De bergen in.

Son La Travel Blog

 › entry 15 of 27 › view all entries
Snoepjes uitdelen bij een "schooltje".

’s Nachts een paar keer wakker geweest vanwege de dunne matrasjes (we hadden er al 2 op elkaar liggen) en de harde ondergrond. Om 06:30 roept Cor al of we op willen staan, terwijl we de wekker ingesteld hebben om  07:00 uur. We zijn wel wakker maar blijven nog even lekker liggen. Uiteindelijk staan we toch op en gaan alvast onze spullen inpakken. Het ontbijt is simpel (stokbrood met gebakken ei), maar we kunnen er weer even tegen aan. We vertrekken om 08:30 uur en hebben onze eerste stop al om 09:00 in een dorp van de Hmong (een etnische minderheid die in deze streek woont). De mensen zijn vriendelijk, maar sommige willen echt niet op de foto.

Oorlogsmonument.
Michel wijst me op een papaverveldje (papaver is de belangrijkste grondstof voor opium), dat keurig ommuurd is zodat het niet zo opvalt. Er liggen een paar hoogzwangere varkens in hun hokje langs de weg (ze ontploffen zowat) en als we het dorpje uitlopen is er een kleuterschooltje waar Trudy wat snoepjes uitdeelt. Het schooltje zit opslot en er is geen begeleiding aanwezig. Het lijkt meer een gevangenis. Om 09:30 uur rijden we verder richting Son La, de route is mooi en ik slaap zo min mogelijk. Om iets over 12 stoppen we bij een monument voor de strijders ven de Viet Minh. Van hieruit wandelen we een stuk terwijl de bus ons weer een eind verderop opwacht. We komen een paar vrouwen tegen die behoren tot de Zwarte Thai. Als we weer in de bus stappen komt Toos er achter dat ze haar digitale camera-tje kwijt is.
Gevangennis in Son La.
Als ze gaat zoeken vindt ze gelukkig snel. Jolanda maakt zachtjes een zeik opmerking in de trant van: “Hoe kun je nou je camera kwijtraken”. Als Joop zegt dat het hem ook had kunnen overkomen, doe ik er een schepje bovenop door te zeggen dat het iedereen had kunnen overkomen. We rijden door naar Son La waar we in het restaurant van het hotel lunchen. Het eten is niet slecht, maar de bediening wel. Geen Engels, wel een sigaret in de bek met 1½ cm as eraan terwijl hij serveert. We begonnen ons al af te vragen waar de verboren camera hing. Om 15:00 vertrekken we te voet naar de gevangenis die hogerop in het dorp staat, waar vroeger de politieke gevangenen opgesloten werden die tegen het Franse regime waren. Toen was het elf dagen en elf nachten lopen vanuit de bewoonde wereld (vaak stierven er al mensen onderweg).
Markt.
Degenen die overleefden kregen het ook zwaar. Vooral de zwaar gestraften, zij moesten het stellen in donkere cellen zonder wc, zodat de stank in het warme seizoen kilometers verder te ruiken was. De gevangenis is nu grotendeels verwoest door bombardementen, maar je kunt nog wel zien dat het geen pretje geweest moet zijn. In het museum gedeelte van de gevangenis is overal het licht uitgevallen, maar gelukkig hebben we een zaklamp bij ons. Als we terug wandelen, zien we een grote vlinder op grote rode bloemen naar nectar zoeken en hier maken Caroline en ik wat foto’s van. We gaan nog niet meteen terug naar het hotel, maar gaan eerst op zoek naar de markt, waar mooi geklede minderhedenvrouwen hun waar verkopen. We wandelen ook even een “woonwijkje”in en worden tot 2 keer toe op de thee uitgenodigd bij mensen die geen woord Engels spreken.
Handje druken.
De eerste keer kan Caroline een paar woorden Tsjechisch of Russisch wisselen met een van de mannen, maar bij het tweede adres kunnen we echter geen woord wisselen. Er zit een jongen met een typisch Vietnamese helm op, die met handen en voeten uitlegt dat hij met me wil armpje drukken. Voor mij hoeft het niet zo, maar hij blijft aandringen en dus geef ik hem zijn zin. Tot op zekere hoogte, want ik laat hem natuurlijk niet winnen. Na ons derde bakje thee en wat gezever over voetbal nemen we afscheid en lopen richting hotel. We zien een internet café waar Caroline gaat internetten. Trudy en ik gaan verder richting hotel. We gaan de was doen op de kamer, hangen alles aan de kapstok te drogen met de ventilator ervoor op standje orkaan. Als we klaar zijn en wat geluierd en geschreven hebben gaan we naar Carolines kamer om haar op te halen voor het avondeten. We eten weer in het hotel, omdat er verder in het dorp niks is wat ook maar een beetje acceptabel is. Er is nu een vriendelijke en vlotte ober en het eten is ook goed. Na het eten gaan we naar onze kamer waar Trudy en Caroline de fles wijn verder leeg drinken die ze gisteren gekocht hadden. Om een uur of 10 gaan we douchen, schrijven en daarna slapen.

Eycki says:
zeer interessant maar ik denk dat je niet veel comments ga krijgen op een Nederlansetalige Blog hier.
Posted on: Dec 17, 2007
Join TravBuddy to leave comments, meet new friends and share travel tips!
Snoepjes uitdelen bij een schoolt…
Snoepjes uitdelen bij een "school…
Oorlogsmonument.
Oorlogsmonument.
Gevangennis in Son La.
Gevangennis in Son La.
Markt.
Markt.
Handje druken.
Handje druken.
Son La
photo by: marg_eric