Markten, wandelen en overnachten in een klooster.

Pindaya Travel Blog

 › entry 8 of 27 › view all entries
5 dagen markt in Kalaw.

07:00 uur ontbijt, heerlijke verrassing, we krijgen pancakes met jam of suiker. Trudy zei net van te voren nog dat ze geen zin had in toast, dus dat komt goed uit. Direct na het eten gaan we naar de markt. Vandaag is het 5 dagen markt in Kalaw. Hier in de omgeving is het in elk dorp 1 keer in de 5 dagen markt (buiten de marktjes die altijd open zijn) en vandaag is Kalaw aan de buurt. We lopen in eerste instantie naar de centrale markt, maar hier is niks meer te doen dan gisteren en ik vermoed dat we verder naar achteren door moeten lopen. Zo doende komen we inderdaad bij de beoogde markt uit. Hier worden alleen maar levensmiddelen verkocht voor de locals en het merendeel ziet er goed en supervers uit.

Even de bus vol tanken.
Ook de joekels van vissen die ter plekken worden schoongemaakt zien er perfect uit. Het is een schat aan kleuren (en in iets mindere mate geuren, dit door de lage temperatuur) en van prachtige mensen. Vooral de vrouwelijke handelaars lijken het als een gezellig uitje te zien, want ze lachen en kwebbelen er op los. We zien hoe een vrachtwagentje wordt gelost met de hand en als er dan een jeep met 2 mensen van het leger erin aankomt met veel bombarie, moet iedereen als de sodemieter aan de kant, want de bobo’s hebben haast. We komen precies om 08:30 bij de bus en iedereen zit al in de startblokken. We vertrekken meteen en zijn dus mooi op schema. Net buiten het dorp moet getankt worden. Buiten de grote steden houdt dat in dat er vaatjes diesel m.b.v. een slang en trechter, in de tank van de bus word gekiept.
Uitzicht tijdens de trekking.
Het landschap onderweg is mooi, maar ik kan toch niet voorkomen dat ik in slaap sukkel. Trudy slaapt al langer. Om 10:30 hebben we Pindaya in zicht en zodra de bagage uit de bus is beginnen de actievelingen aan de 2-daagse trekking en degenen die dat niet zien zitten blijven in het hotel achter. Het is erg warm en we moeten behoorlijk klimmen. Anne voelt zich niet goed en vindt het verstandiger om terug te gaan. Onderweg komen we langs een meertje waar een flink aantal mensen aan het werk zijn. Al snel valt de groep uit elkaar, omdat de snelheden van het wandelen nogal uit elkaar liggen. Voor de lunch zijn er 3 pauzes waar de groep weer bij elkaar komt. Het wandelpad veranderd van leemachtig naar rotsachtig en dat loopt niet altijd even makkelijk. We zien veel vlinders en komen langs koffie en theeplantages, met name steile hellingen staan deze.
Mensen die hun groentens in het meertje aan het wassen zijn.
Bij de laatste stop voor de lunch zijn een groep mensen iets aan het bouwen, maar ik zou niet weten wat. Van hier uit is het nog 40 minuten lopen naar de lunch stop. We pauzeren bij een huis met een mooi terras waar we een beetje op kunnen drogen. Het eten dat is klaargemaakt door onze gidsen den dragers, smaakt erg goed. Onderdeel van de lunch in de lekkerste tofu die ik ooit gegeten heb. Na het eten buiken we wat uit op het terras. We slingeren ons nog een tijd door het berglandschap en om 15:30 krijgen we het dorp, waar we zullen overnachten in het vizier. Het is dan nog een half uurtje lopen. De mensen in het dorp zijn erg vriendelijk en nog niet door overmatig toerisme verpest. Om iets over 4 zien we de abt van het klooster (en tevens enige monnik) les geven aan een aantal kleine kinderen.
Vrouwen werken moeten hier niet zo hard of harder werken als mannen.
Een paar minuten later zitten we aan de thee met cake te wachten tot de abt tijd voor ons heeft. Om 16:30 is het dan zo ver en maken we kennis met de man des huizes. Hij spreekt geen woord engels, maar één van onze gidsen fungeert als tolk. Er komt nu ook een groep Fransen aan. Na de audiëntie gaan Trudy en ik ons wassen in het betonnen hokje met een ingemetselde waterbak, waar we naar hartelust mogen spetteren en met water spelen. Het water is echter zo koud dat we dat niet meer dan noodzakelijk doen. Van onze groep zijn ook maar 4 mensen die zich wassen en van de Fransen niemand. Na het wassen lopen Trudy en ik nog even het dorp in. De rest van de groep is al onder leiding van een gids het dorp in gegaan. Als je maar met zijn tweeën bent kun je wel rustig foto’s maken zonder dat er iemand voorloopt.
Les gevende monniken.(jammer dat sommige toeristen overal met hun neus bovenop moeten zitten)
De kinderen vinden het fantastisch als we de foto’s laten zien die we van ze gemaakt hebben. Aan het uiteinde van het dorp wordt Trudy, terwijl ik foto’s sta te maken, uitgenodigd in een huisje. Ik moet uiteraard ook binnen komen en we mogen ons warmen aan het vuur dat binnen gestookt wordt. De man des huizes komt ook thuis en al snel ook de dochters. We kunnen de mensen helemaal niet verstaan want de taal die ze spreken is het Palaung, een taal die alleen deze etnische groep zelf spreekt, maar wat gebaren en veel glimlachen doet veel. Trudy krijgt een zakje theeblaadjes aangeboden en ik geef de man 500 Kyat als dank. Hij lacht ineens, ondanks zijn hoofdpijn, nog breder en plotseling worden er avocado’s aangeboden en komen er brokjes gecarameliseerde palmsuiker met wat salmiaksmaak (of zoiets) voor de dag.
Kinderen die met vuur en messen spelen.
We komen absoluut de deur niet uit voor we de 3 avocado’s (Trudy 1, ik 2) op hebben. Per slot van rekening krijgen we er nog 3 mee in een plastic zakje. We nemen vriendelijk afscheid en zoeken dan onze weg door het bijna donker over de rotsige paden (op plaatsen lastig en steil) terug naar het klooster, waar ondertussen een kampvuur brand. We blijven rond het vuur zitten tot we geroepen worden voor het diner, dat weer gekookt is door onze gidsen en weer goed smaakt. Na het eten verzamelt de hele groep zich rond het kampvuur en word er flink gelachen om verhalen en moppen. De gidsen komen met een lichte plastic vuilniszak met in de opening een framepje van ijzerdraad met daaraan een stukje bamboe dat is ingesmeerd met kaarsvet met een lontje eraan. De zak wordt op de kop boven het vuur gehouden, zodat hij zich vult met warme lucht en dan word het bamboe aangestoken.
Bij mensen thuis, in een huis zonder ramen. Deze foto is dan ook met flits genomen.
Het geheel stijgt langzaam maar zeker zo hoog de lucht in dat we op een gegeven moment niks meer zien dan een geel puntje. Tijdens het opstijgen kijken we vol spanning omdat er veel gloeient kaarsvat van af drupt en we bang zijn dat een van de rieten of houte daken vlam vat. Het duurt minuten voor het vlammetje dooft. Gelukkig is er verder niets gebuird. Voor dat we naar bed gaan lopen we nog even het klooster in waar het hele dorp zich heeft verzameld om naar de enige tv te kijken die het dorp rijk is. De Fransen groep moeten verplicht meekijken want hun slapen hier. Om 21:45 ligt iedereen van onze groep met kleren en al op het veel te dunne matrasje met de veel te korte dekentjes in de slaapzaal, om een poging te doen te slapen.

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
5 dagen markt in Kalaw.
5 dagen markt in Kalaw.
Even de bus vol tanken.
Even de bus vol tanken.
Uitzicht tijdens de trekking.
Uitzicht tijdens de trekking.
Mensen die hun groentens in het me…
Mensen die hun groentens in het m…
Vrouwen werken moeten hier niet zo…
Vrouwen werken moeten hier niet z…
Les gevende monniken.(jammer dat …
Kinderen die met vuur en messen sp…
Kinderen die met vuur en messen s…
Bij mensen thuis, in een huis zond…
Bij mensen thuis, in een huis zon…
Wandelen in een mooie omgeveing.
Wandelen in een mooie omgeveing.
Pindaya
photo by: TrudyNRonnie