Kakku, het stenen woud van Pagodes.

Nyaung Shwe Travel Blog

 › entry 12 of 27 › view all entries
Akkers met knoflook, het agrarische product van de Pao.

 

We staan om 07:00 uur op, want we vertrekken om 08:30 naar Kakku. Tijdens het ontbijt verteld Aart-Jan dat hij niet mee zal gaan, omdat bij op zoek moet naar een oplossing voor zijn kiespijn. Aangezien de mogelijkheden op het gebied van gezondheidszorg beperkt zijn, bestaat de mogelijkheid dat hij terug naar Nederland moet om zijn brug (waar de beruste kies tussen zit) van € 4000,- te redden. In Myanmar is de oplossing voor de pijn zeer waarschijnlijk: trekken die handel, terwijl een wortelkanaalbehandeling volstaat. We gaan dus met 8 mensen verdeeld over 2 taxi’s naar Kakku, de rest van de groep heeft geen interesse.

Susu, onze gids. De Pao mensen dragen zwarte of blauwe kleding en een geeloranje hoofddoek.
Omdat we met 8 mensen zijn kost de excursie (de hele rit van vandaag inclusief fooien voor de gids en de chauffeurs, 4000 Kyat per persoon) ongeveer €15,-. Als iedereen van de groep meegegaan zou zijn zou het volgens het reisprogramma € 28,- hebben gekost p.p. Iedereen is al om 08:15 uur klaar voor vertrek en dus liggen we al meteen voor op schema. We rijden (en kletsen, want ik zit naast Rudolf) zo’n 50 minuten door mooie landschappen en dorpen en pikken dan onze gids op in een modern gebouw in Taunggyi. We moeten ons inschrijven om naar Kakku te mogen en moeten daarvoor naam en paspoortnummer invullen. Anne en Rudolf hebben hun paspoort niet bij en verzinnen hun paspoortnummer ter plekke, er is immers toch niemand die het controleert. Het is nu nog een rit van 1,5 uur over een hels wegdek naar Kakku. Het is al behoorlijk warm in de auto’s en ik vind het niet erg als we er uiteindelijk zijn, op het moment dat ik inslaap dommel roept Mick:”Kijk daar zijn ze!”met haar beste Belgische (Antwerps) accent.
Kakku laat zich het best omschrijven als een woud van stenen pagoden (2478 stuk). De meesten zijn zo'n 5 meter hoog en worden bekroond door een parasol met klokjes die geluid worden door de wind.
De zit ging niet zonder slag of stoot, 2 keer moesten we stoppen omdat de achterklep van ons Toyota busje uit het slot sprong en constant bleef rammelen. De derde keer was een verplichte fotostop, omdat het kreng helemaal de geest geeft. Gelukkig krijgt de chauffeur weer leven in het gebakje en nemen we afscheid van de dames in de velden het onkruid aan het wieden zijn tussen de knoflookplanten, de groente die het meest geteeld word in deze streek. Onze gids een Pao meisje dat voor Aziatische begrippen zeer goed Engels spreekt en gekleed gaat in de traditionele Pao kledij, compleet met tulband en rok met beenwarmers er onder. Voor ons bezoek aan het woud van Pagodes hebben we 1 uur en 15 minuten. Zeker niet te lang, want je weet gewoon niet waar je moet kijken. De pagodes zijn tussen de 200 jaar en 500 jaar oud en de plaats waar Kakku gebouwd moest worden werd op de traditionele manier bepaald: een heilige witte olifant, met de heilige Boeddhistische geschriften met zich mee dragend, werd los gelaten en waar hij ging liggen om te rusten moest het complex gebouwd worden.
Een beeldje op een van de Kakku tempels.
Volgens de legende is de naam Kakku een verbastering van het Pao-woord Wakku, dat “met hulp van het varken”betekent. De relikwieën die hier liggen in de belangrijkste stoepa zouden zijn gevonden door een varken dat aan het wroeten was. Er staat hier dan ook een groot verguld beeld van een wild zwijn. In 2 gammele hokjes staan verschikkende veel kapotte Boeddhabeeltjes die allemaal uit de stoepa’s komen en nog gerestaureerd moeten worden. Helaas zijn ze niet genummerd en weet men niet in welke stoepa ze thuis horen. Iedereen vind het prachtig en is blij dat hij/zij meegegaan is. We eten in het restaurant tegenover het tempelcomplex, maar de kwaliteit is niet geweldig. Op weg terug naar Taunggyi stoppen we nog een keer om een wandeling door een Pao dorp te maken. We zien o.a. hoe men bindmateriaal van bamboe maakt en hoe de custard boom (en vrucht) eruit zien.
Ter ere van het zwijn waar Kakku naar vernoemd is.
Verder is het rustig in het dorp, want iedereen is op het land aan het werk. We rijden nu in één ruk door naar Taunggyi, waar de helft van ons groepje een bezoek wil brengen aan het Shou museum. Het bezoek zal van korte duur zijn, want volgens Susu (zo heet onze gids) gaat het museum om 16:00 uur dicht en we rijden pas om 15:30 uur het terrein op. Dan blijkt dat het museum ook al om 15:30 sluit en dat het verbouwd wordt en dat er maar 2 zalen open zijn. De entreeprijs van US $ 2,- blijft ongewijzigd. We laten het museum voor wat het is. Als compensatie laat Susu zien hoe een Pao tulband omgedaan moet worden. We droppen haar weer, waar we haar opgehaald hebben en rijden dan naar Aytaya Wine Estate, hier kunnen we voor 1 dollar p.p. 3 wijnen proeven terwijl we uitzicht hebben op de prachtige bijgehouden wijngaarden.
In een Pao dorp maken ze daken van riet.
We mogen ook even in de wijnmakerij kijken, maar we krijgen nul komma nul uitleg en we zijn snel weer buiten. Hier zijn we dat vrouwen de wijnflessen met de hand uit zitten te wassen. Van hieruit rijden we terug naar Nyaungshwe. Onderweg komen we langs een aantal legerbases en zien we ergens een enorm bord staan met daarop een Engelstalige propaganda leus die eindigt op:…….. and crush the common enemy in the name of the union. We zouden ook nog een pagode bezoeken in Taunggyi, maar die hebben we geskipt met het oog op de tijd (de pagode zat eigenlijk voor het museum) en ook omdat het een kopie is van een pagode in Bagan, waar we nog naar toe gaan, die pas in 1996 gebouwd is. We zijn tegen 17:30 terug in het hotel. We gaan geld wisselen in en supermarkt.
Heerlijk de dag afsluiten met 3 glaasjes wijn.
Als ik zeg dat ik 200 dollar wil wisselen gaat er een lade open, waaruit een gebonden stapel biljetten van 1000 Kyat van zo’n 20 cm hoog tevoorschijn komt. Hiervan krijg ik 240 biljetten en ik voel me meteen Dagobert Duck. We gaan weer eten in het Sun Rise Restaurant, waar de stroom is uitgevallen en we dineren bij het licht van een olielamp en een kaars. Trudy besteld de grilled fish (Inle style) en die smaakt fantastisch en is zo groot dat ze hem amper op krijgt. Voor 8300 Kyat hebben we met zijn tweeën gegeten en gedronken. Bij het afrekenen tel ik verkeerd en geef 1000 Kyat te veel. Het biljet word netjes terug gebracht met de mededeling dat ik me vergist heb. Deze eerlijkheid belonen we door het echtpaar het wisselgeld van 700 Kyat te laten houden, waarmee ze erg blij zijn. We zijn nog voor 08:00 uur terug in het hotel, waar we heerlijk douchen. Ik voor een korte tijd in het stikdonker, omdat de stroom weer eens uit valt, en dan gaan we heerlijk slapen.

 

 

Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Akkers met knoflook, het agrarisch…
Akkers met knoflook, het agrarisc…
Susu, onze gids. De Pao mensen dra…
Susu, onze gids. De Pao mensen dr…
Kakku laat zich het best omschrijv…
Kakku laat zich het best omschrij…
Een beeldje op een van de Kakku te…
Een beeldje op een van de Kakku t…
Ter ere van het zwijn waar Kakku n…
Ter ere van het zwijn waar Kakku …
In een Pao dorp maken ze daken van…
In een Pao dorp maken ze daken va…
Heerlijk de dag afsluiten met 3 gl…
Heerlijk de dag afsluiten met 3 g…
Nyaung Shwe
photo by: TrudyNRonnie