Mingun en het Koninklijk Paleis.

Mandalay Travel Blog

 › entry 16 of 27 › view all entries
Mingun.

Om 07:30 vertrekken we met de karakteristieke kleine blauwe taxi’s naar de rivier waar onze boot klaar moet liggen. De taxi’s hebben volgens mij tweetakt motortjes met geen spat trekkracht, die elk moment onder het auto-tje uit kan vallen (zo klinkt het tenminste). Bovendien is de vooruit het enige glas dat het auto-tje rijk is. De boot waarmee we naar Mingun varen valt alleszins mee, een flink schip voor 11 personen, met ligstoelen op het dek. Het is ruim 1 uur varen (stroomopwaarts, dus de terugreis zal wat sneller gaan), de stemming is goed en het weer is mooi. We zien de gigantische sokkel al van ver staan en als we dichterbij komen, zien we ook de souvenirverkoopsters ons al opwachten. De bedoeling, was dat we toegangspoort geflankeerd zou worden door 2 gigantische olifanten, maar door de aardbeving van 1838 is er weinig meer over van de dieren.

Mingun Bell die geluid word door een geestelijk gehandicapte jongen.
Ook de sokkel van de pagode (de rest is nooit afgebouwd) heeft flinke schade opgelopen. Als we de sokkel beklimmen (ook hier de schoenen uit) moeten we, boven aangekomen, regelmatig over flinke scheuren in het bouwwerk stappen. Er blijkt constant een jonge met ons mee lopen, maar we hebben helemaal geen zin in een gids, dus geven we hem zo min mogelijk aandacht. We dalen de trappen weer af en drinken een lekkere verse kokosnoot bij een kraampje in de buurt van de sokkel. Hier kop ik van een meisje een setje met waardeloos Birmees munt geld, dat alleen leuk is voor de verzameling, omdat al het geld in Birma in 1997 ongeldig is verklaard door de overheid (met als gevolg dat alle mensen al hun spaargeld in Ă©Ă©n klap kwijt waren). We lopen verder en komen dan bij de Mingun Bell, 90 ton zwaar, 4 meter hoog en 5 meter in diameter.
Hsinbyume-Padode
Hier staat een geestelijk gehandicapt jongentje dat de bel luidt als de toeristen komen. Hij gaat opzij staan als ik een foto wil maken, maar ik verras hem door te zeggen dat hij ook op de foto mag. Als ik hem het resultaat laat zien en Trudy hem een koekje toestopt (ze moet de verpakking ook open maken, want dat krijgt manneke niet voor elkaar) kan zijn glimlach niet breder meer worden. Hij blijft naar ons zwaaien en lachen tot hij ons niet meer kan zien. Later horen we van Mick dat ze die jongen geld hadden gegeven en dat hij er niet zo blij mee was, hij wist niet goed wat hij er mee aan moest met dat geld. We lopen nog verder het straatje af tot we bij de Hsinbyume-pagode komen die eigenlijk alleen maar bijzonder is doordat hij is gebruikt voor de cover van de Lonely Planet en omdat er bovenin 2 boeddhabeelden achter elkaar staan, zodat er in eerste instantie maar 1 zichtbaar is.
Bejaardenhuis
Op de terugweg naar de boot bezoeken we nog een van de weinige bejaardenhuizen die Birma rijk is. Het is niet van de overheid, want die laten de ouderen aan de familie over. De meeste mensen die hier in het bejaardenhuis wonen hebben geen familie of die kunnen niet voor hun zorgen. Het is netjes maar primitief. We maken nog een donatie en bij het verlaten van het pand word er nog gevraagd op wij stripjes hebben waarmee de bloedsuiker bepaald kan worden, want die zijn op. Maar wij zijn geen suikerpatiënten dus kunnen wij haar daar niet aan helpen.

We eten bij Mann’s rond 13:00 als we weer terug zijn in Mandalay. We gaan aan de wandel en bezoeken het paleis van Mandalay. De muren en de slotgracht zijn echter mooier om te zien, dan het nog niet zo heel lang geleden volledig herbouwt paleis dat er nu doods bij ligt, als een levensgrote maquette.

De oprichtster van het bejaardehuis.
We mogen alleen foto’s maten in de archeologische zone, omdat het leger de rest van het fort van 2 x 2 kilometer in gebruik heeft. Om hier binnen te mogen moeten we ons Area ticket laten zien, waarvan de nummers netjes in een boekje genoteerd worden. We nemen een trishaw, die voor 4000Kyat ons naar Mandalay Hill, op ons wacht terwijl we de trappen naar boven beklimmen, de zonsondergang bekijken, en weer naar beneden lopen en vervolgens ons terug naar het hotel brengt. Terwijl we op de zonsondergang wachten last ik de lensdop van onze camera vallen die meteen onder de railing door een meter of 5 van de heuvel af stuitert. Kwijt, concludeerde ik, maar een Birmese man zegt meteen: I’ll get it, en is er vandoor. Even later zien we hem beneden lopen en worden boven wonder komt hij met de dop terug. Ik wil hem 3000 Kyats geven die hij in eerste instantie niet wil aannemen.
Trudy op Mandalay Hill
Ik weet dat het veel is voor hier naar als ik een nieuwe lens had moeten kopen omdat die zonder lensdop beschadigt was ik duurder uit.

We hebben geen tijd meer om te gaan eten en halen bij een soort van bakker cakejes en zoute broodjes met chocolade erin, anders kunnen we om 19:30 niet mee naar de Moustache Brothers, die alleen maar in hun eigen huis in het engels en voor toeristen mogen optreden, omdat ze de regering op de hak nemen. De show maakt zijn reputatie niet waar, maar is desondanks de vele herhaalde grappen leuk om een keer te zien. De leukste grap is dat 1 van de broers met tandpijn in Thailand naar de tandarts ging. De tandarts vroeg of er in Birma geen tandartsen waren. Jawel, was het antwoord, maar daar mogen we onze mond niet open doen….

Voorstelling van de Moustache Brothers.
. De vele dansjes doen de show verder geen goed. Terug in het hotel gaan we douchen met heerlijk warm water (gisteren werd het hooguit lauw) en daarna gaan we slapen.

 

 

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Mingun.
Mingun.
Mingun Bell die geluid word door e…
Mingun Bell die geluid word door …
Hsinbyume-Padode
Hsinbyume-Padode
Bejaardenhuis
Bejaardenhuis
De oprichtster van het bejaardehui…
De oprichtster van het bejaardehu…
Trudy op Mandalay Hill
Trudy op Mandalay Hill
Voorstelling van de Moustache Brot…
Voorstelling van de Moustache Bro…
Mandalay
photo by: Mezmerized