slapen.
